Η Παγίδα

Alex Art

Ζωής παράλογα, μυστήρια που χάνονται στο βάθος του χρόνου και ταξιδεύουν στις μνήμες εκείνων μονάχα που επιλέγουν τούτο το δρόμο. θαρρείς πως είναι αρκετά τα όσα βλέπεις και ακούς από τρίτους, σου μεταδίδουν ιδέες, πορίσματα, συνήθειες και όλα τα υιοθετείς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Περνάς αόρατος στο χωροχρόνο μα δεν το παρατηρείς. Μαγεύεσαι, γλυκαίνεσαι από την πλάνη της μάζας, του ίδιου, του αποδεκτού. Χάνεσαι και χάνεις εκείνα που είναι καλά κρυμμένα μα περιμένουν να τα αναζητήσεις.

Εσύ, όμως, επιλέγεις να τα προσπερνάς. Προτιμάς τη λήθη και αποφεύγεις τη γνώση γιατί κανείς δε σου έμαθε πως το δεύτερο είναι το κλειδί που ταιριάζει σε κάθε πόρτα. Κι ένα ζευγάρι αόρατα χέρια σκεπάζουν τα αυτιά σου και σε αποπροσανατολίζουν για να παγιδευτείς στην πλάνη ενός μονότονου και σιχαμένου συστήματος.

Alex Art