Ο ταξιδευτής

Ο ταξιδευτής δε ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να σαλπάρει.

Πρώτα ταξίδευε η καρδιά του, έπειτα το μυαλό.

Είχε δει όλο τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής του!

Μετά μπουσούλισε στα νέα μονοπάτια που βρήκε κατά τύχη,

ίσως δρομάκια απελπισίας, ίσως τυχαίες-νέες γνωριμίες που του έστρεψαν το μυαλό σε άλλες μυρωδιές και γεύσεις.

Κι άνοιξαν τα σοκάκια, άνοιξαν πλατειά όπου έπρεπε να σηκωθεί και να περπατήσει.

Κι όσο γνώριζε το δρόμο τόσο έτρεχε, έτρεχε προς το φως.

Φυσική πορεία του ανθρώπου στα τέσσερα στα δύο και μετά τα φτερά.

Η γκλίτσα είναι για τους ψυχικά γέρους.

Ο ταξιδευτής καυχιέται για τα θαύματα που είδε με τα μάτια του, κτήρια-ανθρώπους-φύση…

Φυσικά και καυχιέται, γιατί τόλμησε όταν νόμιζε τον εαυτό του δειλό, γιατί έκανε βήμα προς το γκρεμό, μόνο να μη μείνει πίσω, κολλημένος σε δεσμά αόρατα κι ας του έλεγε η κοινωνία πως δεν είναι πρέπον.

Έπρεπε να κατηγορήσει τον εαυτό του για τη κατάντια του, να τρέξει στους δρόμους από φόβο για να τους περπατήσει έπειτα σπιθαμή προς σπιθαμή από άποψη.

Κι έτσι ο ταξιδευτής έχοντας διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα σε αόριστο χρόνο έκανε μια παύση. Κοίταξε γύρω του και μετά σε καθρέφτη και είπε «σ’ αγαπάω».

Μετά σταμάτησε να ταξιδεύει γιατί όλος ο κόσμος ήταν μέσα του.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Οι Άθλιοι…

          Θυμάμαι να διαβάζω την ιστορία και να ακούω με προσοχή τα χρόνια των διωγμών. Άνθρωποι με θολωμένη σκέψη, να στρέφονται εναντίον άλλων ανθρώπων οι οποίοι είχαν μία άλλη ιδεολογία, μία άλλη θρησκεία, ένα άλλο χρώμα δέρματος. Και ως δια μαγείας όσα χρόνια κι αν περνούν, η ιστορία αυτή γίνεται διαχρονική και η μάθηση από αυτή είναι πάντοτε ελλειπής. Και αν θυμάστε τον Διαφωτισμό σαν μια ανάσα, ο Διαχωρισμός είναι διαρκής τροφή… Έτσι πορεύεται ο κόσμος στον 21ο αιώνα, διαχωρισμένος και ευάλωτος από το φόβο, το μίσος και ο ρατσισμός είναι το φυσικό επακόλουθο όλων αυτών.

            Τα αίτια όλης αυτής της πορείας; Ο Θεός… όχι ο ίδιος, αλλά εκείνος που αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας. Αυτός ο Θεός του καθρέφτη λοιπόν διαστρεβλώνει την εικόνα και εμείς κατανοούμε την Θεότητα μονάχα ως κριτή, άρα κριτές θα γίνουμε. Η αγάπη;… Η μακροθυμία;… Η συγχώρεση;… Δεν φαίνονται πουθενά στο είδωλο αυτής της Θεότητας. Προσέξατε μήπως την αναφορά μου στο «είδωλο»; Ναι είναι η αλήθεια γίναμε μία επανάληψη της ιστορίας, οι «ειδωλολάτρες» και φυσικά όσοι θέλουν το κακό μας είναι οι «εικονομάχοι» μιας άλλης εποχής…

            Αυτό το οποίο συμβαίνει λοιπόν, είναι πως οδηγούμε την ιστορία πάντοτε στα μέτρα και τα σταθμά τα οποία βολέυουν την εγωκεντρική μας φύση και όσο συμβαίνει αυτό πάντοτε στον κόσμο θα υπάρχουν οι Άθλιοι. Εκείνοι οι υπηρέτες της αγάπης, της ειρήνης, της αδελφότητας, εκείνοι οι άνθρωποι της τέχνης, εκείνοι οι άνθρωποι του μόχθου, εκείνοι οι άνθρωποι εραστές της αλήθειας, εκείνοι που θα είναι αιώνια διωγμένοι.

            Κάθε πρωί που ξυπνώ κοιτάζω τον καθρέφτη και ψάχνω μέσα από το είδωλο του Θεού, να βρω τον Άθλιο της αγάπης, αυτόν έχω ανάγκη… Σε αυτόν ελπίζω…

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

MOΝΑΞΙΑ:Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΠΑΡΕΑ

ΧΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (BLOGS,ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΚΛΠ) ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ.ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΑΘΗΚΕ ΕΝΑ POST ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ-ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ - ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ ,ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΜΑΖΕΨΕΙ ΠΟΛΛΑ LIKE ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ ,ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΤΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ. ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ 'Η ΕΝΑ ΠΟΤΟ,ΑΛΛΑ ΠΑΡΕΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ,ΕΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΠΟΝΟ ΣΟΥ 'Η ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΚΑΤΙ.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ,ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ. ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ,Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΕΙΝΑΙ ''ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΗ'' ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΠΟΣΤΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΑ, ΜΠΗΚΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΩ,ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΟΥΝ ΜΕΣΩ POST,ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΛΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ.

ΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΑΤΟΥ, ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΟΤΙ ΘΕΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΘΕΣ ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ('Η ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ) ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΑ. ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΜΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ,ΟΤΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ONLINE ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ''FACE TO FACE''. Ο ΔΕΚΤΗΣ ΤΕΛΙΚΑ, ΕΑΝ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΕΥΡΕΤΟΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΟΛΛΗΤΟ-Η,ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑ ΘΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΛΥΣΗ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ.

ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ, ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΤΣΙ ΠΑΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΔΡΟΜΕΣ.ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Nena_geo

Απαγορεύονται τα χαμόγελα…

   Αφορμή αυτού του κειμένου είναι μια πινακίδα σε μετρό της Νέας Υόρκης. «Please do not smile to strangers» άντε πάτε μετάφραση google… δε μεταφράζω… δε μεταφράζω άλλο!

  Αν δε χαμογελούσα σε αγνώστους τώρα θα ήμουν μίζερη, ζώντας μια μονότονη ζωή μέσα στη καχυποψία και μη έχοντας βρει τον έτερον ήμισυ μου!!! 

Εγώ λέω χαμογελάτε γιατί χανόμαστε. Χορέψτε ξέφρενα με παντελώς ξένους, δοκιμάστε όλα τα φαγητά που υπάρχουν στη γη, ταξιδέψτε και δοθείτε με όλη σας τη καρδιά στους ανθρώπους και στη ζωή σας. Ονειρευτείτε και κυνηγήστε μια τρέλα της στιγμής. 

Ότι έχω να θυμάμαι από αυτά τα 24 χρόνια της ζωής μου είναι τρέλες, αυθορμητισμοί μου και γνωριμίες με υπέροχους ανθρώπους. Δε λέω ότι δε πέτυχα και πολύ ζωάδια, αλλά κι αυτές τις εμπειρίες μου τις χαίρομαι όσο δε το πιστεύετε. 

Δικιά σας η επιλογή… αλλά να σας υπενθυμίσω μία ζωή έχουμε… που δε ξέρουμε και πότε τελειώνει!!!

Υ.Γ  Και δε με νοιάζει η σύνταξη η γραμματική του κειμένου, το νόημα πιάστε αν γίνεται!!!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Θύτης ή θύμα

   Για κάποιους ανθρώπους που η ψυχή τους είναι εντελώς ανίκανη να μαυρίσει, όσο κακό κι αν υπάρχει γύρω τους, είναι η πιο δύσκολη δουλειά να κατανοήσουν τη φύση κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων που βιάζουν, που σκοτώνουν, που βασανίζουν μια άλλη ψυχή, άνθρωπο ή ζώο… ή και που καταστρέφουν τη φύση ακόμα. Που νομίζουν ότι ο κόσμος φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί την δικιά τους διεστραμμένη ψυχή. Όμως, όταν δεν κατανοείς ένα πρόβλημα, δε μπορείς να βρεις και τη λύση του. Όλα τα άλλα είναι ευκαιριακές λύσεις.

   Δε βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να κατηγορούμε τις καταστάσεις και τους ανθρώπους, αλλά για να τις-τους κατανοούμε κι έτσι να γινόμαστε καλύτεροι μέσα μας, κι ίσως καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε καταπιεσμένες ψυχές κι άλλων λίγο πιο… ¨κακών¨ ανθρώπων. Ας εντρυφήσουμε, όμως, στην έννοια ότι κάποιος είναι κακός για την κοινωνία. Ποιος είναι κακός για την κοινωνία; Ένας άνθρωπος που εκμεταλλεύεται, που βιάζει καταστάσεις κι ανθρώπους για να πάρει αυτό που θέλει την ώρα που το θέλει ασχέτως με το τι γίνεται γύρω του, που δε δίνει τίποτα και μόνο παίρνει. Αλλά, υφίσταται κάτι τέτοιο σε ένα κόσμο που όλα αλληλεπιδρούν; Όταν λέμε ότι ποτέ δε φταίει μόνο ένας σε μια δυσάρεστη κατάσταση ή καυγά, κυριολεκτικά δε μπορεί να φταίει μόνο ένας. Όχι ότι φταίνε για παράδειγμα τα θύματα βιασμού, προς θεού, αλλά ας το πάμε λίγο παραπέρα, ίσως φταίει σε κάποιο βαθμό η κοινωνία, όλοι μας. Κι ίσως ο βιαστής, ο κλέφτης, ο δολοφόνος να μας δίνουν κάτι, να μας δίνουν ένα σημάδι ότι κάτι δε πάει καλά στη κοινωνία μας.

   Η κοινωνία μας, λοιπόν, τη σήμερον ημέρα είναι παγκόσμια και πολυπολιτισμική. Και το πιο σημαντικό: τεχνολογική. Ότι κατέβει στο μυαλό κάποιου, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Θέλει να το χρησιμοποιήσει για κάτι θετικό ή όχι, είναι δικιά του επιλογή. Αλλά αυτή η αφθονία τελικά, πιο άπληστους μας έκανε κι όχι πιο ευτυχισμένους. Τώρα πλέον το θέμα είναι τι θέλω εγώ, όχι τι έχω ανάγκη(άλλους ανθρώπους και αληθινά θετικά συναισθήματα να μας συνδέουν). Και το κάθε εγώ δε θέλει να κοπιάσει γι αυτό που φαινομενικά θέλει, παρά να το κατακτήσει με τον πιο εύκολο και γρήγορο τρόπο. Οι πολιτικοί κι οι κυβερνήσεις στοχεύουν ανθρώπους, κατηγορούν συγκεκριμένες συμπεριφορές και γενικεύουν κλείνοντας ανθρώπους σε ομάδες. Ορίζουν και μια ποινή, όπως ορίζουν κι ένα ένοχο κι όλα μέλι γάλα. Αλλά δεν είναι έτσι.

   Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ενώ υπάρχει η θανατική ποινή σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλού κόβουν μέλη σώματος λιθοβολούν, συνεχίζουν να αμαρτάνουν οι άνθρωποι; Κι αυτό γιατί, ενώ κατηγορούν μια ομάδα ανθρώπων, συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη κι οι ίδιοι. Βιαιοπραγούν, νιώθουν ότι είναι καλύτεροι και θεοί ορίζοντας ποινή. Αντί να ορίσουν λύση ουσιαστική για να μικρύνει η κλίμακα της κακίας.

  Δε γίνεται να αφήνουμε ανεξέλεγκτους ανθρώπους επικίνδυνους, αλλά θα μπορούσε για παράδειγμα μια φυλακή να είναι ουσιαστικά κι όχι στο τίτλο μόνο, αναμορφωτήριο. Κι ακόμα παραπέρα τα σχολεία μας να παρείχαν παιδεία κι όχι παπαγαλία και κλείσιμο εγκεφάλου. Μαθήματα μουσικής και τέχνης. Να υπήρχε δύο τρεις ώρες της βδομάδας μάθημα ψυχολογίας που από τη μία θα δείχνει στα παιδιά το γιατί πίσω από το τι στην ανθρώπινη φύση κι από την άλλη θα αντιλαμβανόταν ο καθηγητής αν υπήρχε κάποιο παιδί με συγκεκριμένο πρόβλημα, ώστε να το βοηθήσει έγκαιρα πριν φτάσει σε ακραίες συμπεριφορές.

   Όλα αυτά είναι ιδέες που φαίνονται ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, αλλά εγώ ερωτώ… κι οι εύκολες στην εφαρμογή, είχαν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα; Τι χάνουμε να δοκιμάσουμε κάτι νέο; Αρκεί να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα για να αλλάξει ο κόσμος μας.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Το μπαλάκι της ευθύνης

Alex Art

Αναρωτιέσαι πώς φτάσαμε στο σήμερα, ποιος φταίει; Σε ποιον θα πέσει ο κλήρος της ευθύνης; Εξαπολύεις τα βέλη της κατηγορίας σε διάφορες κατευθύνσεις με μανία και σε οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά σου. Δηλαδή θεωρείς πως για τη δική σου τη ζωή ευθύνονται αποκλειστικά οι άλλοι; Οι όποιοι άλλοι.

          Συχνά μπορεί να λες «Ποιος είμαι εγώ για να πω την άποψή μου, ποιος είμαι εγώ για να έχω άποψη; Οι “μεγάλοι” θα με καταβροχθίσουν». Μα αν δεν το κάνεις ΕΣΥ και ο κάθε ένας από ΕΜΑΣ, τότε ποιος; Εσύ, εγώ, ο κάθε «εσύ» και ο κάθε «εγώ» αποτελούμε αυτό που οι άνθρωποι δημιουργήσαμε, την κοινωνία. Εμείς, λοιπόν, οι ίδιοι έχουμε μπροστά μας ένα λευκό χαρτί που περιμένει να γράψουμε πάνω του την πορεία μας και όχι να το μουτζουρώσουμε με την απραξία που μαστίζει τόσο πολύ την εποχή μας.

Alex Art

Για μια Παρτίδα Σκάκι…

Κλείνω την πόρτα και ανακουφισμένος αφήνω το σώμα μου να οδηγηθεί στο μπαλκόνι. Βρέχει… Επιτέλους λίγη κάθαρση για τον τόπο αυτό. Το σώμα μου έχει γευτεί τις πρώτες φθινοπωρινές στιγμές και αυτό είναι η αρχή των ονείρων. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως, μα κάθε φθινόπωρο για εμένα είναι η ετοιμασία γι άλλο ένα ταξίδι στο χρόνο. Για ένα ταξίδι, ή μία παρτίδα σκάκι που κάθε κίνησή σου αλλάζει την εξέλιξη των στιγμών, της ζωής σου. Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, μα δεν είναι όμως!

Τα πιόνα έτοιμα λοιπόν και ο χρόνος παίζει πρώτος… Κι εδώ είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο, τον ακολουθείς στο παιχνίδι του ή επιλέγεις να ορίσεις εσύ τους κανόνες της παρτίδας; Το πλεονέκτημα δίνεται πάντα στους ταπεινούς, να το θυμάσαι. Επίσης ο χρόνος έχει παίξει ξανά, εσύ είσαι αυτός που παίζει πρώτη και τελευταία φορά. Αυτό σε αγχώνει; Θέλεις τη νίκη. Σ’ αυτό το σημείο είναι καλό να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, που όλη η σημασία και η αξία, ήταν απλά το παιχνίδι!

Η γνώση είναι που θα χρειαστείς και οι «παλιοί» είναι χρήσιμοι στο να μάθεις, μην τους αφορίζεις όλους, απλά επέλεξε ποιους αξίζει να ακούς. Τα κριτήριά σου να μην είναι αυτά που θέλεις να ακούσεις, αλλά αυτά που θα σε μάθουν το πώς να απολαύσεις την παρτίδα με τις λιγότερες απώλειες… Γιατί θα υπάρξουν απώλειες… Μην φοβηθείς όμως, ξέρεις στο τέλος της παρτίδας όλα τα πιόνα είναι ξανά μαζί, αυτό μπορείς να το πεις και «άλλη ζωή», «παράδεισο», ή αναμνήσεις…

Κάνε το παιχνίδι σου λοιπόν, και άσε το χρόνο να σε θυμάται όταν κερδίσει ως έναν από τους πιο καλούς και αγαπημένους του αντιπάλους! Η αιωνιότητα άλλωστε μπορεί να κερδιθεί και με την ήττα, αυτό έδειξαν οι Θερμοπύλες! Πάλεψε με το χρόνο, κέρδισε τα όνειρά σου, γνώρισε σε ποιους αρμόζει η «ήττα»…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας