10 μεγάλες αλήθειες για τις ερωτικές σχέσεις μας

10)ΣΥΓΚΡΙΣΗ-ΑΝΤΙΘΕΣΗ

«Ο πρώην δε θα με έστηνε ποτέ», «Μια άλλη γυναίκα δε θα με μείωνε έτσι». Είναι λογικό να κατανοούμε καταστάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων μέσω σύγκρισης… γιατί αν δεν είχαμε το μαύρο πως θα κατανοούσαμε το άσπρο. Όμως κάθε σχέση είναι μοναδική γιατί είναι ένωση δύο μοναδικών ανθρώπων. Ο ένας πρέπει να θέλει να μάθει των άλλον και να βρούνε το ρυθμό τους μαζί. Θα είναι πιο εύκολη μια σχέση λοιπόν αν αφήσουμε το παρελθόν και το εν δυνάμει μέλλον εκεί που ανήκουν, σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ο ένας μου έδινε αυτό, ο άλλος το άλλο και επικεντρωθούμε στο τι μας δίνει η παρούσα σχέση.  Αν δεν είμαστε πραγματικά ικανοποιημένοι, τότε γιατί καθόμαστε;

9)ΖΗΛΕΙΑ

Όχι, να το παραδεχτούμε, κάποια στιγμή όλοι ζηλέψαμε τον νυν που είναι θελκτικός, τον πρώην που προχώρησε σε άλλη σχέση, την πρώην του νυν κλπ. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά όταν απλώς μας περνάνε από το μυαλό. Όταν όμως σε καθημερινή βάση το ζευγάρι δεν έχει εμπιστοσύνη στην ειλικρίνεια του άλλου… ας σκεφτούμε μήπως το λάθος είναι δικό μας. Που είτε καθόμαστε με έναν άνθρωπο που είναι αναξιόπιστος και δε μας γεμίζει ή πως είμαστε εμμονικός-ή.

8)Ο ΠΡΙΓΙΠΠΑΣ-Η ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ

Όλα είναι στο μυαλό. Ο τέλειος σύντροφος δεν υπάρχει. Ούτε ο αλάθητος-καλοκάγαθος-μπρατσαράς-δοτικός-με κατανόηση άντρας, ούτε η χαμηλοβλεπούσα-βυζαρού-καλή νοικοκυρά- που δεν αντιμιλάει. Υπάρχει όμως η τέλεια σχέση. Κι αυτή είναι μια εποικοδομητική σχέση που το κάθε λάθος του ενός και του άλλου γίνεται τουβλάκι στο κάστρο της σχέσης. Αρκεί να εντυπωσιάζεται κανείς με το «είναι» του ταίρι του για να έχει τη δύναμη να προσπαθεί καθημερινά για την ενδυνάμωση της σχέσης με ειλικρίνεια, σεβασμό, νοιάξιμο και πολλά άλλα.

7)ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Έχω δει άπειρα ζευγάρια γεμάτα ανασφάλειες που τις βγάζουν με το χειρότερο τρόπο στη σχέση τους. Έχω δει άντρες να παινεύονται για τις 1000 γκόμενες τους και ταυτόχρονα να κλείνουν τη σύντροφο τους, να μην την αφήνουν να βάφεται γιατί υποσυνείδητα πιστεύουν ότι εύκολα κάποιος καλύτερος θα την αρπάξει. Κι από την άλλη γυναίκες να μένουν σε τέτοιες σχέσεις καταπίεσης και προσβολής του εγώ γιατί υποσυνείδητα πιστεύουν ότι δε θα βρουν άλλον άντρα να της αγαπήσει. Ξυπνήστε ω ρε!!! Ο εαυτός μας είναι δικός μας κι αν εμείς δεν τον εκτιμάμε, δεν θα το κάνει κανείς.

6)ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣΟΥΝ

Ελάτε τώρα, ποιος μπορεί να σας καταστρέψει ή να μπει στη σχέση σας αν εσείς δε τον αφήσετε. Αν βλέπετε παντού εχθρούς της σχέσης σας σημαίνει ότι δεν έχετε μια στερεή σχέση από πριν. Σίγουρα άνθρωποι θα σας κρίνουν και κατακρίνουν, αλλά εσείς σαν ζευγάρι πρέπει να τα λέτε μεταξύ σας, να αποφασίζετε μια κοινή γραμμή πλεύσης κι από εκεί και πέρα αυτά τα σχόλια ή βλέμματα θα πάνε στα σκουπίδια.

5)ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ-Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΧΕΣΗ

Εκείνα τα προπολεμικά ζευγάρια που γνωρίστηκαν στα 16 και πέθαναν μαζί έχουν μπαγιατεύσει προ πολλού. Στο 2014 οι άνθρωποι  ψάχνονται, εξερευνούν και κρατούν ό, τι τους κάνει όταν το βρουν. Σημασία δεν έχει πότε βρεις το καλό, αλλά όταν το βρεις να ξέρεις να το κρατήσεις και να είναι ουσιαστικό. Μπορεί  να είναι από άλλη φυλή, να είχε-να είχες άλλη οικογένεια στο παρελθόν, να μην είχατε εμπιστοσύνη στην αρχή της σχέσης, να κάνατε λάθη και οι δύο στις ζωές σας πιο πριν. Όλα αυτά είναι οκ, αν όταν βρεις αυτό που σου κάνει, το κρατήσεις κι εξελιχθείς μαζί του.

4)ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΩ

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη η ταινία που η Βασιλειάδου πετάει στάμνες, αλλά είναι διαχρονική η σκέψη ότι ένα ταίρι θα πρέπει να σου δημιουργεί ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο που τα κριτήρια σαν αυτά «θα ζήσω μίζερη ζωή, δεν έχει πολύ χρήμα» «πως θα την παρουσιάσω, δεν κολλάει στο image μου» δεν είναι υγιή. Εξέλιξη του εαυτού μας μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε. Ένα καλό ταίρι αυτό που μπορεί να κάνει είναι να μας ωθεί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να τον πιστέψουμε πιο πολύ. Δε χρειάζεται να κρεμιόμαστε από κανέναν για να αποδείξουμε ότι είμαστε «κάποιοι» σε μια fake κοινωνία.  Τι μας νοιάζει ούτως ή άλλως. Κι αν τίθεται θέμα ουσιαστικής επιβίωσης… γιατί χιλιάδες άνθρωποι πεινάνε παγκοσμίως, τότε ναι, ένας γάμος μπορεί να ανεβάσει το προσωπικό αριθμό χρημάτων στο πορτοφόλι, αλλά ο κόσμος θα συνεχίσει να κινείται από ανάγκη έτσι. (Γι αυτό αν νοιαζόμαστε για τον κόσμο και το μέλλον των παιδιών μας επιβάλλεται να είμαστε δραστήρια μέλη της κοινωνίας και τον εθελοντικών οργανισμών)

3)ΤΟ ΚΑΛΟ ΨΕΜΑ

Ναι εντάξει ίσως μερικές φορές είναι καλό να αποσιωπήσεις την αλήθεια ή να πεις ένα μικρό αθώο ψέμα για να γλιτώσεις χρόνο και ταλαιπωρία. Αλλά ποιο είναι το όριο στο δρόμο του ψέματος; Όλοι για κάποιου το καλό λένε ψέματα! Όμως έτσι όπως δε μας αρέσει να μας αφήνουν στην άγνοια, δε θα πρέπει να το κάνουμε κι εμείς. Οι καλές βάσεις σε μια σχέση αφήνουν το περιθώριο στο κάθε ταίρι να μη φοβάται να πει την αλήθεια και να μη χρειαστεί να πει ψέμα ότι είδους και να είναι.

2)ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΜΕ ΠΑΤΑΝΕ;

Έχεις βαρεθεί να σε εκμεταλλεύονται και λες να το δοκιμάσεις κι εσύ σε άλλους; Οκ νιώθεις από πάνω, νιώθεις εξουσία… νιώθεις όμως καθόλου την αγάπη πουθενά σε όλο αυτό; Σε καλύπτει, αν απαντήσεις ναι, συγγνώμη αλλά δε συνεννοούμαστε, δεν έχει νόημα να διαβάζεις αυτό το κείμενο. Αν όχι, μην απελπίζεσαι, όταν θα θέσεις τα όρια σου και τα θέλω σου θα βρεις εκείνον-η που δε θα έχει σκοπό να σε εκμεταλλευτεί και μόνο θα θέλει να σε χαρεί και να σε κάνει να χαρείς.

1)ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΣΧΕΣΗ

Πρώτα από όλα ποια είναι η σωστή σχέση; Εσύ ορίζεις τις ανάγκες σου. Τι έχει περισσότερη σημασία στις σχέσεις σου. Αλλά αν πιστεύεις πάνω κάτω στα δικά μου ιδανικά όπως σεβασμός, εμπιστοσύνη κλπ τότε να ξέρεις ότι γρήγορα ή αργά θα βρεθεί η σωστή σχέση, εκείνη που σε γεμίζει και σου δημιουργεί μια ευτυχία και γαλήνη τις περισσότερες ώρες καθημερινά. Εφόσον το βρήκαν άλλοι, εσύ γιατί όχι; Αρκεί να θέτεις στο ταίρι σου τα όρια σου εξ αρχής. Θυμήσου οι σχέσεις μας με τους άλλους δηλώνουν το ποιοι είμαστε.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ένα Παιδί μετράει τ’ Άστρα

   Δες παιδί μου το χρυσό ποτάμι στην κοιλάδα της οργής, είναι οι θλιμμένοι άγγελοι που στέκουν ανήμποροι να σώσουν τους προστατευόμενούς τους. Η μανία των ανθρώπων για αίμα και θάνατο, είναι η μόνη μη αναστρέψιμη αμαρτία γι αυτούς… Άκου… Δεν είναι οι κρότοι, οι πυροβολισμοί αυτοί που ακούς, είναι ο παράδεισος που μεγαλώνει για να χωρέσει τους πονεμένους και αθώους νεκρούς…

   Εδώ στο νέο «κρανίου» τόπο γίνεται η σταύρωση της Ανθρωπότητας, και αναρωτιέμαι με πόσες διαιρέσεις από το πλευρό του Αδάμ γεννήθηκε ο κόσμος σήμερα και φτάσαμε σε τέτοια φθορά και έκπτωση;

   Κάθε ημέρα που περνά χάνεται η νεότητα και τα όνειρα αυτού του κόσμου, τα παιδιά, κι εσύ σιωπείς σαν να κοιμούνται. Πεθαίνουν άνθρωπε δεν ακούς; Χηρεύουν οι αγκαλιές των μητέρων η μία μετά την άλλη, μα εσύ μπαίνεις στο λεωφορείο και συνεχίζεις τον δρόμο σου ή αλλάζεις κανάλι στην τηλεόραση γιατί δεν αντέχεις όπως λες άλλη δυστυχία. Όμως η αλλαγή που ψάχνεις δεν βρίσκεστε σε ένα άψυχο χειρηστήριο. Αν κάτι χρειάζεται να κάνεις είναι να σιγάσεις τη φωνή της τηλεόρασης και να υψώσεις τη δική σου, με πείσμα, ανθρωπιά, σύνεση, δίχως ταυτότητα διάκρισης, με πολιτισμό και αγάπη. Πόσες φορές να την γράψω αυτή τη λέξη για να την νιώσετε και να πράξετε γι αυτή;

   Αγαπώ τον κόσμο γιατί υπάρχεις κι εσύ μέσα σε αυτόν, όποιος και αν είσαι. Πιστεύω σε αυτό που μπορείς να γίνεις, σε σέβομαι και υπερασπίζομαι τα δικαιώματά σου, μα μην ξεχαστείς πως το ίδιο είμαι κι εγώ μαζί σου.

   Ίσως τότε ακόμη και ο Κεμάλ να ψιθυρίσει στο αφτί του Χατζιδάκι, «κι όμως ο κόσμος αλλάζει»…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Η κόρη του ουρανού

  Ο Μπλε Ουρανός αγάπησε τη Γη κεραυνοβόλα, με τη πρώτη ματιά. Η αγάπη που ένιωθε για τη Γη τον έκανε να κλαίει από χαρά, που επιτέλους βρήκε το άλλο του μισό. Έτσι γονιμοποίησε τη Γη με το νερό του. Ανάμεσα από τα βουνά μεγάλωνε το μωρό τους, η μικρή Θάλασσα. Η Γη την τάιζε και ο Ουρανός την πρόσεχε από ψηλά για να μη χυθεί στο σύμπαν. Μεγάλωνε η Θάλασσα κι έμοιαζε όλο και πιο πολύ στον πατέρα της. Το χρώμα της ήταν πλέον μπλε τ’ Ουρανού. Η ψυχή της καταπιεζόταν από τα στενά όρια της μητέρας Γη. Επιζητούσε συχνά το τραγούδι του πατέρα της. Οι αναπνοές του ήταν ο αέρας που την έκανε να χορεύει όλο χάρη. Ξεχνούσε τότε όλα τα προβλήματά της και πως η Γη της στένευε τα όρια της και η ανατροφή της συνεχιζόταν ομαλά. Όταν, όμως, η Θάλασσα είχε μεγαλώσει αρκετά, έβλεπε τη Γη και τον Ουρανό να μην την υπολογίζουν, να την πιέζουν να μείνει στα αρχικά σύνορά της. Άρχισε να πιστεύει πως οι γονείς της ήθελαν να υπάρχει μόνο για να κοκορεύονται στους συγγενείς, τα δάση και τα σύννεφα. Ήταν η στιγμή που φουρτούνιασε, και η Γη προσπάθησε να την ηρεμίσει υψώνοντας την φωνή της και χτυπώντας την με δυνατούς σεισμούς. Το μόνο που κατάφερε ήταν να την κάνει να δέρνει τη μάνα της με μεγάλα τσουνάμια. Ήταν η στιγμή που ο Ουρανός σκοτείνιασε βλέποντας την οικογένεια του να διαλύεται και την μοναχοκόρη του να γίνεται ένα παλιοκόριτσο. Άστραφτε, μπουμπούνιζε μήπως και την κάνει να δει πως δεν είναι η μόνη που έχει δύναμη και τη φοβερίσει. Όμως η Θάλασσα πληγώθηκε που ούτε ο αγαπημένος της πατέρας δεν την κατάλαβε κι αρρώστησε βαριά. Τα νερά της ήταν σε μια συνεχή άσχημη κατάσταση, ταραγμένα και γεμάτα βρομιές. Χτυπούσε τις ακτές και εκείνες έτρεχαν γεμάτες μώλωπες να το κουτσομπολέψουν στη Γη. Ντροπιασμένη η Γη σταμάτησε να μιλάει στη Θάλασσα κι έστειλε τον πατέρα της να της πει δυο κουβέντες, μπας και γυρίσει στο σωστό δρόμο.

Ο Ουρανός πήγε απειλητικά πάνω από το κεφάλι της, την αγριοκοίταξε και της είπε χαρακτηριστικά:

- Κοίτα τον εαυτό σου είσαι άσχημη και βρώμικη, μαύρη. Που είναι εκείνο το πανέμορφο μπλε χρώμα που σου χάρισα, ε;

-Αχ πατέρα ποτέ δε με αγάπησες γι αυτό που είμαι, ήμουν μόνο ένα μέσο να νιώσεις πιο πάνω στην κοινωνία. Δεν συνειδητοποίησες όμως το πιο απλό και ολοφάνερο. Εγώ παίρνω το χρώμα που βλέπω από εσένα κάθε φορά. Είμαι ένας δικός σου καθρέφτης. Ήμουν μπλε γιατί ήσουν κι εσύ και έγινα μαύρη γιατί κι εσύ μαύρος είσαι τώρα, κοιτάξου!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Επιστολή προς Αγαπημένους

           Αδελφοί μου ο χρόνος μας έφερε τη στιγμή που απέναντί μου σταθήκατε να μιλήσετε για όσα πλήγωσαν τις καρδιές σας και είπα πως είναι σωστό να ειπωθούν…

        Οι λέξεις σας βάρυναν τα βήματα της ζωής μου, καθώς κατάλαβα πως πιστεύετε στην ενοχή μου για πολλές πληγές σας. Αισθάνθηκα μόνος, στην οδό του καθαρτηρίου όμως πήγαινα… Είπατε πως ψεύδη ξεστόμισα, και σιώπησα για τις αλήθειες που δεν αντέξατε. Είπατε πως δεν υπήρξα αντάξιος των προσδοκιών σας, και σιώπησα μη θέλοντας να ζήσω τις ζωές που ονειρευτήκατε για εσάς. Θέλησα να δείτε στα μάτια μου, μόνο την φλόγα των ονείρων και να πιστέψετε σε εμένα, για τη δική μου ζωή. Ξέρω δεν σας άφησαν να ζήσετε ποτέ ως παιδιά, ξέρω πως χαθήκατε πρόωρα στις εγωκεντρικές δίκες των κηδεμόνων σας, μα ήμουν κι εγώ εκεί, ας μη το θυμάστε… Ήρθα κοντά σας και κράτησα το χέρι σας, ήμουν ο μικρός πρίγκιπας κι ας μην το θυμάστε… Μεγαλώσατε… Αλλάξατε… Βαρύνατε τις ψυχές σας και γίνατε αυστηροί κριτές, μα το κάνατε από αγάπη. Μα αυτή η αγάπη μου κόβει τις ρίζες και βαθαίνει το φόβο μου για εσάς, άρα πώς να την ονομάσω αγάπη;

     Βαρύνατε τις ψυχές και επηρεαστήκατε από τα βιώματά σας, λέτε να χρησιμοποιήσω την γνώση σας και να προχωρήσω, όμως λένε πως η γνώση σου δίνει φτερά για να πετάξεις, τότε γιατί εσείς δεν πετάτε μα απλώς κάθεστε και περιμένετε το επόμενο χτύπημα στην πόρτα σας… Κυνήγησα τα χρόνια σας για να σας καταλάβω… Βάλθηκα να τρέχω συνεχώς, ώσπου κάποια μέρα συνάντησα τις σκιές σας να μου λένε, είναι πια αργά για να αλλάξουν. Και είπα σειρήνες είναι, δεν τις άκουσα…

   Έφτασα κοντά σας, δίπλα σας, σας άκουσα να μιλάτε… Με κοιτάξατε, μα δεν με αναγνωρίζετε πια. Είμαι εκείνος που έκρυβε τα γράμματά σας κάτω από το μαξιλάρι του για να τα ονειρευτεί και να μην ξεχάσει ποτέ τα λόγια σας… Είμαι εκείνος που έτρεχε πίσω σας φωνάζοντας το όνομά σας για να μην ξεχάσετε ποτέ ποιος είστε και που θέλατε ως νέος ακόμη να φτάσετε, να μην χαθείτε… Είμαι εκείνος που κοιμόταν πλάι σας για να μοιραστεί λίγη από τη μοναξιά σας… Είμαι ο ίδιος ξανθός μικρός πρίγκιπας που αγκαλιάζετε και χαϊδεύατε τα σγουρά μαλλιά του… Κι όμως δεν με βλέπετε πια, έμεινα μόνος μικρός να πιστεύω στα παραμύθια… Με ρωτάτε πως θα ζήσω, πως θα κάνω το ένα, ή το άλλο… βαδίζω αργά δίπλα σας έπειτα απαντώ, θα ζήσω ελεύθερος, θα κάνω το ένα όνειρο μετά το άλλο… Κι ελπίζω πως μια φορά κι έναν καιρό, θα με δείτε ξανά όπως είμαι, πριν το φίδι της λήθης τσιμπήσει το δέρμα μου και χαθώ…

Θεοτόκης Π. Λάκκας

Η Παγίδα

Alex Art

Ζωής παράλογα, μυστήρια που χάνονται στο βάθος του χρόνου και ταξιδεύουν στις μνήμες εκείνων μονάχα που επιλέγουν τούτο το δρόμο. θαρρείς πως είναι αρκετά τα όσα βλέπεις και ακούς από τρίτους, σου μεταδίδουν ιδέες, πορίσματα, συνήθειες και όλα τα υιοθετείς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Περνάς αόρατος στο χωροχρόνο μα δεν το παρατηρείς. Μαγεύεσαι, γλυκαίνεσαι από την πλάνη της μάζας, του ίδιου, του αποδεκτού. Χάνεσαι και χάνεις εκείνα που είναι καλά κρυμμένα μα περιμένουν να τα αναζητήσεις.

Εσύ, όμως, επιλέγεις να τα προσπερνάς. Προτιμάς τη λήθη και αποφεύγεις τη γνώση γιατί κανείς δε σου έμαθε πως το δεύτερο είναι το κλειδί που ταιριάζει σε κάθε πόρτα. Κι ένα ζευγάρι αόρατα χέρια σκεπάζουν τα αυτιά σου και σε αποπροσανατολίζουν για να παγιδευτείς στην πλάνη ενός μονότονου και σιχαμένου συστήματος.

Alex Art

Τρέξε

Γράφω πάλι από ανάγκη. Τι νομίζεις ότι είναι, αγάπη; Χα, χα. Ανάγκη είναι, τίποτα άλλο. Όλα είναι ανάγκη. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Ζούμε από ανάγκη, όχι επειδή το επιλέξαμε, απλώς κάποιος μας έφερε στη ζωή. Τρώμε γιατί πεινάμε. Κλαίμε γιατί πονάμε. Ερχόμαστε κοντά στους ανθρώπους και φεύγουμε μακριά.  Έτσι, γιατί το έχουμε ανάγκη. Και δε θέλω καν να πω κάτι σημαντικό, ούτε κάτι που ενδιαφέρει κανένα. Απλώς έχω ανάγκη να βγάλω τα σωθικά μου, που με ανακατεύουν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να κράξω σα πουλί, να χλιμιντρίσω σαν άλογο και να κουλουριαστώ έπειτα σα γάτα. Γι αυτά που μου συμβαίνουν ή δε μου συμβαίνουν. Γι αυτά που θέλησα και γι αυτά που μίσησα. Δάκρυ γενικά δε μου περισσεύει, ούτε καν σπασμός μυών. Ένα κεφάλι ανέκφραστο πατικώνει το λαιμό μου. Ένα κεφάλι που μέσα έχει ένα γλιστερό κρέας που λέγεται μυαλό. Αυτό, τι ανάγκη είχε να εμφανιστεί στο ανθρώπινο σώμα; Ίσα για να μας βασανίζει; Μόνο η καρδιά αρκούσε. Ή τουλάχιστον να μην υπήρχε καρδιά. Να ήταν μόνο μια λογική μηχανή το σώμα. Τότε όλα θα ήταν αυτό που θα ήταν. Ενώ τώρα τι είναι;  Μια ατσούμπαλη τραμπάλα που τη μια γέρνει στο γκρεμό και την άλλη στον ήλιο που καίει. Τα λέω απαισιόδοξα; Η ανάγκη μου τα φταίει, όχι εγώ. Μου είπε κάποιος μέσα στο κεφάλι μου ότι είσαι κουτός. Ναι εσύ που διαβάζεις. Μη θυμώνεις. Είσαι κουτός, επειδή αναλώνεσαι στη σκέψη. Θέλει πράξη η ανάγκη να εκπληρωθεί. Δε θα μπορέσεις ποτέ να μην έχεις ανάγκη - θα υπάρχει, τότε, η ανάγκη αποχή της ανάγκης- αλλά θα μπορέσεις να την εκπληρώσεις.

Γράφω πάλι από ανάγκη. Ανάγκη να πω ότι όλα θα πάνε καλά. Κι ας μη το πολύ πιστεύετε. Προσπαθώ ακόμα κι εγώ να το πιστέψω. Αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί αν δεν πάνε τότε θα πάνε καλά από την ανάποδη. Γυρνάω το κακό ανάποδα και βλέπω καλό. Ξέρω, μιλάω περιττά και γράφω για να γράφω, αλλά θα πω και κάτι για να κλείσει αυτό το γράμμα. Περπάτα. Κινήσου. Φύγε και ξέφυγε. Όταν θα τρέξεις δε θα δεις καν, ότι ο θάνατος σε πλησιάζει. Θα είσαι ήδη στο παράδεισο.

                                                                                     Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Και τελικά τι είναι ευτυχία;

  Ήμασταν τυχερά παιδιά, παίζαμε στις αλάνες. Πρέπει να ήμασταν και η τελευταία γενιά. Μετά «εξελίχθηκε» ο κόσμος, η τεχνολογία… Καθώς μεγαλώναμε ψάχναμε την ευτυχία με μανία, σε δύσκολα σοκάκια. Και τελικά δεν ήταν σοκάκι. Δεν ήταν κρυμμένη σε δύσβατα μονοπάτια. Καθόταν στη μία πλευρά της τραμπάλας στο κέντρο της αλάνας. Περίμενε εμάς να ισορροπήσουμε από την άλλη πλευρά. Και τελικά τι είναι ευτυχία;

 Είναι εκείνες οι στιγμές που τις δίνεις σημασία, που εκτιμάς και με μια αγκαλιά τις κάνεις πιο δυνατές. Κι είναι κι εκείνες οι πιο δύσκολες-κουραστικές που τις απαλύνεις με μια πιο δυνατή αγκαλιά.

Είναι η μυρωδιά του-της στα σεντόνια, είναι η ευγενική κουβέντα του περαστικού στο δρόμο καθώς σε αφήνει να περάσεις πρώτος.

Είναι τα πέντε λεπτά ρέγκε το πρωί λίγο πριν φύγει για δουλειά, ενώ πίνει το καφέ που έφτιαξες με αγάπη.

Είναι η εκτίμηση των μελών της ομάδας σου. Είναι το «δε πειράζει» όταν κάποιος προσπαθεί να καταφέρει κάτι πατώντας σε. 

Είναι το «ευχαριστώ για ό, τι μου δίνεις» κι είναι το «συγγνώμη δε κατάλαβα ότι σε πειράζει».

Είναι  ο αστείος τρόπος που προφέρει τις λέξεις και πάντα σε κάνει να χαμογελάς και ας το ακούς συνέχεια.

Είναι το φαγητό που έκανε για μεσημεριανό η μητέρα σου για χιλιοστή-τρίτη φορά.

Είναι η αγκαλιά, το φιλί, η βόλτα στο πάρκο.

Είναι η βόλτα για ψώνια με την κολλητή σου κι όχι τα ψώνια στα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης.

Είναι το τραγούδι των πουλιών κι ας μη το ακούς, γιατί είσαι μέσα στα τσιμέντα. Ξέρεις ότι υπάρχει ακόμα κάπου. Είναι ένα παιδί στην Αφρική, στην Ασία, στην Αμερική, στην Ωκεανία, που το ακούει και σφυρίζει και παίζει μαζί του χαρούμενο κι ας μην έχει τίποτα που να του ανήκει από υλικά αγαθά.

Είναι μια ματιά συνεννόησης δύο ατόμων που μόνο αυτοί ξέρουν τι σημαίνει, ανάμεσα σε εκατό άτομα που τους περιτριγυρίζουν.

 Είναι ένας και δύο και τρεις χοροί στο μαγαζί, στο δρόμο, στο σπίτι και στη δουλεία.

Είναι οι τρίχες που έχει στο στήθος του κι είναι η καμπύλες του σώματός της.

Είναι το άκουσμα των νερών, είναι το παιχνίδι του αέρα.

Είναι ο τσακωμός και η συμφιλίωση αμέσως μετά.

Είναι τόσα πολλά και μικρά. Αρκεί να τα προσέξεις. Αλλιώς θα περάσει η ζωή σου με τόση ευτυχία παραμελημένη. Με τόσο κόπο που δε καταλήγει πουθενά. Και είναι κρίμα!

Η ευτυχία σου δεν είναι και τόσο δύσκολη. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια και προπαντός την καρδιά σου.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα