Θυμάμαι
να διαβάζω την ιστορία και να ακούω με προσοχή τα χρόνια των διωγμών. Άνθρωποι
με θολωμένη σκέψη, να στρέφονται εναντίον άλλων ανθρώπων οι οποίοι είχαν μία
άλλη ιδεολογία, μία άλλη θρησκεία, ένα άλλο χρώμα δέρματος. Και ως δια μαγείας
όσα χρόνια κι αν περνούν, η ιστορία αυτή γίνεται διαχρονική και η μάθηση από
αυτή είναι πάντοτε ελλειπής. Και αν θυμάστε τον Διαφωτισμό σαν μια ανάσα, ο
Διαχωρισμός είναι διαρκής τροφή… Έτσι πορεύεται ο κόσμος στον 21ο αιώνα,
διαχωρισμένος και ευάλωτος από το φόβο, το μίσος και ο ρατσισμός είναι το
φυσικό επακόλουθο όλων αυτών.
Τα αίτια όλης αυτής της πορείας; Ο
Θεός… όχι ο ίδιος, αλλά εκείνος που αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας. Αυτός ο
Θεός του καθρέφτη λοιπόν διαστρεβλώνει την εικόνα και εμείς κατανοούμε την
Θεότητα μονάχα ως κριτή, άρα κριτές θα γίνουμε. Η αγάπη;… Η μακροθυμία;… Η
συγχώρεση;… Δεν φαίνονται πουθενά στο είδωλο αυτής της Θεότητας. Προσέξατε
μήπως την αναφορά μου στο «είδωλο»; Ναι είναι η αλήθεια γίναμε μία επανάληψη
της ιστορίας, οι «ειδωλολάτρες» και φυσικά όσοι θέλουν το κακό μας είναι οι
«εικονομάχοι» μιας άλλης εποχής…
Αυτό το οποίο συμβαίνει λοιπόν,
είναι πως οδηγούμε την ιστορία πάντοτε στα μέτρα και τα σταθμά τα οποία
βολέυουν την εγωκεντρική μας φύση και όσο συμβαίνει αυτό πάντοτε στον κόσμο θα
υπάρχουν οι Άθλιοι. Εκείνοι οι υπηρέτες της αγάπης, της ειρήνης, της
αδελφότητας, εκείνοι οι άνθρωποι της τέχνης, εκείνοι οι άνθρωποι του μόχθου,
εκείνοι οι άνθρωποι εραστές της αλήθειας, εκείνοι που θα είναι αιώνια
διωγμένοι.
Κάθε πρωί που ξυπνώ κοιτάζω τον
καθρέφτη και ψάχνω μέσα από το είδωλο του Θεού, να βρω τον Άθλιο της αγάπης,
αυτόν έχω ανάγκη… Σε αυτόν ελπίζω…
Παναγιώτης-Θεοτόκης
Λάκκας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου