Ό,τι με σκοτώνει, αυτό
με ανασταίνει.
Έτσι, μου τη δίνει,
αλλά και μου αρέσει
Με αδρανοποιεί, κίνηση δίνει
Με πονά, με σβήνει.
Με ξεδιψά, με ζαλίζει.
Με μαγεύει, με
τρομάζει
Πόσο με αλλάζει.
Προς το καλό, προς το
κακό
Με πάει στο άγνωστο,
που γίνεται γνωστό
Με μια ματιά δικιά μου
φυσικά,
Όχι ασπρόμαυρη… παρά
σα παζλ.
Ένα μωσαϊκό από
βότσαλα μιας ταρακουνημένης θάλασσας
Που βγάζουν ένα
κουνημένο-τρισδιάστατο δημιούργημα
Της ζωής μου το νήμα
πλέκει μία λέξη-ένας τίτλος που μπαίνει πάντα στο τέλο,ς ίσως να είναι κι η
αρχή…. μα πάντα λέγεται :
Aμφιβολία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου