Άβουλη ψυχή

           

Alex Art

Βουλιάζεις στη θάλασσα γεμάτη αίμα ξένο,

κοιτάς τριγύρω από μια σανίδα σωτηρίας να πιαστείς

και προσπαθείς, προσπαθείς…

Να κάνεις τι;

Έπεσες στην παγίδα που λες ότι σου στήσαν άλλοι,

αλλά ξεκάθαρα, το ξέρω πως, δεν μπορείς να δεις.

Ν’ αντισταθείς κατάφερες μόνο για λίγο,

χωρίς προσήλωση, χωρίς καμιά ντροπή.

Δεν άντεξες, φοβήθηκες  των ξένων την ποινή,

να ξαναδεί κανείς πια μέσα σου δεν θα μπορέσει

μια καθαρή, σαν διάφανο νερό, ψυχή.

Δεν ντράπηκες ποτέ σου να προδώσεις

τη χώρα σου, τον άνθρωπο που μένει δίπλα, όλους αυτούς που αγαπάς

και ξαφνικά, το θράσος αποκτάς

στα μάτια όλους, σαν να μην έγινε τίποτα, κοιτάς.

Το βλέμμα σου δηλώνει φόβο και οργή για τη ζωή,

μα τι ντροπή…

τόσο για σένα, όσο και για τη γεμάτη φθόνο

και μαύρη σαν κάρβουνο δική σου άβουλη ψυχή.

Alex Art