Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος
φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν
θα φανείς χειρότερος σε κανέναν. Είσαι ήδη στον πάτο.
Είσαι στο δωμάτιο σου και βρίζεις και μιλάς μόνος σου. Μιλάς
και φωνάζεις, μα ποιος σε ακούει; Έχουν φύγει όλοι. Εσύ συνεχίζεις να κάνεις
αυτό που ξέρεις, να κατηγορείς τους άλλους, τις καταστάσεις, τη μοίρα σου. Μα
πες μου αλήθεια; Δε σκέφτηκες ποτέ ότι εσύ είσαι υπαίτιος της κατάντιας σου;
Ποιος ελέγχει τη μοίρα σου, ο θεός; Και τις μοίρες όλων των άλλων; Τότε γιατί
κάποιοι άλλοι έχουν καλύτερη μοίρα από εσένα; Τι, υπάρχει ένας τροχός της τύχης
και τον γυρίζει ο θεός και σε σένα έτυχε κάτι άθλιο και σε κάποιον άλλο το
τέλειο; Δε νομίζω να πιστεύεις αυτό. Από την άλλη αν πιστεύεις στο θεό, το να
έχεις αυτή την άθλια ζωή σημαίνει πως σε τιμωρεί για να μάθεις κάτι. Το
μαθαίνεις ή κάνεις τα ίδια λάθη ξανά και ξανά και δέχεσαι την ίδια τιμωρία έως
ότου να πεθάνεις; Δε πιστεύω στο θεό μα στη φύση σίγουρα. Οι νόμοι της είναι
φανεροί σε εμάς. Δε θέλω να αναλωθώ στο τι μπορεί να είναι ο θεός και γιατί να
δρα έτσι, αυτό το αφήνω σε εσάς που έχετε μια ζωή να χαραμίσετε. Εγώ από την
άλλη βλέπω τη φύση, την παρατηρώ και διαπιστώνω πως όλα είναι στο χέρι μας. Όχι
με την έννοια ότι μπορούμε να κάνουμε ότι γουστάρουμε σε αυτό το σύμπαν, μα ότι
το πώς θα το βιώνουμε, θα το νιώθουμε, είναι καθαρότατα στο χέρι μας.
Είσαι μόνος και πονάς, πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε
παρακάτω. Θυμάσαι τότε που είχες φέρει κάποιον να μείνει στο σπίτι σου για
χρήματα και έφυγε στον ένα μήνα; Δεν ήθελες να σε εκμεταλλευτεί, να σε περνάει
για χαζό. Ούτε εκείνη η γκόμενα που έμεινε μαζί σου μια βδομάδα και πολύ
άντεξε. Δεν ήθελες να σε κάνει ότι θέλει κι αντιδρούσες υπερβολικά. Θυμάσαι
όταν πρωτοήρθες σε αυτήν την ξένη χώρα-πόλη; Δε σου άρεσε ο κόσμος τον έβλεπες
εχθρικό, κλειστό στις δημόσιες σχέσεις, φιλάργυρο, όλοι ήθελαν να σου φάνε τα
χρήματα. Και χίλια άλλα δύο. Μα δε σκέφτηκες ποτέ ότι όλοι αυτοί είχαν βρει τη
ροή τους και περνούσαν καλά κι εσύ έμενες απέξω, πως ίσως εσύ ήσουν εχθρικός
γιατί φοβόσουν την αποδοκιμασία, ήσουν τσιγκούνης γιατί νόμιζες ότι ήθελαν να
πάρουν κάτι από εσένα και τέλος έμεινες μόνος; Δε θέλω να σε κάνω να νιώσεις
χειρότερα, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση στα προβλήματα σου από το να τα
αντιμετωπίσεις. Να δεις καθαρά τις καταστάσεις της ζωής σου και να εντοπίσεις
που έκανες εσύ λάθη. Κανείς δεν είναι άγιος, όλοι άνθρωποι είναι! Κάποιο ναι,
ήθελαν να πάρουν κάτι από εσένα, κάποιοι φοβόντουσαν όπως εσύ να ανοιχτούν, μα
το να τα βρουν με τη ζωή τους είναι δικιά τους δουλειά. Επικεντρώσου μια φορά
σε σένα και στη ζωή σου. Είναι στα χέρια σου γαμώ το, σταμάτα να κλαίγεσαι, να
βρίζεις, να βλαστημάς το θεό και τη μοίρα σου. Σταμάτα να μιλάς μόνος σου αν
είναι μόνο να κλαίγεσαι, αν είναι για να κοιτάξεις στη ψυχή σου τότε συνέχισε.
Και θα σου πω κάτι να χαρείς. Είμαι κι εγώ μόνη κι ο καθένας. Μόνοι γεννιόμαστε
και μόνοι πεθαίνουμε, αλλά κοίτα μαγεία υπάρχει και το ενδιάμεσο… Έχεις χρόνος
για να ζήσεις μαζί με άλλους, να βιώσεις κάτι μαζί με μια άλλη ψυχή ή και
καλύτερα με πολλές άλλες, μα δεν είναι και άπλετος γι αυτό ξεκίνα τώρα την
αλλαγή μέσα σου. ΜΠΟΡΕΙΣ!!! ΘΕΣ;;; ή είναι πιο εύκολο το μονοπάτι που έχεις ήδη
διαλέξει; Από εμένα πάρε ένα χαμόγελο και τα λέμε ίσως σε μια άλλη ζωή…ή και
όχι…
Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου