Θύτης ή θύμα

   Για κάποιους ανθρώπους που η ψυχή τους είναι εντελώς ανίκανη να μαυρίσει, όσο κακό κι αν υπάρχει γύρω τους, είναι η πιο δύσκολη δουλειά να κατανοήσουν τη φύση κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων που βιάζουν, που σκοτώνουν, που βασανίζουν μια άλλη ψυχή, άνθρωπο ή ζώο… ή και που καταστρέφουν τη φύση ακόμα. Που νομίζουν ότι ο κόσμος φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί την δικιά τους διεστραμμένη ψυχή. Όμως, όταν δεν κατανοείς ένα πρόβλημα, δε μπορείς να βρεις και τη λύση του. Όλα τα άλλα είναι ευκαιριακές λύσεις.

   Δε βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να κατηγορούμε τις καταστάσεις και τους ανθρώπους, αλλά για να τις-τους κατανοούμε κι έτσι να γινόμαστε καλύτεροι μέσα μας, κι ίσως καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε καταπιεσμένες ψυχές κι άλλων λίγο πιο… ¨κακών¨ ανθρώπων. Ας εντρυφήσουμε, όμως, στην έννοια ότι κάποιος είναι κακός για την κοινωνία. Ποιος είναι κακός για την κοινωνία; Ένας άνθρωπος που εκμεταλλεύεται, που βιάζει καταστάσεις κι ανθρώπους για να πάρει αυτό που θέλει την ώρα που το θέλει ασχέτως με το τι γίνεται γύρω του, που δε δίνει τίποτα και μόνο παίρνει. Αλλά, υφίσταται κάτι τέτοιο σε ένα κόσμο που όλα αλληλεπιδρούν; Όταν λέμε ότι ποτέ δε φταίει μόνο ένας σε μια δυσάρεστη κατάσταση ή καυγά, κυριολεκτικά δε μπορεί να φταίει μόνο ένας. Όχι ότι φταίνε για παράδειγμα τα θύματα βιασμού, προς θεού, αλλά ας το πάμε λίγο παραπέρα, ίσως φταίει σε κάποιο βαθμό η κοινωνία, όλοι μας. Κι ίσως ο βιαστής, ο κλέφτης, ο δολοφόνος να μας δίνουν κάτι, να μας δίνουν ένα σημάδι ότι κάτι δε πάει καλά στη κοινωνία μας.

   Η κοινωνία μας, λοιπόν, τη σήμερον ημέρα είναι παγκόσμια και πολυπολιτισμική. Και το πιο σημαντικό: τεχνολογική. Ότι κατέβει στο μυαλό κάποιου, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Θέλει να το χρησιμοποιήσει για κάτι θετικό ή όχι, είναι δικιά του επιλογή. Αλλά αυτή η αφθονία τελικά, πιο άπληστους μας έκανε κι όχι πιο ευτυχισμένους. Τώρα πλέον το θέμα είναι τι θέλω εγώ, όχι τι έχω ανάγκη(άλλους ανθρώπους και αληθινά θετικά συναισθήματα να μας συνδέουν). Και το κάθε εγώ δε θέλει να κοπιάσει γι αυτό που φαινομενικά θέλει, παρά να το κατακτήσει με τον πιο εύκολο και γρήγορο τρόπο. Οι πολιτικοί κι οι κυβερνήσεις στοχεύουν ανθρώπους, κατηγορούν συγκεκριμένες συμπεριφορές και γενικεύουν κλείνοντας ανθρώπους σε ομάδες. Ορίζουν και μια ποινή, όπως ορίζουν κι ένα ένοχο κι όλα μέλι γάλα. Αλλά δεν είναι έτσι.

   Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ενώ υπάρχει η θανατική ποινή σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλού κόβουν μέλη σώματος λιθοβολούν, συνεχίζουν να αμαρτάνουν οι άνθρωποι; Κι αυτό γιατί, ενώ κατηγορούν μια ομάδα ανθρώπων, συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη κι οι ίδιοι. Βιαιοπραγούν, νιώθουν ότι είναι καλύτεροι και θεοί ορίζοντας ποινή. Αντί να ορίσουν λύση ουσιαστική για να μικρύνει η κλίμακα της κακίας.

  Δε γίνεται να αφήνουμε ανεξέλεγκτους ανθρώπους επικίνδυνους, αλλά θα μπορούσε για παράδειγμα μια φυλακή να είναι ουσιαστικά κι όχι στο τίτλο μόνο, αναμορφωτήριο. Κι ακόμα παραπέρα τα σχολεία μας να παρείχαν παιδεία κι όχι παπαγαλία και κλείσιμο εγκεφάλου. Μαθήματα μουσικής και τέχνης. Να υπήρχε δύο τρεις ώρες της βδομάδας μάθημα ψυχολογίας που από τη μία θα δείχνει στα παιδιά το γιατί πίσω από το τι στην ανθρώπινη φύση κι από την άλλη θα αντιλαμβανόταν ο καθηγητής αν υπήρχε κάποιο παιδί με συγκεκριμένο πρόβλημα, ώστε να το βοηθήσει έγκαιρα πριν φτάσει σε ακραίες συμπεριφορές.

   Όλα αυτά είναι ιδέες που φαίνονται ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, αλλά εγώ ερωτώ… κι οι εύκολες στην εφαρμογή, είχαν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα; Τι χάνουμε να δοκιμάσουμε κάτι νέο; Αρκεί να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα για να αλλάξει ο κόσμος μας.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα