Είναι η πραγματικότητα ένας απλός καθρέφτης. Κοιτάμε
απέναντι και λέμε... δεν γίνεται παρα να είναι αυτό ο κόσμος. Μόνο που κοιτάμε
και βλέπουμε τα δικά μας μάτια να μας κοιτάνε και εμείς ανταποδίδουμε εις το
άπειρο. Τι ρόλο παίζουν όμως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, το πνεύμα...αφού κάτι
άλλο, νέο, δε θα γίνει. Ο χρόνος δεν είναι γραμμή, όλες οι τελείες είναι τέλεια
μοναχικές και ενωμένες ταυτόχρονα με το κάθε τι. Τι να φοβηθώ και τι να ελπίσω,
τί είναι η ελευθερία, τι είναι δεσμά? Τι έχει αξία, που βρίσκει κανείς την
ευτυχία? Μήπως οι στόχοι οι μικροί, οι ταπεινοί, αξίζουν μια περιουσία τελικά ή
κάτι μπορεί να αλλάξει σταδιακά? Κεφάλι πιεσμένο, καρδιά φορτισμένη, αισθήσεις
καταπιεσμένες προς το παρόν. Γιατί να υπάρχει η περιέργεια αν είναι να μην
οδηγεί κάπου? Μαρτύριο? Δοσμένο από
που, γιατί? Η νύχτα τρέχει όπως οι μέρες, δεν περιμένει κανέναν! κι όσο
αναζητάς το φώς, τόσο αυξάνει ταχύτητα! Η αγάπη είναι ένα δώρο που όσο
μοιράζεται πολλαπλασιάζεται...μα ποιός ξέρει να τη συναρμολογήσει κάτω από το
πράσινο δέντρο πριν αυτό γίνει καφέ?
Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου