Επιστολή προς Αγαπημένους

           Αδελφοί μου ο χρόνος μας έφερε τη στιγμή που απέναντί μου σταθήκατε να μιλήσετε για όσα πλήγωσαν τις καρδιές σας και είπα πως είναι σωστό να ειπωθούν…

        Οι λέξεις σας βάρυναν τα βήματα της ζωής μου, καθώς κατάλαβα πως πιστεύετε στην ενοχή μου για πολλές πληγές σας. Αισθάνθηκα μόνος, στην οδό του καθαρτηρίου όμως πήγαινα… Είπατε πως ψεύδη ξεστόμισα, και σιώπησα για τις αλήθειες που δεν αντέξατε. Είπατε πως δεν υπήρξα αντάξιος των προσδοκιών σας, και σιώπησα μη θέλοντας να ζήσω τις ζωές που ονειρευτήκατε για εσάς. Θέλησα να δείτε στα μάτια μου, μόνο την φλόγα των ονείρων και να πιστέψετε σε εμένα, για τη δική μου ζωή. Ξέρω δεν σας άφησαν να ζήσετε ποτέ ως παιδιά, ξέρω πως χαθήκατε πρόωρα στις εγωκεντρικές δίκες των κηδεμόνων σας, μα ήμουν κι εγώ εκεί, ας μη το θυμάστε… Ήρθα κοντά σας και κράτησα το χέρι σας, ήμουν ο μικρός πρίγκιπας κι ας μην το θυμάστε… Μεγαλώσατε… Αλλάξατε… Βαρύνατε τις ψυχές σας και γίνατε αυστηροί κριτές, μα το κάνατε από αγάπη. Μα αυτή η αγάπη μου κόβει τις ρίζες και βαθαίνει το φόβο μου για εσάς, άρα πώς να την ονομάσω αγάπη;

     Βαρύνατε τις ψυχές και επηρεαστήκατε από τα βιώματά σας, λέτε να χρησιμοποιήσω την γνώση σας και να προχωρήσω, όμως λένε πως η γνώση σου δίνει φτερά για να πετάξεις, τότε γιατί εσείς δεν πετάτε μα απλώς κάθεστε και περιμένετε το επόμενο χτύπημα στην πόρτα σας… Κυνήγησα τα χρόνια σας για να σας καταλάβω… Βάλθηκα να τρέχω συνεχώς, ώσπου κάποια μέρα συνάντησα τις σκιές σας να μου λένε, είναι πια αργά για να αλλάξουν. Και είπα σειρήνες είναι, δεν τις άκουσα…

   Έφτασα κοντά σας, δίπλα σας, σας άκουσα να μιλάτε… Με κοιτάξατε, μα δεν με αναγνωρίζετε πια. Είμαι εκείνος που έκρυβε τα γράμματά σας κάτω από το μαξιλάρι του για να τα ονειρευτεί και να μην ξεχάσει ποτέ τα λόγια σας… Είμαι εκείνος που έτρεχε πίσω σας φωνάζοντας το όνομά σας για να μην ξεχάσετε ποτέ ποιος είστε και που θέλατε ως νέος ακόμη να φτάσετε, να μην χαθείτε… Είμαι εκείνος που κοιμόταν πλάι σας για να μοιραστεί λίγη από τη μοναξιά σας… Είμαι ο ίδιος ξανθός μικρός πρίγκιπας που αγκαλιάζετε και χαϊδεύατε τα σγουρά μαλλιά του… Κι όμως δεν με βλέπετε πια, έμεινα μόνος μικρός να πιστεύω στα παραμύθια… Με ρωτάτε πως θα ζήσω, πως θα κάνω το ένα, ή το άλλο… βαδίζω αργά δίπλα σας έπειτα απαντώ, θα ζήσω ελεύθερος, θα κάνω το ένα όνειρο μετά το άλλο… Κι ελπίζω πως μια φορά κι έναν καιρό, θα με δείτε ξανά όπως είμαι, πριν το φίδι της λήθης τσιμπήσει το δέρμα μου και χαθώ…

Θεοτόκης Π. Λάκκας