Απαγορεύονται τα χαμόγελα…

   Αφορμή αυτού του κειμένου είναι μια πινακίδα σε μετρό της Νέας Υόρκης. «Please do not smile to strangers» άντε πάτε μετάφραση google… δε μεταφράζω… δε μεταφράζω άλλο!

  Αν δε χαμογελούσα σε αγνώστους τώρα θα ήμουν μίζερη, ζώντας μια μονότονη ζωή μέσα στη καχυποψία και μη έχοντας βρει τον έτερον ήμισυ μου!!! 

Εγώ λέω χαμογελάτε γιατί χανόμαστε. Χορέψτε ξέφρενα με παντελώς ξένους, δοκιμάστε όλα τα φαγητά που υπάρχουν στη γη, ταξιδέψτε και δοθείτε με όλη σας τη καρδιά στους ανθρώπους και στη ζωή σας. Ονειρευτείτε και κυνηγήστε μια τρέλα της στιγμής. 

Ότι έχω να θυμάμαι από αυτά τα 24 χρόνια της ζωής μου είναι τρέλες, αυθορμητισμοί μου και γνωριμίες με υπέροχους ανθρώπους. Δε λέω ότι δε πέτυχα και πολύ ζωάδια, αλλά κι αυτές τις εμπειρίες μου τις χαίρομαι όσο δε το πιστεύετε. 

Δικιά σας η επιλογή… αλλά να σας υπενθυμίσω μία ζωή έχουμε… που δε ξέρουμε και πότε τελειώνει!!!

Υ.Γ  Και δε με νοιάζει η σύνταξη η γραμματική του κειμένου, το νόημα πιάστε αν γίνεται!!!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα