Και τελικά τι είναι ευτυχία;

  Ήμασταν τυχερά παιδιά, παίζαμε στις αλάνες. Πρέπει να ήμασταν και η τελευταία γενιά. Μετά «εξελίχθηκε» ο κόσμος, η τεχνολογία… Καθώς μεγαλώναμε ψάχναμε την ευτυχία με μανία, σε δύσκολα σοκάκια. Και τελικά δεν ήταν σοκάκι. Δεν ήταν κρυμμένη σε δύσβατα μονοπάτια. Καθόταν στη μία πλευρά της τραμπάλας στο κέντρο της αλάνας. Περίμενε εμάς να ισορροπήσουμε από την άλλη πλευρά. Και τελικά τι είναι ευτυχία;

 Είναι εκείνες οι στιγμές που τις δίνεις σημασία, που εκτιμάς και με μια αγκαλιά τις κάνεις πιο δυνατές. Κι είναι κι εκείνες οι πιο δύσκολες-κουραστικές που τις απαλύνεις με μια πιο δυνατή αγκαλιά.

Είναι η μυρωδιά του-της στα σεντόνια, είναι η ευγενική κουβέντα του περαστικού στο δρόμο καθώς σε αφήνει να περάσεις πρώτος.

Είναι τα πέντε λεπτά ρέγκε το πρωί λίγο πριν φύγει για δουλειά, ενώ πίνει το καφέ που έφτιαξες με αγάπη.

Είναι η εκτίμηση των μελών της ομάδας σου. Είναι το «δε πειράζει» όταν κάποιος προσπαθεί να καταφέρει κάτι πατώντας σε. 

Είναι το «ευχαριστώ για ό, τι μου δίνεις» κι είναι το «συγγνώμη δε κατάλαβα ότι σε πειράζει».

Είναι  ο αστείος τρόπος που προφέρει τις λέξεις και πάντα σε κάνει να χαμογελάς και ας το ακούς συνέχεια.

Είναι το φαγητό που έκανε για μεσημεριανό η μητέρα σου για χιλιοστή-τρίτη φορά.

Είναι η αγκαλιά, το φιλί, η βόλτα στο πάρκο.

Είναι η βόλτα για ψώνια με την κολλητή σου κι όχι τα ψώνια στα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης.

Είναι το τραγούδι των πουλιών κι ας μη το ακούς, γιατί είσαι μέσα στα τσιμέντα. Ξέρεις ότι υπάρχει ακόμα κάπου. Είναι ένα παιδί στην Αφρική, στην Ασία, στην Αμερική, στην Ωκεανία, που το ακούει και σφυρίζει και παίζει μαζί του χαρούμενο κι ας μην έχει τίποτα που να του ανήκει από υλικά αγαθά.

Είναι μια ματιά συνεννόησης δύο ατόμων που μόνο αυτοί ξέρουν τι σημαίνει, ανάμεσα σε εκατό άτομα που τους περιτριγυρίζουν.

 Είναι ένας και δύο και τρεις χοροί στο μαγαζί, στο δρόμο, στο σπίτι και στη δουλεία.

Είναι οι τρίχες που έχει στο στήθος του κι είναι η καμπύλες του σώματός της.

Είναι το άκουσμα των νερών, είναι το παιχνίδι του αέρα.

Είναι ο τσακωμός και η συμφιλίωση αμέσως μετά.

Είναι τόσα πολλά και μικρά. Αρκεί να τα προσέξεις. Αλλιώς θα περάσει η ζωή σου με τόση ευτυχία παραμελημένη. Με τόσο κόπο που δε καταλήγει πουθενά. Και είναι κρίμα!

Η ευτυχία σου δεν είναι και τόσο δύσκολη. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια και προπαντός την καρδιά σου.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα