Δες παιδί μου το χρυσό ποτάμι στην κοιλάδα της οργής, είναι οι θλιμμένοι άγγελοι που στέκουν ανήμποροι να σώσουν τους προστατευόμενούς τους. Η μανία των ανθρώπων για αίμα και θάνατο, είναι η μόνη μη αναστρέψιμη αμαρτία γι αυτούς… Άκου… Δεν είναι οι κρότοι, οι πυροβολισμοί αυτοί που ακούς, είναι ο παράδεισος που μεγαλώνει για να χωρέσει τους πονεμένους και αθώους νεκρούς…
Εδώ στο νέο «κρανίου» τόπο γίνεται η σταύρωση της Ανθρωπότητας, και αναρωτιέμαι με πόσες διαιρέσεις από το πλευρό του Αδάμ γεννήθηκε ο κόσμος σήμερα και φτάσαμε σε τέτοια φθορά και έκπτωση;
Κάθε ημέρα που περνά χάνεται η νεότητα και τα όνειρα αυτού του κόσμου, τα παιδιά, κι εσύ σιωπείς σαν να κοιμούνται. Πεθαίνουν άνθρωπε δεν ακούς; Χηρεύουν οι αγκαλιές των μητέρων η μία μετά την άλλη, μα εσύ μπαίνεις στο λεωφορείο και συνεχίζεις τον δρόμο σου ή αλλάζεις κανάλι στην τηλεόραση γιατί δεν αντέχεις όπως λες άλλη δυστυχία. Όμως η αλλαγή που ψάχνεις δεν βρίσκεστε σε ένα άψυχο χειρηστήριο. Αν κάτι χρειάζεται να κάνεις είναι να σιγάσεις τη φωνή της τηλεόρασης και να υψώσεις τη δική σου, με πείσμα, ανθρωπιά, σύνεση, δίχως ταυτότητα διάκρισης, με πολιτισμό και αγάπη. Πόσες φορές να την γράψω αυτή τη λέξη για να την νιώσετε και να πράξετε γι αυτή;
Αγαπώ τον κόσμο γιατί υπάρχεις κι εσύ μέσα σε αυτόν, όποιος και αν είσαι. Πιστεύω σε αυτό που μπορείς να γίνεις, σε σέβομαι και υπερασπίζομαι τα δικαιώματά σου, μα μην ξεχαστείς πως το ίδιο είμαι κι εγώ μαζί σου.
Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου