Για μια Παρτίδα Σκάκι…

Κλείνω την πόρτα και ανακουφισμένος αφήνω το σώμα μου να οδηγηθεί στο μπαλκόνι. Βρέχει… Επιτέλους λίγη κάθαρση για τον τόπο αυτό. Το σώμα μου έχει γευτεί τις πρώτες φθινοπωρινές στιγμές και αυτό είναι η αρχή των ονείρων. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως, μα κάθε φθινόπωρο για εμένα είναι η ετοιμασία γι άλλο ένα ταξίδι στο χρόνο. Για ένα ταξίδι, ή μία παρτίδα σκάκι που κάθε κίνησή σου αλλάζει την εξέλιξη των στιγμών, της ζωής σου. Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, μα δεν είναι όμως!

Τα πιόνα έτοιμα λοιπόν και ο χρόνος παίζει πρώτος… Κι εδώ είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο, τον ακολουθείς στο παιχνίδι του ή επιλέγεις να ορίσεις εσύ τους κανόνες της παρτίδας; Το πλεονέκτημα δίνεται πάντα στους ταπεινούς, να το θυμάσαι. Επίσης ο χρόνος έχει παίξει ξανά, εσύ είσαι αυτός που παίζει πρώτη και τελευταία φορά. Αυτό σε αγχώνει; Θέλεις τη νίκη. Σ’ αυτό το σημείο είναι καλό να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, που όλη η σημασία και η αξία, ήταν απλά το παιχνίδι!

Η γνώση είναι που θα χρειαστείς και οι «παλιοί» είναι χρήσιμοι στο να μάθεις, μην τους αφορίζεις όλους, απλά επέλεξε ποιους αξίζει να ακούς. Τα κριτήριά σου να μην είναι αυτά που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτά που θα σε μάθουν το πώς να απολαύσεις την παρτίδα με τις λιγότερες απώλειες… Γιατί θα υπάρξουν απώλειες… Μην φοβηθείς όμως, ξέρεις στο τέλος της παρτίδας όλα τα πιόνα είναι ξανά μαζί, αυτό μπορείς να το πεις και «άλλη ζωή», «παράδεισο», ή αναμνήσεις…

Κάνε το παιχνίδι σου λοιπόν, και άσε το χρόνο να σε θυμάται όταν κερδίσει ως έναν από τους πιο καλούς και αγαπημένους του αντιπάλους! Η αιωνιότητα άλλωστε μπορεί να κερδιθεί και με την ήττα, αυτό έδειξαν οι Θερμοπύλες! Πάλεψε με το χρόνο, κέρδισε τα όνειρά σου, γνώρισε σε ποιους αρμόζει η «ήττα»…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας