Φορά αντίθετη

Το ουρλιαχτό του λύκου, το πύρινο ποτάμι,

ο θάνατος των δέντρων και των γιασεμιών

οι ώρες οι εσπερινές που τα τραγούδια δεν τις πνίγουν

οι ώρες που τα ακονισμένα δάχτυλα σου τρυπούν,

τρυπούν το ίδιο τον ήλιο, τον ήλιο που κλείνουν τα στήθια μου

όλα αυτά που ντροπιάζονται μπροστά στα μάτια σου.

Eίμαι για πάντα, ζω πλάι σου για πάντα και γελάς με τις μελανιές

στα πόδια μου από τις πέτρες στα βουνά που ανεβαίνουμε,

από τα μεταλλικά κρεβάτια που αναποδογυρίζουμε γιατί θέλουμε

να κοιμηθούμε στα κλαδιά, να παίζουμε ο ένας με την ουρά του άλλου.

Είμαι μαζί σου τώρα που ταξιδεύεις, γεύομαι τον αέρα και κλείνω στο

κορμί μου το βουητό των γραμμών και της Ντηζελομηχανής.

Διάβασέ μου σε παρακαλώ την πιο σκληρή και πιο χυδαία γραμμή της

ιστορίας την ώρα που οι εφτά χιλιάδες μέρες σου ανοίγουν

την κόκκινη πύλη τους.  Ω! και με αυτή σου τη φωνή διάβασέ μου τη να την γράψω παντού και να την φωνάζω παντού, με τη φωνή σου αυτή μίλα μόνο. Αυτή λέω τώρα τραγούδι. Αυτή για καλό ταξίδι.

Θοδωρής Ζήσης