http://blogotexnes.wordpress.com/

Οι Blogoτέχνες μεταφέρονται στη νέα τους διαδικτυακή στέγη!

Νέα άτομα και νέα πράγματα έρχονται να στολίσουν

 την παρέα μας σύντομα 

γι' αυτό μείνετε συντονισμένοι!!!

Προς το παρόν μπορείτε να βρείτε εκεί όλα τα άρθρα 

της Blogoτεχνοπαρέας μας 

που συνεχώς πληθαίνει!

http://blogotexnes.wordpress.com/

Σας περιμένουμε!

Το παιδί και το μπαλόνι

Γύρισε από το σχολείο μία ακόμη ημέρα θλιμμένος, πέταξε την τσάντα στην άκρη του διαδρόμου, ανέβηκε τη σκάλα τρέχοντας και έκλεισε δυνατά την πόρτα πίσω του. Το δωμάτιο στους τοίχους γεμάτο ζωγραφιές, παιχνίδια βρίσκονται σκόρπια δεξιά και αριστερά, τα ρούχα του πεταμένα εδώ κι εκεί, η ψυχή του είχε μεταδώσει τα συναισθήματά της στο χώρο εδώ και καιρό, μάταια η μητέρα του προσπαθούσε να βάλει μία τάξη.

Βρίσκεται εξαντλημένος, ακουμπά το σώμα του στην πόρτα και αναστενάζει. Ακούει την πόρτα να χτυπά, σκέφτεται να μην απαντήσει, μα το χτύπημα γίνεται πιο δυνατό.

«Όχι» απαντά με έντονο ύφος, γνωρίζει και ο ίδιος πως φέρεται κάπως απότομα τελευταία, αλλά από τότε που έχασε το μπαλόνι του νιώθει κενός, δεν τον νοιάζουν και πολλά πράγματα. Ακόμη και στο τραπέζι την ώρα του φαγητού, ακούει σιωπηλά τους γονείς του να μιλούν κι εκείνος περιεργάζεται με το πιρούνι κάθε λεπτομέρεια  από ό, τι βρίσκεται μέσα στο πιάτο του, και στο τέλος δεν τρώει παρά μόνο δύο τρεις μπουκιές. Η μητέρα του κάθε λίγο τον χαϊδεύει στα μαλλιά και του λέει να μην στεναχωριέται, μα πως είναι δυνατόν να το λέει αυτό, δεν καταλαβαίνει… Του λένε διαρκώς οι γονείς του πως θα του πάρουν άλλο μπαλόνι, πόσο εύκολα οι μεγάλοι τελικά προσαρμόζονται στην απώλεια, τους γίνεται συνήθεια μάλλον.

            Εκείνος όμως δεν μπορεί, δεν θέλει να προσαρμοστεί σε αυτή την απώλεια, θέλει μόνο το γαλάζιο του μπαλόνι να έρθει πίσω, αυτό το μπαλόνι του ήταν κάτι παραπάνω από φίλος, ήταν το σύμβολο της φιλίας, της αθωότητας, των ονείρων του. Είχε αποδόσει τόσα πολλά σε αυτό το μπαλόνι, ήταν ένα κομμάτι της ψυχής του και αυτό χάθηκε… Δεν θα συγχωρέσει ποτέ τον εαυτό του που δεν το κράταγε ακόμη πιο σφιχτά μέσα στα χέρια του, εξαιτίας του χάθηκε ο φίλος του, και αυτός τον κοιτούσε ανήμπορος να φεύγει. Είναι σκληρό να βλέπεις ότι αγαπάς περισσότερο να φεύγει και να ξέρεις πως δεν έχεις την δύναμη αυτό να το αλλάξεις…

            Κάθε βράδυ η προσευχή του δυνάμωνε στο Θεό, να μπορέσει το μπαλόνι του να βρει το δρόμο της επιστροφής, να γίνει ένα θαύμα και πάντα άφηνε αναμμένο ένα μικρό φως να μπορεί ο φίλος του να βρει το σπίτι σαν θα επιστρέφει τη νύχτα από τον άγνωστο κόσμο. Ο ύπνος του ανήσυχος, οι εφιάλτες ήταν συχνοί και έντονοι. Ξυπνούσε μέσα στη νύχτα ιδρωμένος έχοντας δει το μπαλόνι του να περιπλανιέται μόνο του και να παθαίνει κάτι κακό, ένας κεραυνός ψηλά στον ουρανό, ένα χτύπημα από αυτοκίνητο, μόνο κακά όνειρα, μόνο κακές σκέψεις, που να είναι έλεγε και έκλαιγε βουβά να μην τον ακούσουν οι γονείς του από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόντουσαν. Ήθελε το μπαλόνι του εδώ και τώρα.

            Σηκώθηκε γρήγορα από το κρεβάτι του, έβαλε το μπουφάν του και άνοιξε την πόρτα από το δωμάτιό του, κοίταξε προσεκτικά και έπειτα ανάλαφρα πατούσε σαν μικρό πουλί ώσπου βρέθηκε στον διάδρομο λίγο πριν την εξώπορτα. Εκεί κοντοστάθηκε, δεν ήξερε πως είναι ο κόσμος εκεί έξω το βράδυ, και μόλις έκανε αυτή τη σκέψη ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του, σκέφτηκε το μπαλόνι του, πόσο άσχημα θα μπορούσε να περνάει μόνο του εκεί έξω, ενώ εκείνος βρισκόταν στην ασφάλεια του σπιτιού του. Αποφασίζει να ανοίξει την εξώπορτα.

            Κοιτάζει το σκοτάδι, καταπίνει αργά κάθε φόβο του, ξέρει πως όταν θέλουμε κάτι πολύ στη ζωή μας το διεκδικούμε με όποια θυσία. Γνωρίζει πως αισθάνεται κανείς όταν χάνει κάτι που αγαπά τόσο πολύ, πως η απώλεια όποια κι αν είναι αυτή, μικρή μεγάλη, έχει τη δύναμη να καθορίζει τη στάση απέναντι στη ζωή… Κάνει ένα βήμα εμπρός, τότε ένα χέρι τον ακουμπά στο ώμο, με μιας νιώθει το σώμα του να μουδιάζει και να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Ο πατέρας του τον κοιτά με ένα μικρό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του ,τον ρωτά.

«Που πας;»…

«Να βρω ότι αγαπώ μπαμπά».

Τότε ο πατέρας του κράτησε το χέρι…

«Πάμε μαζί γιέ μου» είναι σημαντικό να βρίσκεις την αγάπη, όσο διαφορετική κι αν είναι σκέφτεται και αγκαλιάζει το παιδί του σφιχτά.

«Το μπαλόνι σου είναι εκεί έξω, και θα το βρούμε».

«Σ’ αγαπώ μπαμπά»

«Κι εγώ σ’ αγαπώ γιέ μου, και η μαμά σου σ’ αγαπά».


Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

August mouth

Lighting jump start

motor heart

channel through

the black old sea

waves of cold void lullaby

drink some tea

then end my life

smile again

that northern smile

never biting on your pain

drink your fill and smile again

try again

devide the skyflesh sovereign..

Θοδωρής Ζήσης

Εγωκεντρισμός

  Οι λέξεις παίρνουν το νόημα που εμείς οι άνθρωποι τις δίνουμε… και μην είστε τόσο σίγουροι πως τη λέξη τραπέζι την έχουν όλοι ακριβώς ίδια εικόνα στο μυαλό τους. Άλλα συναισθήματα για τον καθένα. Ή τη λέξη κόκκινο. Έτσι κι εγώ νομίζω ότι έχει παρεξηγηθεί η λέξη εγώ κι εγωκεντρισμός.

 Σε όλους φαντάζει κάτι κακό. Πως ο άνθρωπος που τον έχει δε νοιάζεται για τίποτα που δεν αφορά εκείνον, που δε στρέφεται γύρω από αυτόν. Χα, συγγνώμη, αλλά αν μπορούσατε να δείτε το λάθος αυτής της πρότασης δε θα υπήρχε κανείς που να μισούσε τους εγωκεντρικούς ανθρώπους. Κι αυτό, γιατί ναι! Όλα γυρίζουν γύρω μου και γύρω στο δικό σου εγώ ή το δικό του. Όλοι είναι εγωκεντρικοί ή θα έπρεπε να είναι. Αυτός ο κόσμος, μας αρέσει η όχι, είναι μια αλληλεπίδραση. Τέλειες μονάδες που ενώνονται και δημιουργούν. Ο κακός εγωκεντρισμός για εμένα είναι όταν οι μονάδες δε συνειδητοποιούν πως το τέλειο δεν είναι ένας κανόνας, είναι τέλειο το εγώ σου, το εγώ μου και το εγώ του… αρκεί να αρχίσουμε να το ψάχνουμε. Να το κατανοούμε και να το εξελίσσουμε. Η στάση δε πάει και πολύ σε αυτό τον κόσμο, τουλάχιστον η μεγάλης διάρκειας. 

  Ίσως αυτοί που διαβάσουν κείμενα μου ή ακούνε τα λόγια μου, τα βρούνε εγωκεντρικά. Ε, ναι! Είναι. Ε και; Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Δε μου αρέσουν οι υποκριτές. Όλοι μιλάνε με βάση αυτό που είναι μέσα τους. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν πρώτο πρόσωπο στο λόγο, αλλά αυτό εννοείτε. Μπορεί να μιλάνε για ένα κοινωνικό φαινόμενο ή καιρικό ακόμα… αλλά και πάλι μιλάνε αυτοί… με τα εγώ τους, τις αντιλήψεις και συναισθήματα τους. Μιλάνε για τον κόσμο όπως τον βλέπουν αυτοί. Ίσως κουράσει όλο αυτό με τα πρόσωπα αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κατανοηθεί πως όλα γυρίζουνε γύρω από όλα. Δε μπορείς να βγάλεις τον εαυτό σου απ’ έξω. Καλώς ή κακώς. Καλώς κατ’ εμέ. Ε ναι, για μένα θα μιλήσω… μπορώ να μπω εγώ στη θέση τη δική σου; Θα προσπαθήσω..αλλά αν δε ξέρεις κι εσύ καλά ποιος είσαι, πως θα ξέρω εγώ;

 Γι αυτό σκέφτομαι και γι αυτό γράφω, για να κατανοήσω πρώτα εμένα. Δεν είναι τυχαίο που ξεκίνησα γράφοντας ημερολόγιο. Αλλά αυτή είναι η αρχή, κατανοώ εμένα για να κατανοήσω εσένα που μου φαίνεσαι ξένος, διαφορετικός, παράξενος, γελοίος, κακός, υπερβολικά καλός. Συγγνώμη αναγνώστη αν νιώθεις παραγκωνισμένος, αλλά αν δε γράψω με την ένταση που θα νιώσω για κάτι που έχω βιώσει είμαι σίγουρη πως στα μισά τους «βιβλίου» θα τα έχεις παρατήσει.

Από ΕΜΕΝΑ γεια, τα ξαναλέμε σύντομα.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Φορά αντίθετη

Το ουρλιαχτό του λύκου, το πύρινο ποτάμι,

ο θάνατος των δέντρων και των γιασεμιών

οι ώρες οι εσπερινές που τα τραγούδια δεν τις πνίγουν

οι ώρες που τα ακονισμένα δάχτυλα σου τρυπούν,

τρυπούν το ίδιο τον ήλιο, τον ήλιο που κλείνουν τα στήθια μου

όλα αυτά που ντροπιάζονται μπροστά στα μάτια σου.

Eίμαι για πάντα, ζω πλάι σου για πάντα και γελάς με τις μελανιές

στα πόδια μου από τις πέτρες στα βουνά που ανεβαίνουμε,

από τα μεταλλικά κρεβάτια που αναποδογυρίζουμε γιατί θέλουμε

να κοιμηθούμε στα κλαδιά, να παίζουμε ο ένας με την ουρά του άλλου.

Είμαι μαζί σου τώρα που ταξιδεύεις, γεύομαι τον αέρα και κλείνω στο

κορμί μου το βουητό των γραμμών και της Ντηζελομηχανής.

Διάβασέ μου σε παρακαλώ την πιο σκληρή και πιο χυδαία γραμμή της

ιστορίας την ώρα που οι εφτά χιλιάδες μέρες σου ανοίγουν

την κόκκινη πύλη τους.  Ω! και με αυτή σου τη φωνή διάβασέ μου τη να την γράψω παντού και να την φωνάζω παντού, με τη φωνή σου αυτή μίλα μόνο. Αυτή λέω τώρα τραγούδι. Αυτή για καλό ταξίδι.

Θοδωρής Ζήσης

Ο ταξιδευτής

Ο ταξιδευτής δε ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να σαλπάρει.

Πρώτα ταξίδευε η καρδιά του, έπειτα το μυαλό.

Είχε δει όλο τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής του!

Μετά μπουσούλισε στα νέα μονοπάτια που βρήκε κατά τύχη,

ίσως δρομάκια απελπισίας, ίσως τυχαίες-νέες γνωριμίες που του έστρεψαν το μυαλό σε άλλες μυρωδιές και γεύσεις.

Κι άνοιξαν τα σοκάκια, άνοιξαν πλατειά όπου έπρεπε να σηκωθεί και να περπατήσει.

Κι όσο γνώριζε το δρόμο τόσο έτρεχε, έτρεχε προς το φως.

Φυσική πορεία του ανθρώπου στα τέσσερα στα δύο και μετά τα φτερά.

Η γκλίτσα είναι για τους ψυχικά γέρους.

Ο ταξιδευτής καυχιέται για τα θαύματα που είδε με τα μάτια του, κτήρια-ανθρώπους-φύση…

Φυσικά και καυχιέται, γιατί τόλμησε όταν νόμιζε τον εαυτό του δειλό, γιατί έκανε βήμα προς το γκρεμό, μόνο να μη μείνει πίσω, κολλημένος σε δεσμά αόρατα κι ας του έλεγε η κοινωνία πως δεν είναι πρέπον.

Έπρεπε να κατηγορήσει τον εαυτό του για τη κατάντια του, να τρέξει στους δρόμους από φόβο για να τους περπατήσει έπειτα σπιθαμή προς σπιθαμή από άποψη.

Κι έτσι ο ταξιδευτής έχοντας διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα σε αόριστο χρόνο έκανε μια παύση. Κοίταξε γύρω του και μετά σε καθρέφτη και είπε «σ’ αγαπάω».

Μετά σταμάτησε να ταξιδεύει γιατί όλος ο κόσμος ήταν μέσα του.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Οι Άθλιοι…

          Θυμάμαι να διαβάζω την ιστορία και να ακούω με προσοχή τα χρόνια των διωγμών. Άνθρωποι με θολωμένη σκέψη, να στρέφονται εναντίον άλλων ανθρώπων οι οποίοι είχαν μία άλλη ιδεολογία, μία άλλη θρησκεία, ένα άλλο χρώμα δέρματος. Και ως δια μαγείας όσα χρόνια κι αν περνούν, η ιστορία αυτή γίνεται διαχρονική και η μάθηση από αυτή είναι πάντοτε ελλειπής. Και αν θυμάστε τον Διαφωτισμό σαν μια ανάσα, ο Διαχωρισμός είναι διαρκής τροφή… Έτσι πορεύεται ο κόσμος στον 21ο αιώνα, διαχωρισμένος και ευάλωτος από το φόβο, το μίσος και ο ρατσισμός είναι το φυσικό επακόλουθο όλων αυτών.

            Τα αίτια όλης αυτής της πορείας; Ο Θεός… όχι ο ίδιος, αλλά εκείνος που αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας. Αυτός ο Θεός του καθρέφτη λοιπόν διαστρεβλώνει την εικόνα και εμείς κατανοούμε την Θεότητα μονάχα ως κριτή, άρα κριτές θα γίνουμε. Η αγάπη;… Η μακροθυμία;… Η συγχώρεση;… Δεν φαίνονται πουθενά στο είδωλο αυτής της Θεότητας. Προσέξατε μήπως την αναφορά μου στο «είδωλο»; Ναι είναι η αλήθεια γίναμε μία επανάληψη της ιστορίας, οι «ειδωλολάτρες» και φυσικά όσοι θέλουν το κακό μας είναι οι «εικονομάχοι» μιας άλλης εποχής…

            Αυτό το οποίο συμβαίνει λοιπόν, είναι πως οδηγούμε την ιστορία πάντοτε στα μέτρα και τα σταθμά τα οποία βολέυουν την εγωκεντρική μας φύση και όσο συμβαίνει αυτό πάντοτε στον κόσμο θα υπάρχουν οι Άθλιοι. Εκείνοι οι υπηρέτες της αγάπης, της ειρήνης, της αδελφότητας, εκείνοι οι άνθρωποι της τέχνης, εκείνοι οι άνθρωποι του μόχθου, εκείνοι οι άνθρωποι εραστές της αλήθειας, εκείνοι που θα είναι αιώνια διωγμένοι.

            Κάθε πρωί που ξυπνώ κοιτάζω τον καθρέφτη και ψάχνω μέσα από το είδωλο του Θεού, να βρω τον Άθλιο της αγάπης, αυτόν έχω ανάγκη… Σε αυτόν ελπίζω…

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

MOΝΑΞΙΑ:Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΑΡΕΑ

ΧΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (BLOGS,ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΚΛΠ) ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ.ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΑΘΗΚΕ ΕΝΑ POST ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ-ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ - ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ ,ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΜΑΖΕΨΕΙ ΠΟΛΛΑ LIKE ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ ,ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΤΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ. ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ 'Η ΕΝΑ ΠΟΤΟ,ΑΛΛΑ ΠΑΡΕΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ,ΕΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΠΟΝΟ ΣΟΥ 'Η ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΚΑΤΙ.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ,ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ. ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ,Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΕΙΝΑΙ ''ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΗ'' ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΠΟΣΤΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ, ΜΠΗΚΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΩ,ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΟΥΝ ΜΕΣΩ POST,ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΛΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ.

ΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΑΤΟΥ, ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΟΤΙ ΘΕΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΘΕΣ ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ('Η ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ) ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΑ. ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΜΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ,ΟΤΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ONLINE ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ''FACE TO FACE''. Ο ΔΕΚΤΗΣ ΤΕΛΙΚΑ, ΕΑΝ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΕΥΡΕΤΟΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΟΛΛΗΤΟ-Η,ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑ ΘΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΛΥΣΗ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ.

ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ, ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΤΣΙ ΠΑΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΔΡΟΜΕΣ.ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Nena_geo

Απαγορεύονται τα χαμόγελα…

   Αφορμή αυτού του κειμένου είναι μια πινακίδα σε μετρό της Νέας Υόρκης. «Please do not smile to strangers» άντε πάτε μετάφραση google… δε μεταφράζω… δε μεταφράζω άλλο!

  Αν δε χαμογελούσα σε αγνώστους τώρα θα ήμουν μίζερη, ζώντας μια μονότονη ζωή μέσα στη καχυποψία και μη έχοντας βρει τον έτερον ήμισυ μου!!! 

Εγώ λέω χαμογελάτε γιατί χανόμαστε. Χορέψτε ξέφρενα με παντελώς ξένους, δοκιμάστε όλα τα φαγητά που υπάρχουν στη γη, ταξιδέψτε και δοθείτε με όλη σας τη καρδιά στους ανθρώπους και στη ζωή σας. Ονειρευτείτε και κυνηγήστε μια τρέλα της στιγμής. 

Ότι έχω να θυμάμαι από αυτά τα 24 χρόνια της ζωής μου είναι τρέλες, αυθορμητισμοί μου και γνωριμίες με υπέροχους ανθρώπους. Δε λέω ότι δε πέτυχα και πολύ ζωάδια, αλλά κι αυτές τις εμπειρίες μου τις χαίρομαι όσο δε το πιστεύετε. 

Δικιά σας η επιλογή… αλλά να σας υπενθυμίσω μία ζωή έχουμε… που δε ξέρουμε και πότε τελειώνει!!!

Υ.Γ  Και δε με νοιάζει η σύνταξη η γραμματική του κειμένου, το νόημα πιάστε αν γίνεται!!!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Θύτης ή θύμα

   Για κάποιους ανθρώπους που η ψυχή τους είναι εντελώς ανίκανη να μαυρίσει, όσο κακό κι αν υπάρχει γύρω τους, είναι η πιο δύσκολη δουλειά να κατανοήσουν τη φύση κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων που βιάζουν, που σκοτώνουν, που βασανίζουν μια άλλη ψυχή, άνθρωπο ή ζώο… ή και που καταστρέφουν τη φύση ακόμα. Που νομίζουν ότι ο κόσμος φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί την δικιά τους διεστραμμένη ψυχή. Όμως, όταν δεν κατανοείς ένα πρόβλημα, δε μπορείς να βρεις και τη λύση του. Όλα τα άλλα είναι ευκαιριακές λύσεις.

   Δε βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να κατηγορούμε τις καταστάσεις και τους ανθρώπους, αλλά για να τις-τους κατανοούμε κι έτσι να γινόμαστε καλύτεροι μέσα μας, κι ίσως καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε καταπιεσμένες ψυχές κι άλλων λίγο πιο… ¨κακών¨ ανθρώπων. Ας εντρυφήσουμε, όμως, στην έννοια ότι κάποιος είναι κακός για την κοινωνία. Ποιος είναι κακός για την κοινωνία; Ένας άνθρωπος που εκμεταλλεύεται, που βιάζει καταστάσεις κι ανθρώπους για να πάρει αυτό που θέλει την ώρα που το θέλει ασχέτως με το τι γίνεται γύρω του, που δε δίνει τίποτα και μόνο παίρνει. Αλλά, υφίσταται κάτι τέτοιο σε ένα κόσμο που όλα αλληλεπιδρούν; Όταν λέμε ότι ποτέ δε φταίει μόνο ένας σε μια δυσάρεστη κατάσταση ή καυγά, κυριολεκτικά δε μπορεί να φταίει μόνο ένας. Όχι ότι φταίνε για παράδειγμα τα θύματα βιασμού, προς θεού, αλλά ας το πάμε λίγο παραπέρα, ίσως φταίει σε κάποιο βαθμό η κοινωνία, όλοι μας. Κι ίσως ο βιαστής, ο κλέφτης, ο δολοφόνος να μας δίνουν κάτι, να μας δίνουν ένα σημάδι ότι κάτι δε πάει καλά στη κοινωνία μας.

   Η κοινωνία μας, λοιπόν, τη σήμερον ημέρα είναι παγκόσμια και πολυπολιτισμική. Και το πιο σημαντικό: τεχνολογική. Ότι κατέβει στο μυαλό κάποιου, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Θέλει να το χρησιμοποιήσει για κάτι θετικό ή όχι, είναι δικιά του επιλογή. Αλλά αυτή η αφθονία τελικά, πιο άπληστους μας έκανε κι όχι πιο ευτυχισμένους. Τώρα πλέον το θέμα είναι τι θέλω εγώ, όχι τι έχω ανάγκη(άλλους ανθρώπους και αληθινά θετικά συναισθήματα να μας συνδέουν). Και το κάθε εγώ δε θέλει να κοπιάσει γι αυτό που φαινομενικά θέλει, παρά να το κατακτήσει με τον πιο εύκολο και γρήγορο τρόπο. Οι πολιτικοί κι οι κυβερνήσεις στοχεύουν ανθρώπους, κατηγορούν συγκεκριμένες συμπεριφορές και γενικεύουν κλείνοντας ανθρώπους σε ομάδες. Ορίζουν και μια ποινή, όπως ορίζουν κι ένα ένοχο κι όλα μέλι γάλα. Αλλά δεν είναι έτσι.

   Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ενώ υπάρχει η θανατική ποινή σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλού κόβουν μέλη σώματος λιθοβολούν, συνεχίζουν να αμαρτάνουν οι άνθρωποι; Κι αυτό γιατί, ενώ κατηγορούν μια ομάδα ανθρώπων, συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη κι οι ίδιοι. Βιαιοπραγούν, νιώθουν ότι είναι καλύτεροι και θεοί ορίζοντας ποινή. Αντί να ορίσουν λύση ουσιαστική για να μικρύνει η κλίμακα της κακίας.

  Δε γίνεται να αφήνουμε ανεξέλεγκτους ανθρώπους επικίνδυνους, αλλά θα μπορούσε για παράδειγμα μια φυλακή να είναι ουσιαστικά κι όχι στο τίτλο μόνο, αναμορφωτήριο. Κι ακόμα παραπέρα τα σχολεία μας να παρείχαν παιδεία κι όχι παπαγαλία και κλείσιμο εγκεφάλου. Μαθήματα μουσικής και τέχνης. Να υπήρχε δύο τρεις ώρες της βδομάδας μάθημα ψυχολογίας που από τη μία θα δείχνει στα παιδιά το γιατί πίσω από το τι στην ανθρώπινη φύση κι από την άλλη θα αντιλαμβανόταν ο καθηγητής αν υπήρχε κάποιο παιδί με συγκεκριμένο πρόβλημα, ώστε να το βοηθήσει έγκαιρα πριν φτάσει σε ακραίες συμπεριφορές.

   Όλα αυτά είναι ιδέες που φαίνονται ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, αλλά εγώ ερωτώ… κι οι εύκολες στην εφαρμογή, είχαν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα; Τι χάνουμε να δοκιμάσουμε κάτι νέο; Αρκεί να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα για να αλλάξει ο κόσμος μας.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Το μπαλάκι της ευθύνης

Alex Art

Αναρωτιέσαι πώς φτάσαμε στο σήμερα, ποιος φταίει; Σε ποιον θα πέσει ο κλήρος της ευθύνης; Εξαπολύεις τα βέλη της κατηγορίας σε διάφορες κατευθύνσεις με μανία και σε οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά σου. Δηλαδή θεωρείς πως για τη δική σου τη ζωή ευθύνονται αποκλειστικά οι άλλοι; Οι όποιοι άλλοι.

          Συχνά μπορεί να λες «Ποιος είμαι εγώ για να πω την άποψή μου, ποιος είμαι εγώ για να έχω άποψη; Οι “μεγάλοι” θα με καταβροχθίσουν». Μα αν δεν το κάνεις ΕΣΥ και ο κάθε ένας από ΕΜΑΣ, τότε ποιος; Εσύ, εγώ, ο κάθε «εσύ» και ο κάθε «εγώ» αποτελούμε αυτό που οι άνθρωποι δημιουργήσαμε, την κοινωνία. Εμείς, λοιπόν, οι ίδιοι έχουμε μπροστά μας ένα λευκό χαρτί που περιμένει να γράψουμε πάνω του την πορεία μας και όχι να το μουτζουρώσουμε με την απραξία που μαστίζει τόσο πολύ την εποχή μας.

Alex Art

Για μια Παρτίδα Σκάκι…

Κλείνω την πόρτα και ανακουφισμένος αφήνω το σώμα μου να οδηγηθεί στο μπαλκόνι. Βρέχει… Επιτέλους λίγη κάθαρση για τον τόπο αυτό. Το σώμα μου έχει γευτεί τις πρώτες φθινοπωρινές στιγμές και αυτό είναι η αρχή των ονείρων. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως, μα κάθε φθινόπωρο για εμένα είναι η ετοιμασία γι άλλο ένα ταξίδι στο χρόνο. Για ένα ταξίδι, ή μία παρτίδα σκάκι που κάθε κίνησή σου αλλάζει την εξέλιξη των στιγμών, της ζωής σου. Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, μα δεν είναι όμως!

Τα πιόνα έτοιμα λοιπόν και ο χρόνος παίζει πρώτος… Κι εδώ είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο, τον ακολουθείς στο παιχνίδι του ή επιλέγεις να ορίσεις εσύ τους κανόνες της παρτίδας; Το πλεονέκτημα δίνεται πάντα στους ταπεινούς, να το θυμάσαι. Επίσης ο χρόνος έχει παίξει ξανά, εσύ είσαι αυτός που παίζει πρώτη και τελευταία φορά. Αυτό σε αγχώνει; Θέλεις τη νίκη. Σ’ αυτό το σημείο είναι καλό να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, που όλη η σημασία και η αξία, ήταν απλά το παιχνίδι!

Η γνώση είναι που θα χρειαστείς και οι «παλιοί» είναι χρήσιμοι στο να μάθεις, μην τους αφορίζεις όλους, απλά επέλεξε ποιους αξίζει να ακούς. Τα κριτήριά σου να μην είναι αυτά που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτά που θα σε μάθουν το πώς να απολαύσεις την παρτίδα με τις λιγότερες απώλειες… Γιατί θα υπάρξουν απώλειες… Μην φοβηθείς όμως, ξέρεις στο τέλος της παρτίδας όλα τα πιόνα είναι ξανά μαζί, αυτό μπορείς να το πεις και «άλλη ζωή», «παράδεισο», ή αναμνήσεις…

Κάνε το παιχνίδι σου λοιπόν, και άσε το χρόνο να σε θυμάται όταν κερδίσει ως έναν από τους πιο καλούς και αγαπημένους του αντιπάλους! Η αιωνιότητα άλλωστε μπορεί να κερδιθεί και με την ήττα, αυτό έδειξαν οι Θερμοπύλες! Πάλεψε με το χρόνο, κέρδισε τα όνειρά σου, γνώρισε σε ποιους αρμόζει η «ήττα»…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ό,τι με σκοτώνει, αυτό με ανασταίνει.

Έτσι, μου τη δίνει, αλλά και μου αρέσει

Με αδρανοποιεί,  κίνηση δίνει

Με πονά, με σβήνει.

Με ξεδιψά, με ζαλίζει.

Με μαγεύει, με τρομάζει

Πόσο με αλλάζει.

Προς το καλό, προς το κακό

Με πάει στο άγνωστο, που γίνεται γνωστό

Με μια ματιά δικιά μου φυσικά,

Όχι ασπρόμαυρη… παρά σα παζλ.

Ένα μωσαϊκό από βότσαλα μιας ταρακουνημένης θάλασσας

Που βγάζουν ένα κουνημένο-τρισδιάστατο δημιούργημα

Της ζωής μου το νήμα πλέκει μία λέξη-ένας τίτλος που μπαίνει πάντα στο τέλο,ς ίσως να είναι κι η αρχή…. μα πάντα λέγεται :

                     Aμφιβολία

Ο δρόμος προς την Ιθάκη...

Είναι η πραγματικότητα ένας απλός καθρέφτης. Κοιτάμε απέναντι και λέμε... δεν γίνεται παρα να είναι αυτό ο κόσμος. Μόνο που κοιτάμε και βλέπουμε τα δικά μας μάτια να μας κοιτάνε και εμείς ανταποδίδουμε εις το άπειρο. Τι ρόλο παίζουν όμως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, το πνεύμα...αφού κάτι άλλο, νέο, δε θα γίνει. Ο χρόνος δεν είναι γραμμή, όλες οι τελείες είναι τέλεια μοναχικές και ενωμένες ταυτόχρονα με το κάθε τι. Τι να φοβηθώ και τι να ελπίσω, τί είναι η ελευθερία, τι είναι δεσμά? Τι έχει αξία, που βρίσκει κανείς την ευτυχία? Μήπως οι στόχοι οι μικροί, οι ταπεινοί, αξίζουν μια περιουσία τελικά ή κάτι μπορεί να αλλάξει σταδιακά? Κεφάλι πιεσμένο, καρδιά φορτισμένη, αισθήσεις καταπιεσμένες προς το παρόν. Γιατί να υπάρχει η περιέργεια αν είναι να μην οδηγεί κάπου?   Μαρτύριο? Δοσμένο από που, γιατί? Η νύχτα τρέχει όπως οι μέρες, δεν περιμένει κανέναν! κι όσο αναζητάς το φώς, τόσο αυξάνει ταχύτητα! Η αγάπη είναι ένα δώρο που όσο μοιράζεται πολλαπλασιάζεται...μα ποιός ξέρει να τη συναρμολογήσει κάτω από το πράσινο δέντρο πριν αυτό γίνει καφέ?

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Εἰσάκουσόν με

Μετά τη βροχή, να περπατάς ανάμεσα από τα δάκρυα του κόσμου… 

Οι σχέσεις ήταν πάντα ένα δυσνόητο μονοπάτι, σχεδόν επικύνδινο να θέσεις κανόνες και να δημιουργήσεις ένα στερεότυπο εγχειρίδιο γι αυτές, αυτή είναι και η μαγεία τους βέβαια. Οι άνθρωποι που συναντάς, όπως κι εσύ, είστε δεμένοι με τα αόρατα πολύχρωμα νήματα που έπλεξαν όλες οι ώρες αφοσίωσης στον έρωτα, την αγάπη, το πάθος. Όμως τα κόκκινα νήματα του πόνου είναι αυτά που μας σημαδεύουν περισσότερο και αυτά που στους περισσότερους ανθρώπους δίνουν την κίνηση της ψυχής. Αναγνωρίζεται ο πόνος εύκολα στο αθάνατο χαμόγελο.

Ξέρεις, συμβαίνει στις σχέσεις μας να συναντούμε ανθρώπους με τους οποίους η μοίρα μας προσφέρει ένα αόρατο συμβόλαιο μάθησης, άλλωστε όλα είναι γνώση και από γνώση πλάστηκαν.

Το να μελαγχολείς για όσα σου συμβαίνουν είναι ανθρώπινο, το να προσπαθείς να χαρείς για την μάθηση που σου προσφέρετε μέσα από τον πόνο είναι θεϊκό δώρο…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Η Τραγωδία

Alex Art

Ο χρόνος περνάει, ο κόσμος αλλάζει, η ζωή κυλάει… μα προς τα πού; Την θυσιάζουν στο βωμό του συμφέροντος. Αντί να δημιουργείται ζωή, αυτή εξαλείφεται. Αθώοι άνθρωποι ανά τους αιώνες έγιναν θυσία στα χέρια μεγάλων θηρίων που τρέφονται με το αίμα, τη δυστυχία των ατόμων και ξεδιψάνε με τη μιζέρια και την υποδούλωση του λαού.        

Άνθρωποι οι οποίοι ζουν ειρηνικά, γίνονται στόχος για την εκπλήρωση κάποιων «ανώτερων» σκοπών. Ο πόλεμος των «ισχυρών» συνεχώς αλλάζει μορφή και είναι ακατάπαυστος. Μέσα στη δύνη των όπλων χάνονται οι ψυχές του κόσμου που υπό άλλες συνθήκες ίσως θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά στην ανθρωπότητα.          

Η ανθρωπιά τίθεται υπό εξαφάνιση και η δίψα για την κυριαρχία του πλανήτη αυξάνεται εκθετικά. Εντέλει, οι άνθρωποι και το συμφέρον αποφέρουν ένα ισχυρό αποτέλεσμα, την τραγωδία.

Alex Art

10 tips που αλλάζουν τη ζωή προς το καλύτερο

10) ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Για να ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή, πρέπει πρώτα από όλα να βλέπεις τα πράγματα κατάματα, είναι- δεν είναι καλά. Να ψάχνεις το γιατί πίσω από το τι στις πράξεις των ανθρώπων και στις κοινωνικές συνθήκες. Από εκεί και πέρα προσπαθείς να διορθώσεις ό, τι δε σου κάνει. Αν κάτι βλέπεις ότι  δεν αλλάζει, τότε κάνεις τον εαυτό σου να αποδεχτεί την κατάσταση και να περνάει καλά ακόμα και με αντίξοες συνθήκες. Δε ζούμε ούτως ή άλλως σε ένα ολοδικό μας ονειρικό κόσμο. Έτσι θα ήταν πολύ πιο εύκολα τα πράγματα και δε θα χρειαζόταν να γραφτεί αυτό το κείμενο…

9) ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ

Όλοι σιχαινόμαστε να κάνουμε λάθη και ακόμα χειρότερα να τα βλέπουν τρίτοι, που είναι πάντα έτοιμοι να κατακρίνουν. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς στα λάθη των άλλων, κατακρίνουμε χωρίς να έχουμε πολλά στοιχεία της κατάστασης που βίωσαν. Το πιο σημαντικό που πρέπει να κατανοήσεις είναι ότι τα λάθη είναι βοηθός σου για να ανακαλύψεις την ευτυχία μέσα σου, αν τα χρησιμοποιήσεις σωστά κι αν γίνουν μαθήματα. Όταν αποδέχεσαι τα λάθη σου, δε σε επηρεάζει πλέον καμία κακή κριτική και δε κινείσαι βάση αυτών των κριτικών σε όλη σου τη ζωή, ξεχνώντας να τη ζήσεις όπως θέλεις. Και κάτι τελευταίο, μία πράξη είναι λάθος όταν δε μας βοηθάει να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι και μας ρίχνει πιο κάτω εμάς, δεν έχει να κάνει με κοινωνικά πρότυπα, κοινωνικές απαιτήσεις κλπ.

8) ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΥΜΑΤΟΣ

Από παιδιά μέχρι νέοι κάνουμε παρέα και γνωρίζουμε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να δούμε τι μας κάνει στ’ αλήθεια. Άτομα που είναι ήρεμα στη ψυχή τους, τα έχουν ναι μεν πρώτα καλά με τον εαυτό τους, αλλά επίσης έχουν διαλέξει θετικούς ανθρώπους να τους περιτριγυρίζουν. Επειδή η ζωή είναι στιγμές, πρέπει οι περισσότερες στιγμές να είναι γεμισμένες με θετικά vibes. Σε βοηθάει να είναι κοντά σου άνθρωποι που σε κάνουν να γελάς, που σε συμβουλεύουν με γνώμονα το δικό σου καλό,  που σε κατανοούν και τους κατανοείς και που είναι ειλικρινείς μαζί σου στα λάθη σου, αλλά ταυτόχρονα δεν σε κάνουν να ντρέπεσαι  γι αυτά, αλλά σε βοηθάνε να τα ξεπεράσεις.

7) ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σου πάει κόντρα ή και μια κατάσταση ακόμα. Και είναι τόσο λογικό και φυσικό επόμενο να σε επηρεάζει αρνητικά. Όμως ένας σκεπτόμενος άνθρωπος αφήνει στην άκρη το πάθος και το μίσος για αυτούς που του φέρθηκαν άσχημα και κοιτάει να μην κάνει τα ίδια που δεν του αρέσει να του κάνουν. Καλό είναι μια τέτοια μαζεμένη ενέργεια να μην καταπίνεται, αλλά να εκτονώνεται με ένα πιο δημιουργικό τρόπο. Για παράδειγμα μέσω ενός αθλήματος ή μιας τέχνης.

6) ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Ο καθένας χρειάζεται το χρόνο του για να βρει τι πραγματικά θέλει να κάνει με τη ζωή του σε ένα κόσμο γεμάτο από καταπιέσεις και υποδείξεις. Όταν όμως το βρει δε πρέπει να τον σταματάει τίποτα και προπαντός η ανασφάλεια του. Όλα τα μπορούμε αρκεί να τα θέλουμε αρκετά. Τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί πρώτα να το πιστέψεις και έπειτα να οργανώσεις το σχέδιο δράσης και υλοποίησης του. 

5) ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος είναι επικεντρωμένος στο στόχο της ζωής του, αλλά παράλληλα έχει μικρούς καθημερινούς στόχους που πιάνουν ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων και συναισθημάτων. Κανείς δεν είναι μόνο ένα πράγμα ή έχει μόνο ένα ταλέντο και ενδιαφέρον. Εργασία, χόμπι, οικογένεια, διασκέδαση, όλα είναι μέρη της καθημερινότητας μας και σε όλα δίνουμε κάτι από τον εαυτό μας. Γι αυτό μη ξεχνάς τις μικρές χαρές και απολαύσεις στη ζωή σου.

4) ΤΑΞΙΔΙ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ

Για να βρει ένας άνθρωπος το πως θέλει να είναι η ζωή του, θα πρέπει πρώτα να έχει δει πολλά για να μπορεί να επιλέξει αυτό που του κάνει. Ένα ταξίδι σου δείχνει μια άλλη πλευρά της ζωής και του εαυτού σου. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα ταξίδι μέσα στη προσωπικότητα ενός νέου φίλου. Συνεχής εξέλιξη του εγώ μας. Ο άνθρωπος όταν εφησύχασαζεται σε αυτά που ξέρει και πιστεύει είναι νεκρό σώμα.

3) ΜΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΣ ΚΑΝΕΝΑΝ

Ένα συχνό λάθος στις ζωές μας είναι να υποτιμάμε τις δυνάμεις μας και στη συνέχεια να μην θέλουμε να πιστέψουμε και στις δυνάμεις των άλλων. Όσες φορές έχω ρίξει στα μάτια μου άνθρωπο, μου γύρισε μπουμεραγκ. Ο καθένας είναι μοναδικός με μοναδική προσωπικότητα, ταλέντα κλπ. Όταν έχουμε ένα στόχο και πιστεύουμε στις δυνάμεις μας δε χρειάζεται μετά να χαρούμε από τις ήττες των άλλων. Το δύσκολο είναι να πιστέψεις στον εαυτό σου, χρειάζεται να το θες πολύ να ανελιχτείς.

2)ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ

Ο χρόνος είναι κάτι φτιαχτό, ενώ παράλληλα είμαστε αναλώσιμοι. Δηλαδή, ποτέ δεν είναι αργά ή νωρίς για να ξεκινήσεις να ζεις καλύτερα, να κάνεις μια νέα αρχή… αλλά ταυτόχρονα πρέπει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι η ζωή είναι στιγμές…. μόνο που αυτές τελειώνουν κάποτε. Γι αυτό και πρέπει να τις ζήσουμε στο έπακρο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς τα όρια του μυαλού μας. Πχ. «Είμαι μεγάλη να κάνω αυτό, είμαι μικρή για να κάνω το άλλο, πέρασαν τα ψωμιά μου» κλπ.  Όσες φορές και να πέσουμε να ξέρουμε ότι μπορούμε να ξανασηκωθούμε… δε θα μπορούμε μόνο, όταν θα πεθάνουμε.

1)ΟΛΑ ΣΤΟ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥΣ

Η φύση που μας δημιούργησε… ή ο θεός έστω, τα έκανε όλα να γίνονται με αρμονία και στο χρόνο τους. Όταν ένα μήλο είναι ώριμο θα πέσει και θα έχει καλύτερη γεύση. Έτσι και στις ζωές μας, δε πρέπει να πιέζουμε καταστάσεις να γίνουν πιο γρήγορα, ή να κατηγορούμε τον εαυτό μας που δε μαθαίνει από τα λάθη του μια κι έξω. Όταν είναι να μπορέσουμε να δεχτούμε τα διδάγματα της ζωής, θα τα δεχτούμε. Ο καθένας με το ρυθμό του. Εφόσον έχεις τη διάθεση να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να ζήσεις μια πιο ευτυχισμένη ζωή, αργά ή γρήγορα θα τα πάρεις τα μαθήματα που σου χαρίζει η ζωή.

 Και το γκρα φινάλε είναι μια ακόμη συνειδητοποίηση που για να την εμπεδώσω πιέστηκα πολύ από καταστάσεις: Όταν αρχίζεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου καλά και τι σε κάνει ευτυχισμένο, δε χρειάζεσαι πια κανένα για να συμφωνήσει μαζί σου ή με τον τρόπο ζωής σου.

“BE REAL TO YOURSELF, BE AUTHENTIC AND LOVE”

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

10 μεγάλες αλήθειες για τις ερωτικές σχέσεις μας

10)ΣΥΓΚΡΙΣΗ-ΑΝΤΙΘΕΣΗ

«Ο πρώην δε θα με έστηνε ποτέ», «Μια άλλη γυναίκα δε θα με μείωνε έτσι». Είναι λογικό να κατανοούμε καταστάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων μέσω σύγκρισης… γιατί αν δεν είχαμε το μαύρο πως θα κατανοούσαμε το άσπρο. Όμως κάθε σχέση είναι μοναδική γιατί είναι ένωση δύο μοναδικών ανθρώπων. Ο ένας πρέπει να θέλει να μάθει των άλλον και να βρούνε το ρυθμό τους μαζί. Θα είναι πιο εύκολη μια σχέση λοιπόν αν αφήσουμε το παρελθόν και το εν δυνάμει μέλλον εκεί που ανήκουν, σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ο ένας μου έδινε αυτό, ο άλλος το άλλο και επικεντρωθούμε στο τι μας δίνει η παρούσα σχέση.  Αν δεν είμαστε πραγματικά ικανοποιημένοι, τότε γιατί καθόμαστε;

9)ΖΗΛΕΙΑ

Όχι, να το παραδεχτούμε, κάποια στιγμή όλοι ζηλέψαμε τον νυν που είναι θελκτικός, τον πρώην που προχώρησε σε άλλη σχέση, την πρώην του νυν κλπ. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά όταν απλώς μας περνάνε από το μυαλό. Όταν όμως σε καθημερινή βάση το ζευγάρι δεν έχει εμπιστοσύνη στην ειλικρίνεια του άλλου… ας σκεφτούμε μήπως το λάθος είναι δικό μας. Που είτε καθόμαστε με έναν άνθρωπο που είναι αναξιόπιστος και δε μας γεμίζει ή πως είμαστε εμμονικός-ή.

8)Ο ΠΡΙΓΙΠΠΑΣ-Η ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ

Όλα είναι στο μυαλό. Ο τέλειος σύντροφος δεν υπάρχει. Ούτε ο αλάθητος-καλοκάγαθος-μπρατσαράς-δοτικός-με κατανόηση άντρας, ούτε η χαμηλοβλεπούσα-βυζαρού-καλή νοικοκυρά- που δεν αντιμιλάει. Υπάρχει όμως η τέλεια σχέση. Κι αυτή είναι μια εποικοδομητική σχέση που το κάθε λάθος του ενός και του άλλου γίνεται τουβλάκι στο κάστρο της σχέσης. Αρκεί να εντυπωσιάζεται κανείς με το «είναι» του ταίρι του για να έχει τη δύναμη να προσπαθεί καθημερινά για την ενδυνάμωση της σχέσης με ειλικρίνεια, σεβασμό, νοιάξιμο και πολλά άλλα.

7)ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Έχω δει άπειρα ζευγάρια γεμάτα ανασφάλειες που τις βγάζουν με το χειρότερο τρόπο στη σχέση τους. Έχω δει άντρες να παινεύονται για τις 1000 γκόμενες τους και ταυτόχρονα να κλείνουν τη σύντροφο τους, να μην την αφήνουν να βάφεται γιατί υποσυνείδητα πιστεύουν ότι εύκολα κάποιος καλύτερος θα την αρπάξει. Κι από την άλλη γυναίκες να μένουν σε τέτοιες σχέσεις καταπίεσης και προσβολής του εγώ γιατί υποσυνείδητα πιστεύουν ότι δε θα βρουν άλλον άντρα να της αγαπήσει. Ξυπνήστε ω ρε!!! Ο εαυτός μας είναι δικός μας κι αν εμείς δεν τον εκτιμάμε, δεν θα το κάνει κανείς.

6)ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣΟΥΝ

Ελάτε τώρα, ποιος μπορεί να σας καταστρέψει ή να μπει στη σχέση σας αν εσείς δε τον αφήσετε. Αν βλέπετε παντού εχθρούς της σχέσης σας σημαίνει ότι δεν έχετε μια στερεή σχέση από πριν. Σίγουρα άνθρωποι θα σας κρίνουν και κατακρίνουν, αλλά εσείς σαν ζευγάρι πρέπει να τα λέτε μεταξύ σας, να αποφασίζετε μια κοινή γραμμή πλεύσης κι από εκεί και πέρα αυτά τα σχόλια ή βλέμματα θα πάνε στα σκουπίδια.

5)ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ-Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΧΕΣΗ

Εκείνα τα προπολεμικά ζευγάρια που γνωρίστηκαν στα 16 και πέθαναν μαζί έχουν μπαγιατεύσει προ πολλού. Στο 2014 οι άνθρωποι  ψάχνονται, εξερευνούν και κρατούν ό, τι τους κάνει όταν το βρουν. Σημασία δεν έχει πότε βρεις το καλό, αλλά όταν το βρεις να ξέρεις να το κρατήσεις και να είναι ουσιαστικό. Μπορεί  να είναι από άλλη φυλή, να είχε-να είχες άλλη οικογένεια στο παρελθόν, να μην είχατε εμπιστοσύνη στην αρχή της σχέσης, να κάνατε λάθη και οι δύο στις ζωές σας πιο πριν. Όλα αυτά είναι οκ, αν όταν βρεις αυτό που σου κάνει, το κρατήσεις κι εξελιχθείς μαζί του.

4)ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΩ

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη η ταινία που η Βασιλειάδου πετάει στάμνες, αλλά είναι διαχρονική η σκέψη ότι ένα ταίρι θα πρέπει να σου δημιουργεί ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο που τα κριτήρια σαν αυτά «θα ζήσω μίζερη ζωή, δεν έχει πολύ χρήμα» «πως θα την παρουσιάσω, δεν κολλάει στο image μου» δεν είναι υγιή. Εξέλιξη του εαυτού μας μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε. Ένα καλό ταίρι αυτό που μπορεί να κάνει είναι να μας ωθεί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να τον πιστέψουμε πιο πολύ. Δε χρειάζεται να κρεμιόμαστε από κανέναν για να αποδείξουμε ότι είμαστε «κάποιοι» σε μια fake κοινωνία.  Τι μας νοιάζει ούτως ή άλλως. Κι αν τίθεται θέμα ουσιαστικής επιβίωσης… γιατί χιλιάδες άνθρωποι πεινάνε παγκοσμίως, τότε ναι, ένας γάμος μπορεί να ανεβάσει το προσωπικό αριθμό χρημάτων στο πορτοφόλι, αλλά ο κόσμος θα συνεχίσει να κινείται από ανάγκη έτσι. (Γι αυτό αν νοιαζόμαστε για τον κόσμο και το μέλλον των παιδιών μας επιβάλλεται να είμαστε δραστήρια μέλη της κοινωνίας και τον εθελοντικών οργανισμών)

3)ΤΟ ΚΑΛΟ ΨΕΜΑ

Ναι εντάξει ίσως μερικές φορές είναι καλό να αποσιωπήσεις την αλήθεια ή να πεις ένα μικρό αθώο ψέμα για να γλιτώσεις χρόνο και ταλαιπωρία. Αλλά ποιο είναι το όριο στο δρόμο του ψέματος; Όλοι για κάποιου το καλό λένε ψέματα! Όμως έτσι όπως δε μας αρέσει να μας αφήνουν στην άγνοια, δε θα πρέπει να το κάνουμε κι εμείς. Οι καλές βάσεις σε μια σχέση αφήνουν το περιθώριο στο κάθε ταίρι να μη φοβάται να πει την αλήθεια και να μη χρειαστεί να πει ψέμα ότι είδους και να είναι.

2)ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΜΕ ΠΑΤΑΝΕ;

Έχεις βαρεθεί να σε εκμεταλλεύονται και λες να το δοκιμάσεις κι εσύ σε άλλους; Οκ νιώθεις από πάνω, νιώθεις εξουσία… νιώθεις όμως καθόλου την αγάπη πουθενά σε όλο αυτό; Σε καλύπτει, αν απαντήσεις ναι, συγγνώμη αλλά δε συνεννοούμαστε, δεν έχει νόημα να διαβάζεις αυτό το κείμενο. Αν όχι, μην απελπίζεσαι, όταν θα θέσεις τα όρια σου και τα θέλω σου θα βρεις εκείνον-η που δε θα έχει σκοπό να σε εκμεταλλευτεί και μόνο θα θέλει να σε χαρεί και να σε κάνει να χαρείς.

1)ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΣΧΕΣΗ

Πρώτα από όλα ποια είναι η σωστή σχέση; Εσύ ορίζεις τις ανάγκες σου. Τι έχει περισσότερη σημασία στις σχέσεις σου. Αλλά αν πιστεύεις πάνω κάτω στα δικά μου ιδανικά όπως σεβασμός, εμπιστοσύνη κλπ τότε να ξέρεις ότι γρήγορα ή αργά θα βρεθεί η σωστή σχέση, εκείνη που σε γεμίζει και σου δημιουργεί μια ευτυχία και γαλήνη τις περισσότερες ώρες καθημερινά. Εφόσον το βρήκαν άλλοι, εσύ γιατί όχι; Αρκεί να θέτεις στο ταίρι σου τα όρια σου εξ αρχής. Θυμήσου οι σχέσεις μας με τους άλλους δηλώνουν το ποιοι είμαστε.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ένα Παιδί μετράει τ’ Άστρα

   Δες παιδί μου το χρυσό ποτάμι στην κοιλάδα της οργής, είναι οι θλιμμένοι άγγελοι που στέκουν ανήμποροι να σώσουν τους προστατευόμενούς τους. Η μανία των ανθρώπων για αίμα και θάνατο, είναι η μόνη μη αναστρέψιμη αμαρτία γι αυτούς… Άκου… Δεν είναι οι κρότοι, οι πυροβολισμοί αυτοί που ακούς, είναι ο παράδεισος που μεγαλώνει για να χωρέσει τους πονεμένους και αθώους νεκρούς…

   Εδώ στο νέο «κρανίου» τόπο γίνεται η σταύρωση της Ανθρωπότητας, και αναρωτιέμαι με πόσες διαιρέσεις από το πλευρό του Αδάμ γεννήθηκε ο κόσμος σήμερα και φτάσαμε σε τέτοια φθορά και έκπτωση;

   Κάθε ημέρα που περνά χάνεται η νεότητα και τα όνειρα αυτού του κόσμου, τα παιδιά, κι εσύ σιωπείς σαν να κοιμούνται. Πεθαίνουν άνθρωπε δεν ακούς; Χηρεύουν οι αγκαλιές των μητέρων η μία μετά την άλλη, μα εσύ μπαίνεις στο λεωφορείο και συνεχίζεις τον δρόμο σου ή αλλάζεις κανάλι στην τηλεόραση γιατί δεν αντέχεις όπως λες άλλη δυστυχία. Όμως η αλλαγή που ψάχνεις δεν βρίσκεστε σε ένα άψυχο χειρηστήριο. Αν κάτι χρειάζεται να κάνεις είναι να σιγάσεις τη φωνή της τηλεόρασης και να υψώσεις τη δική σου, με πείσμα, ανθρωπιά, σύνεση, δίχως ταυτότητα διάκρισης, με πολιτισμό και αγάπη. Πόσες φορές να την γράψω αυτή τη λέξη για να την νιώσετε και να πράξετε γι αυτή;

   Αγαπώ τον κόσμο γιατί υπάρχεις κι εσύ μέσα σε αυτόν, όποιος και αν είσαι. Πιστεύω σε αυτό που μπορείς να γίνεις, σε σέβομαι και υπερασπίζομαι τα δικαιώματά σου, μα μην ξεχαστείς πως το ίδιο είμαι κι εγώ μαζί σου.

   Ίσως τότε ακόμη και ο Κεμάλ να ψιθυρίσει στο αφτί του Χατζιδάκι, «κι όμως ο κόσμος αλλάζει»…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Η κόρη του ουρανού

  Ο Μπλε Ουρανός αγάπησε τη Γη κεραυνοβόλα, με τη πρώτη ματιά. Η αγάπη που ένιωθε για τη Γη τον έκανε να κλαίει από χαρά, που επιτέλους βρήκε το άλλο του μισό. Έτσι γονιμοποίησε τη Γη με το νερό του. Ανάμεσα από τα βουνά μεγάλωνε το μωρό τους, η μικρή Θάλασσα. Η Γη την τάιζε και ο Ουρανός την πρόσεχε από ψηλά για να μη χυθεί στο σύμπαν. Μεγάλωνε η Θάλασσα κι έμοιαζε όλο και πιο πολύ στον πατέρα της. Το χρώμα της ήταν πλέον μπλε τ’ Ουρανού. Η ψυχή της καταπιεζόταν από τα στενά όρια της μητέρας Γη. Επιζητούσε συχνά το τραγούδι του πατέρα της. Οι αναπνοές του ήταν ο αέρας που την έκανε να χορεύει όλο χάρη. Ξεχνούσε τότε όλα τα προβλήματά της και πως η Γη της στένευε τα όρια της και η ανατροφή της συνεχιζόταν ομαλά. Όταν, όμως, η Θάλασσα είχε μεγαλώσει αρκετά, έβλεπε τη Γη και τον Ουρανό να μην την υπολογίζουν, να την πιέζουν να μείνει στα αρχικά σύνορά της. Άρχισε να πιστεύει πως οι γονείς της ήθελαν να υπάρχει μόνο για να κοκορεύονται στους συγγενείς, τα δάση και τα σύννεφα. Ήταν η στιγμή που φουρτούνιασε, και η Γη προσπάθησε να την ηρεμίσει υψώνοντας την φωνή της και χτυπώντας την με δυνατούς σεισμούς. Το μόνο που κατάφερε ήταν να την κάνει να δέρνει τη μάνα της με μεγάλα τσουνάμια. Ήταν η στιγμή που ο Ουρανός σκοτείνιασε βλέποντας την οικογένεια του να διαλύεται και την μοναχοκόρη του να γίνεται ένα παλιοκόριτσο. Άστραφτε, μπουμπούνιζε μήπως και την κάνει να δει πως δεν είναι η μόνη που έχει δύναμη και τη φοβερίσει. Όμως η Θάλασσα πληγώθηκε που ούτε ο αγαπημένος της πατέρας δεν την κατάλαβε κι αρρώστησε βαριά. Τα νερά της ήταν σε μια συνεχή άσχημη κατάσταση, ταραγμένα και γεμάτα βρομιές. Χτυπούσε τις ακτές και εκείνες έτρεχαν γεμάτες μώλωπες να το κουτσομπολέψουν στη Γη. Ντροπιασμένη η Γη σταμάτησε να μιλάει στη Θάλασσα κι έστειλε τον πατέρα της να της πει δυο κουβέντες, μπας και γυρίσει στο σωστό δρόμο.

Ο Ουρανός πήγε απειλητικά πάνω από το κεφάλι της, την αγριοκοίταξε και της είπε χαρακτηριστικά:

- Κοίτα τον εαυτό σου είσαι άσχημη και βρώμικη, μαύρη. Που είναι εκείνο το πανέμορφο μπλε χρώμα που σου χάρισα, ε;

-Αχ πατέρα ποτέ δε με αγάπησες γι αυτό που είμαι, ήμουν μόνο ένα μέσο να νιώσεις πιο πάνω στην κοινωνία. Δεν συνειδητοποίησες όμως το πιο απλό και ολοφάνερο. Εγώ παίρνω το χρώμα που βλέπω από εσένα κάθε φορά. Είμαι ένας δικός σου καθρέφτης. Ήμουν μπλε γιατί ήσουν κι εσύ και έγινα μαύρη γιατί κι εσύ μαύρος είσαι τώρα, κοιτάξου!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Επιστολή προς Αγαπημένους

           Αδελφοί μου ο χρόνος μας έφερε τη στιγμή που απέναντί μου σταθήκατε να μιλήσετε για όσα πλήγωσαν τις καρδιές σας και είπα πως είναι σωστό να ειπωθούν…

        Οι λέξεις σας βάρυναν τα βήματα της ζωής μου, καθώς κατάλαβα πως πιστεύετε στην ενοχή μου για πολλές πληγές σας. Αισθάνθηκα μόνος, στην οδό του καθαρτηρίου όμως πήγαινα… Είπατε πως ψεύδη ξεστόμισα, και σιώπησα για τις αλήθειες που δεν αντέξατε. Είπατε πως δεν υπήρξα αντάξιος των προσδοκιών σας, και σιώπησα μη θέλοντας να ζήσω τις ζωές που ονειρευτήκατε για εσάς. Θέλησα να δείτε στα μάτια μου, μόνο την φλόγα των ονείρων και να πιστέψετε σε εμένα, για τη δική μου ζωή. Ξέρω δεν σας άφησαν να ζήσετε ποτέ ως παιδιά, ξέρω πως χαθήκατε πρόωρα στις εγωκεντρικές δίκες των κηδεμόνων σας, μα ήμουν κι εγώ εκεί, ας μη το θυμάστε… Ήρθα κοντά σας και κράτησα το χέρι σας, ήμουν ο μικρός πρίγκιπας κι ας μην το θυμάστε… Μεγαλώσατε… Αλλάξατε… Βαρύνατε τις ψυχές σας και γίνατε αυστηροί κριτές, μα το κάνατε από αγάπη. Μα αυτή η αγάπη μου κόβει τις ρίζες και βαθαίνει το φόβο μου για εσάς, άρα πώς να την ονομάσω αγάπη;

     Βαρύνατε τις ψυχές και επηρεαστήκατε από τα βιώματά σας, λέτε να χρησιμοποιήσω την γνώση σας και να προχωρήσω, όμως λένε πως η γνώση σου δίνει φτερά για να πετάξεις, τότε γιατί εσείς δεν πετάτε μα απλώς κάθεστε και περιμένετε το επόμενο χτύπημα στην πόρτα σας… Κυνήγησα τα χρόνια σας για να σας καταλάβω… Βάλθηκα να τρέχω συνεχώς, ώσπου κάποια μέρα συνάντησα τις σκιές σας να μου λένε, είναι πια αργά για να αλλάξουν. Και είπα σειρήνες είναι, δεν τις άκουσα…

   Έφτασα κοντά σας, δίπλα σας, σας άκουσα να μιλάτε… Με κοιτάξατε, μα δεν με αναγνωρίζετε πια. Είμαι εκείνος που έκρυβε τα γράμματά σας κάτω από το μαξιλάρι του για να τα ονειρευτεί και να μην ξεχάσει ποτέ τα λόγια σας… Είμαι εκείνος που έτρεχε πίσω σας φωνάζοντας το όνομά σας για να μην ξεχάσετε ποτέ ποιος είστε και που θέλατε ως νέος ακόμη να φτάσετε, να μην χαθείτε… Είμαι εκείνος που κοιμόταν πλάι σας για να μοιραστεί λίγη από τη μοναξιά σας… Είμαι ο ίδιος ξανθός μικρός πρίγκιπας που αγκαλιάζετε και χαϊδεύατε τα σγουρά μαλλιά του… Κι όμως δεν με βλέπετε πια, έμεινα μόνος μικρός να πιστεύω στα παραμύθια… Με ρωτάτε πως θα ζήσω, πως θα κάνω το ένα, ή το άλλο… βαδίζω αργά δίπλα σας έπειτα απαντώ, θα ζήσω ελεύθερος, θα κάνω το ένα όνειρο μετά το άλλο… Κι ελπίζω πως μια φορά κι έναν καιρό, θα με δείτε ξανά όπως είμαι, πριν το φίδι της λήθης τσιμπήσει το δέρμα μου και χαθώ…

Θεοτόκης Π. Λάκκας

Η Παγίδα

Alex Art

Ζωής παράλογα, μυστήρια που χάνονται στο βάθος του χρόνου και ταξιδεύουν στις μνήμες εκείνων μονάχα που επιλέγουν τούτο το δρόμο. θαρρείς πως είναι αρκετά τα όσα βλέπεις και ακούς από τρίτους, σου μεταδίδουν ιδέες, πορίσματα, συνήθειες και όλα τα υιοθετείς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Περνάς αόρατος στο χωροχρόνο μα δεν το παρατηρείς. Μαγεύεσαι, γλυκαίνεσαι από την πλάνη της μάζας, του ίδιου, του αποδεκτού. Χάνεσαι και χάνεις εκείνα που είναι καλά κρυμμένα μα περιμένουν να τα αναζητήσεις.

Εσύ, όμως, επιλέγεις να τα προσπερνάς. Προτιμάς τη λήθη και αποφεύγεις τη γνώση γιατί κανείς δε σου έμαθε πως το δεύτερο είναι το κλειδί που ταιριάζει σε κάθε πόρτα. Κι ένα ζευγάρι αόρατα χέρια σκεπάζουν τα αυτιά σου και σε αποπροσανατολίζουν για να παγιδευτείς στην πλάνη ενός μονότονου και σιχαμένου συστήματος.

Alex Art

Τρέξε

Γράφω πάλι από ανάγκη. Τι νομίζεις ότι είναι, αγάπη; Χα, χα. Ανάγκη είναι, τίποτα άλλο. Όλα είναι ανάγκη. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Ζούμε από ανάγκη, όχι επειδή το επιλέξαμε, απλώς κάποιος μας έφερε στη ζωή. Τρώμε γιατί πεινάμε. Κλαίμε γιατί πονάμε. Ερχόμαστε κοντά στους ανθρώπους και φεύγουμε μακριά.  Έτσι, γιατί το έχουμε ανάγκη. Και δε θέλω καν να πω κάτι σημαντικό, ούτε κάτι που ενδιαφέρει κανένα. Απλώς έχω ανάγκη να βγάλω τα σωθικά μου, που με ανακατεύουν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να κράξω σα πουλί, να χλιμιντρίσω σαν άλογο και να κουλουριαστώ έπειτα σα γάτα. Γι αυτά που μου συμβαίνουν ή δε μου συμβαίνουν. Γι αυτά που θέλησα και γι αυτά που μίσησα. Δάκρυ γενικά δε μου περισσεύει, ούτε καν σπασμός μυών. Ένα κεφάλι ανέκφραστο πατικώνει το λαιμό μου. Ένα κεφάλι που μέσα έχει ένα γλιστερό κρέας που λέγεται μυαλό. Αυτό, τι ανάγκη είχε να εμφανιστεί στο ανθρώπινο σώμα; Ίσα για να μας βασανίζει; Μόνο η καρδιά αρκούσε. Ή τουλάχιστον να μην υπήρχε καρδιά. Να ήταν μόνο μια λογική μηχανή το σώμα. Τότε όλα θα ήταν αυτό που θα ήταν. Ενώ τώρα τι είναι;  Μια ατσούμπαλη τραμπάλα που τη μια γέρνει στο γκρεμό και την άλλη στον ήλιο που καίει. Τα λέω απαισιόδοξα; Η ανάγκη μου τα φταίει, όχι εγώ. Μου είπε κάποιος μέσα στο κεφάλι μου ότι είσαι κουτός. Ναι εσύ που διαβάζεις. Μη θυμώνεις. Είσαι κουτός, επειδή αναλώνεσαι στη σκέψη. Θέλει πράξη η ανάγκη να εκπληρωθεί. Δε θα μπορέσεις ποτέ να μην έχεις ανάγκη - θα υπάρχει, τότε, η ανάγκη αποχή της ανάγκης- αλλά θα μπορέσεις να την εκπληρώσεις.

Γράφω πάλι από ανάγκη. Ανάγκη να πω ότι όλα θα πάνε καλά. Κι ας μη το πολύ πιστεύετε. Προσπαθώ ακόμα κι εγώ να το πιστέψω. Αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί αν δεν πάνε τότε θα πάνε καλά από την ανάποδη. Γυρνάω το κακό ανάποδα και βλέπω καλό. Ξέρω, μιλάω περιττά και γράφω για να γράφω, αλλά θα πω και κάτι για να κλείσει αυτό το γράμμα. Περπάτα. Κινήσου. Φύγε και ξέφυγε. Όταν θα τρέξεις δε θα δεις καν, ότι ο θάνατος σε πλησιάζει. Θα είσαι ήδη στο παράδεισο.

                                                                                     Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Και τελικά τι είναι ευτυχία;

  Ήμασταν τυχερά παιδιά, παίζαμε στις αλάνες. Πρέπει να ήμασταν και η τελευταία γενιά. Μετά «εξελίχθηκε» ο κόσμος, η τεχνολογία… Καθώς μεγαλώναμε ψάχναμε την ευτυχία με μανία, σε δύσκολα σοκάκια. Και τελικά δεν ήταν σοκάκι. Δεν ήταν κρυμμένη σε δύσβατα μονοπάτια. Καθόταν στη μία πλευρά της τραμπάλας στο κέντρο της αλάνας. Περίμενε εμάς να ισορροπήσουμε από την άλλη πλευρά. Και τελικά τι είναι ευτυχία;

 Είναι εκείνες οι στιγμές που τις δίνεις σημασία, που εκτιμάς και με μια αγκαλιά τις κάνεις πιο δυνατές. Κι είναι κι εκείνες οι πιο δύσκολες-κουραστικές που τις απαλύνεις με μια πιο δυνατή αγκαλιά.

Είναι η μυρωδιά του-της στα σεντόνια, είναι η ευγενική κουβέντα του περαστικού στο δρόμο καθώς σε αφήνει να περάσεις πρώτος.

Είναι τα πέντε λεπτά ρέγκε το πρωί λίγο πριν φύγει για δουλειά, ενώ πίνει το καφέ που έφτιαξες με αγάπη.

Είναι η εκτίμηση των μελών της ομάδας σου. Είναι το «δε πειράζει» όταν κάποιος προσπαθεί να καταφέρει κάτι πατώντας σε. 

Είναι το «ευχαριστώ για ό, τι μου δίνεις» κι είναι το «συγγνώμη δε κατάλαβα ότι σε πειράζει».

Είναι  ο αστείος τρόπος που προφέρει τις λέξεις και πάντα σε κάνει να χαμογελάς και ας το ακούς συνέχεια.

Είναι το φαγητό που έκανε για μεσημεριανό η μητέρα σου για χιλιοστή-τρίτη φορά.

Είναι η αγκαλιά, το φιλί, η βόλτα στο πάρκο.

Είναι η βόλτα για ψώνια με την κολλητή σου κι όχι τα ψώνια στα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης.

Είναι το τραγούδι των πουλιών κι ας μη το ακούς, γιατί είσαι μέσα στα τσιμέντα. Ξέρεις ότι υπάρχει ακόμα κάπου. Είναι ένα παιδί στην Αφρική, στην Ασία, στην Αμερική, στην Ωκεανία, που το ακούει και σφυρίζει και παίζει μαζί του χαρούμενο κι ας μην έχει τίποτα που να του ανήκει από υλικά αγαθά.

Είναι μια ματιά συνεννόησης δύο ατόμων που μόνο αυτοί ξέρουν τι σημαίνει, ανάμεσα σε εκατό άτομα που τους περιτριγυρίζουν.

 Είναι ένας και δύο και τρεις χοροί στο μαγαζί, στο δρόμο, στο σπίτι και στη δουλεία.

Είναι οι τρίχες που έχει στο στήθος του κι είναι η καμπύλες του σώματός της.

Είναι το άκουσμα των νερών, είναι το παιχνίδι του αέρα.

Είναι ο τσακωμός και η συμφιλίωση αμέσως μετά.

Είναι τόσα πολλά και μικρά. Αρκεί να τα προσέξεις. Αλλιώς θα περάσει η ζωή σου με τόση ευτυχία παραμελημένη. Με τόσο κόπο που δε καταλήγει πουθενά. Και είναι κρίμα!

Η ευτυχία σου δεν είναι και τόσο δύσκολη. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια και προπαντός την καρδιά σου.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα