Οι ώρες για τον κόσμο αυτό χτυπούν
νευρικά και αμήχανα οι μέρες γλιστρούν
στα ημερολόγια, με τα ξεθωριασμένα πρόσωπα των αγίων να γυρεύουν μία κάποια
ασυλία ύπαρξης στις ψυχές των ανθρώπων. Όμως αυτοί οι άνθρωποι της εποχής,
έγιναν αμετανόητοι εργάτες σε θιάσους υποψήφιων σωτήρων του κόσμου… Υπνωτισμένοι
από την ανάγκη τους να πιστέψουν στη μοναδικότητάς τους παρασύρονται στα δίχτυα
«θεών επί της γης», και ο αναλφαβητισμός τους το «μάνα εξ ουρανού», καθώς γίνεται
το πορτραίτο που ο κάθε πλαστός Θεός ζωγραφίζει τους νέους ψαράδες-μαθητές της διαθήκης…
Αλήθεια αυτή η ανάγκη μας να πιστέψουμε
στην οδό της τίμησις του εαυτού μας που μπορεί να μας οδηγήσει;
Αυτό που γνωρίζω είναι πως η γνώση,
αποτελεί την μόνη αληθινή ασπίδα προστασίας απέναντι στις ψευδαισθήσεις του
σήμερα. Διαβάζοντας μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις τα πρόσωπα των ειδώλων που
διαφημίζουν τον εαυτό τους για Θεό και δεν είναι λίγοι αυτοί πιστέψτε με… Πόσοι
από εμάς άλλωστε δεν βρεθήκαμε στην αμήχανη εκείνη στιγμή που μπρος στα μάτια μας
γκρεμίζονταν τα είδωλα στα οποία είχαμε πιστέψει και πόσοι από εμάς δεν ακούμε
τον ήχο αυτό μέχρι και τώρα που ανακαλούμε τις μνήμες του παρελθόντος. Η
σημασία όλων αυτών είναι όμως αν μάθαμε, ή εύκολα η ανάγκη μας έκανε απλά να
αντικαταστήσουμε τους εικονικούς μας θεούς, με άλλους. Ξέρετε η πλήρης έλλειψη της
πίστης είναι σαν την μοναξιά, δύσκολα αντέχεται…
Συνειδητοποιώ πως κράτησε για πολλά
χρόνια η νύχτα στο κόσμο αυτό, κι έτσι πολλοί πίστεψαν το σκοτάδι για φως, μα
όταν ξημερώσει στ’ αλήθεια, τι θα συμβεί άραγε;… Τι θα συμβεί μόλις το φως
γκρεμίσει τις οφθαλμαπάτες μας και μαζί όλα τα είδωλα;
Παναγιώτης-Θεοτόκης
Λάκκας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου