Άρωμα Γυναίκας

Ο πιο γλυκός ήχος είναι αυτός της γυναίκας που αγαπάμε.

Jean de La Bruyère, 1645-1696, Γάλλος συγγραφέας

Η μεγαλύτερη κάθαρση της ζωής μου ήταν τα βήματα στη βροχή, καθώς είναι τόσο όμορφο να βλέπεις έναν Θεό να κλαίει μαζί σου… Είναι οι στιγμές που φυλλομετράς τη ζωή σου και λογαριάζεις θυσίες, πράξεις, εγωισμούς και έρωτες. Ο κόσμος γύρω σου στολισμένος, εύθυμος, μα κάτι μέσα σου μελαγχολεί, μάλλον κάτι υπάρχει ακόμη που δεν έχεις πει για τη ζωή σου. Ανακαλείς στη μνήμη σου ένα – ένα τα χείλη που φίλησες, τα πρόσωπα που άγγιξες και αναρωτιέσαι αν βρέθηκε κανείς να μοιραστεί τη πνοή που σου χάρισε ο Θεός ή η φύση, ότι αισθάνεται κανείς.

Διστάζεις για την εικόνα που πρόσφερες στην κάθε σχέση σου, τι υπήρξες για εκείνον τον άνθρωπο που κράτησες το χέρι του και του είπες μαζί… μα έπειτα οι δρόμοι σας δεν είχαν την ίδια κατεύθυνση. Σημασία όμως έχει να αγάπησες… Γνωρίζεις καλά πως η ψυχή σου είναι ανυπεράσπιστη και την προστατεύεις να μην πληγωθεί, όμως είναι αυτό που η ίδια επιθυμεί; Οι πληγές είναι ένα ακόμη μονοπάτι που πρέπει να διαβείς, αν θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου.  

…Μία γυναίκα είναι το ισχυρό όπλο ενός παραδείσου, ικανή να δωρίσει τον εαυτό της στο θαύμα της αγνότητας και της ομορφιάς. Ένα πλάσμα αδιάβατο και ερωτικό με χίλια πρόσωπα που μάταια προσπαθείς να αναγνώσεις. Την θαυμάζεις, την επιθυμείς και δεν νομίζω πως πρόκειται να την αγνοήσεις ποτέ αν έχεις μάθει να ακούς τη σιωπή της. Κάθε γυναίκα έχει το μοναδικό άρωμα της ψυχής της, το οποίο θα συναντήσεις στο βλέμμα της. Σε κάθε γυναίκα οφείλεις σεβασμό, ευγένεια, προσφορά… σε μία γυναίκα οφείλεις την αιωνιότητα που έχασε για να γεννηθεί.

Ναι, πράγματι αυτές είναι οι αλληγορίες του έρωτα… για τις οποίες κανείς δεν μιλά ή κανείς πια δεν ενδιαφέρεται. Ποτέ δεν έχει σημασία όμως να ακολουθείς το πλήθος, αρκεί εσύ να ξέρεις που βαδίζεις και το πλήθος θα υποχωρήσει στο διάβα σου.

Και κάτι ακόμη… Με σβηστό το φως κάθε γυναίκα όμοια δεν είναι αν αγαπάς.

Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας

Η Φυλακή της Αδράνειας

Των ανθρώπων η αλήθεια είναι σαν τα παραμύθια. Συνεχώς λαχταρούν να ακούνε ιστορίες, αλλά και να τις εξιστορούν. Τόσα λόγια μαγεμένα, τόσες μεθυσμένες λέξεις… άμα θες θα τα πιστέψεις.

Οι ουτοπικές καταστάσεις γοητεύουν το μυαλό, κλέβουν την καρδιά, υποδηλώνουν την ψυχή κι έτσι επιλέγουμε να μένουμε κλειδωμένοι στον ψηλό πύργο της προσδοκίας. 

Ζούμε μέσα από τα μάτια ενός ονείρου σε μια μυστική οδό. Ποτίζουμε στον κήπο τους σπόρους της επιθυμίας με ελπίδες και επαναπαυόμαστε στις υποσχέσεις του καιρού για μια καλή σοδιά. Κι έπειτα απλώς περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί χωρίς καμιά παρέμβαση, σαν θεατές ενός κακοδουλεμένου έργου με πρωταγωνιστές την αδράνεια και το παραμύθι που ποτέ δεν θα ανταποκριθεί στην πραγματικότητα… 

Alex Art

Η φούσκα των καταναλωτών

 

Καθημερινά κυριαρχεί στις ζωές μας βομβαρδισμός προϊόντων που επιδιώκουν να κατακτήσουν μια θέση αναγκαιότητας στο μυαλό μας, στο υποσυνείδητό μας. Δημιουργείται μια πλασματική ανάγκη καθώς είμαστε μαγεμένοι από την ονειρεμένη αποτελεσματικότητα που υπόσχονται όσα διαφημίζονται.

Βραχιολάκια που θεραπεύουν και φέρνουν την ισορροπία, χάπια που αδυνατίζουν, κρέμες που συσφίγγουν, κρέμες αντιγήρανσης και ποικίλα προϊόντα ακόμη που μας διαβεβαιώνουν για τα «καταπληκτικά» τους αποτελέσματα.

Ζούμε σε μια φούσκα που δημιουργεί το μυαλό μας για να μας μεταχειρίζεται, γινόμαστε σκλάβοι της κατανάλωσης και το αστείο είναι πως το απολαμβάνουμε. Διψάμε για τη συνεχή εμφάνιση νέας απάτης, νέων ψευτο-αναγκών, νέων υλικών αγαθών.

Προϊόντα τα οποία είμαστε πεπεισμένοι πως θα μας παρέχουν βελτίωση στην υγεία μας, στη ψυχική και σωματική μας ισορροπία. Η γέννηση της ανάγκης για πίστη σε κάτι που θα μας παρέχει κάθε είδους βοήθεια και θα μας γλιτώσει από το κακό.

Ένα παράδειγμα από μια ελληνική ταινία θα ήθελα να σας παραθέσω για το τέλος. «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς» με τον Κώστα Βουτσά. Όσοι την έχουν δει θα θυμούνται τα χάπια που τον μετέτρεπαν από φοβητσιάρη σε «superman». Μόλις κατάπινε ένα από αυτά τα χάπια (που δεν ήταν κάτι παραπάνω από απλές ασπιρίνες) άρχισε να νιώθει μια εσωτερική δύναμη που τον ωθούσε να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσε ποτέ. 

Η αίσθηση του αήττητου...

Alex Art

Εάλω η Πόλις

Αν είσαι αληθινός βασιλιάς γνωρίζεις πότε το τέλος έρχεται να σε βρει, αν το συναντήσεις βαπτίζεσαι από τους ανθρώπους θαρραλέος, αν το νικήσεις ονομάζεσαι ήρωας και σε επευφημούν, όσο για να λιποτακτήσεις μη το σκέφτεσαι καν αν θέλεις βασιλιάς να λέγεσαι… Η Πόλις σε χρειάζεται βασιλέα, ή μήπως να σε αποκαλώ Άνθρωπε, με το άλφα αυτό που μεγαλώνει όσο μεγαλύτερη ταπεινότητα δείχνεις. Η αυτοκρατορία της ηθικής γκρεμίζεται από ειδωλολάτρες που βρήκαν νέους Θεούς πρόθυμα να λατρέψουν, Χρήμα αποκάλεσαν τον ένα, Βία αποκάλεσαν τον δεύτερο και την αγία τριάδα τους συμπληρώνει ο δυνατότερος, Εγώ, έτσι τον αποκάλεσαν. Βασιλέα - Άνθρωπε δεν χρειάζεται άλλους μαρμαρωμένους η ιστορία… Τρέξε στις πύλες της Πόλις και κλείσε έξω τους νέους σταυροφόρους της πλάνης, τους νέους Οθωμανούς της υποταγής. Ανέβα στα τείχη και ύψωσε το λάβαρο της αγάπης και ζήτησε από τους κατοίκους αυτής της Πόλις να ασπαστούν όχι εσένα, όχι καμιά νέα θρησκεία, αλλά την ιδέα της ευημερίας ενός κόσμου. Πάλεψε όσο μπορείς για κάθε παιδί αυτής της Πόλις που γεννάει τώρα τα όνειρά του, για κάθε ηλικιωμένου που ζητάει ήσυχες μέρες ως τον ουρανό. Πάλεψε για τις γυναίκες που κρατούν ως μητέρες της γονιμότητας τα θεμέλια της οικογένειας, της πνευματικότητας και τις κοπέλες του ερωτισμού και της ρομαντικής χροιάς αυτής της Πόλις. Πάλεψε για τους άνδρες που οραματίζονται αυτάρκειά συναισθημάτων και πλούτο ψυχής στην καθημερινότητά τους, για τα αγόρια που δειλά βαδίζουν στα θέλω της ενηλικίωσης. Ξέρεις πως η προστασία αυτών των ανθρώπων είναι το μέλλον, η αγνότητα και η αγάπη είναι ο νέος ναός που σ’ εκλιπαρώ οφείλεις να χτίσεις.

Βασιλέα – Άνθρωπε σε ορκίζω να μη φωνάξεις «Εάλω η Πόλις» μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος σου. Όλοι θα σταθούμε δίπλα σου σαν όμοιοί σου Βασιλείς, σαν όμοιοι άνθρωποι, απλά σε χρειαζόμαστε, γιατί τα ορθά πρότυπα πρέπει να στέκουν ψηλά, όχι σε χρυσελεφάντινους θώκους  και πολυθρόνες των χιλίων ανέσεων, μα ψηλά στην καρδιά του κάθε κατοίκου αυτής της Πόλις.

Ειρήνη υμίν... 

Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας 

Νέας Γενιάς Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

       

       Στερημένος από πρωτότυπη παιδεία, αμάθευτος στις συνήθειες της σκέψης, ανειδίκευτος στην τέχνη της αγάπης, που βαδίζει αυτός ο λαός; Σαράντα χρόνια ιστορίας πέρασαν για ένα σύνθημα, «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Τίποτα δεν άλλαξε φαίνεται, μονάχα οι δείκτες των ρολογιών βάλθηκαν να κυλούν γοργά δίχως κατανόηση για την ανθρώπινη ολιγωρία να πιστέψει σε αυτές τις λέξεις.
Εμείς οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» ξεχάσαμε πως κανένας δεν μπορεί να είναι εντελώς ελεύθερος, αν δεν είναι όλοι ελεύθεροι. Κανένας δεν μπορεί να είναι εντελώς ηθικός, αν δεν είναι όλοι ηθικοί. Κανένας δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, αν δεν είναι όλοι ευτυχισμένοι Herbert Spencer 1820-1903, Βρετανός φιλόσοφος. Ξεχάσαμε πως για να φάει κανείς ψωμί χρειάζεται η μαγιά της υπομονής, για την παιδεία η ανάγκη της αλήθειας και η ελευθερία την ανεξιθρησκία του λόγου στο νου. Σήμερα γυρεύουμε μία εξήγηση για ότι μας συμβαίνει και αναζητούμε στωικά τα εξιλαστήρια θύματα πέραν του εαυτού μας… Ξεχάσαμε πως η ιστορία γράφετε κι εμείς είμαστε μέσα σε αυτή. Ξεχάσαμε πως κάθε μερικές χιλιάδες χρόνια κάποιος βοσκός εισπνέει καπνό από μια καιόμενη βάτο ή τρώει μουχλιασμένο ψωμί σε μια σπηλιά για δει Θεό, ξεχάσαμε πως είναι αυτοί οι διαφορετικοί μάρτυρες που βαδίζουν αυθεντικοί για το μέλλον του κόσμου που οραματίζονται…
Κάθε γενιά γράφει τις δικές της θυσίες στο βωμό της Δημοκρατίας, μα ποια Δημοκρατία χρειάζεται θυσίες για να ζήσει; Που έχουμε μπερδευτεί αλήθεια;
Αν κρατώ κάτι για το τέλος είναι ο σεβασμός στους Ανθρώπους που στάθηκαν στο ύψος των γεγονότων και δεν λιποτάκτησαν ή εξαγόρασαν την οποιαδήποτε πράξη τους με το εφήμερο…
Αν κρατώ κάτι για το τέλος;
Οι λέξεις είναι οι μόνες σφαίρες στο γεμιστήρα της αλήθειας. Και οι ποιητές είναι οι ελεύθεροι σκοπευτές. Dan Simmons, 1948-, Αμερικανός συγγραφές επιστ. Φαντασίας.

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

Υπνοβάτης

Για σχέσεις που μοχθήσαμε, για αγάπες που θρηνήσαμε, για έρωτες που μας άφησαν και με τη σειρά μας τους αφήσαμε. Μια αιώνια καταδίκη που νομίζεις ότι ζεις. Φυλακισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός ονείρου που αρνείσαι να διαλύσεις, τα κάγκελα που αρνείσαι να δεις.

Θαρρείς λογικό είναι τον εαυτό σου να επιπλήττεις και να τιμωρείς δίχως οίκτο, δίχως αγάπη, δίχως στοργή. Η ψυχή σου σαν υπνοβάτης ακολουθεί το σκοτάδι ο οποίος αψηφά τη δύνη που ακολουθεί. Προσπαθεί να χαθεί στο χάος της συνείδησης, των παλιών αναμνήσεων, των «πρέπει» και των «γιατί;».

Δεν πρέπει να υπάρχουν πλέον αυτά επειδή έχουν θαφτεί στην ιστορία της ζωής σου, έχουν πια εξαφανιστεί... Κι εσύ... απέτρεψε τον υπνοβάτη από τον δρόμο που ακολουθεί, σπάσε τα κάγκελα και αφουγκράσου τη σιωπή. Πότισε τη μαραμένη σου ψυχή που με πόνο βουβό παρακαλεί για στοιχειώδη προσοχή.

   

Δώσε φως επιτέλους στη ζωή.

Alex Art

Επανάσταση του Αυτονόητου, Συνέχεια...

Η σκληρότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αδύναμος άνθρωπος μιμείται τη δύναμη.

Eric Hoffer, 1902-1983, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος

            Τα θεμέλια αυτής της κοινωνίας κλονίζονται καθημερινά από τις σεισμικές καταστροφές που προκαλούν άνθρωποι ισχυροί με φοβισμένες ψυχές. Η διαφθορά αγγίζει κάθε μορφή της καθημερινότητάς μας και θολωμένοι από τους ψεύτικους Θεούς που υψώσαμε, όπως το χρήμα, γυρεύουμε τη λύτρωση μέσω της βίας.

Χολωμένοι από κάθε λογής μαρτύριο που συναντούμε, βεβηλώνουμε και την τελευταία μας αγνότητα χάρη της προσπάθειάς μας να επιβιώσουμε. Σε αυτό τον αγώνα επιβίωσης όμως δεν υπολογίσαμε τον πραγματικό εχθρό, τις αδυναμίες μας. Οι αδυναμίες του χαρακτήρα μας οδηγούν στην έξαρση μιας βίας δίχως τέλος… Πως φτάσαμε λοιπόν το αίμα να αποτελεί κύρια πηγή θρέψης του πνεύματος και μάλιστα όλες οι συνειδήσεις να ωριμάζουν μέσα σε αυτό; Ο θάνατος έγινε μία συνήθεια την οποία πλέον προσπερνούμε με αδιαφορία. Οι σφαίρες φύτρωσαν σε περιβόλια στέρφα από επαναστάσεις. Μα όλοι ξέρουν βαθιά μέσα τους πως αυτό το κακό γιγαντώνεται και είναι έτοιμο να καταστρέψει ότι γνωρίζαμε ως σήμερα λογικό.

            Οι οιωνοί πληθαίνουν, τα μηνύματα των εποχών, οι προφητείες της λογικής ορίζουν ένα τέλος με τον πιο δυσοίωνο τρόπο, αν η πορεία αυτών των πράξεων, του ανθρώπινου παραλογισμού, δεν λάβει μία μετανοητική στάση όχι ως προς την θρησκευτική λατρεία, αλλά ως προς την ανθρωπιστική.

Ας μην πεθάνει άλλος άνθρωπος στην συνείδησή μας, ο βιολογικός κύκλος ας είναι η μόνη απώλεια που θα ορίζει το μέτρο της επαφής. Ο πόλεμος, ο φόνος, το μίσος ας αποτελούν μία εγκυκλοπαιδική έννοια για κάτι μακρινό. Αισθάνομαι πως βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι της ιστορίας, και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ένα τραγικό λάθος, αφαιρώντας το μέλλον από κάθε ψυχή η οποία έρχεται αυτά τα χρόνια στη ζωή. Είναι απαίτηση της εποχής να ωριμάσουμε σαν ανθρώπινες υπάρξεις και να στείλουμε ένα μήνυμα ενότητας, το οποίο θα διασαφηνίζει τις προθέσεις μας ως πολιτισμό και ως ξεχωριστούς Ανθρώπους που συντελούν στην επανάσταση του αυτονόητου. Έχω μιλήσει πολλές φορές γι αυτού του είδους την επανάσταση, η οποία δεν έχει κανενός είδους σχέση με τις επαναστάσεις που γνωρίζαμε ως τώρα, γιατί οι ρίζες της είναι το συναίσθημα της αγάπης και της βιωσιμότητας.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από μαγικά πράγματα που περιμένουν υπομονετικά το πνεύμα μας να γίνει πιο οξυδερκές.  

Bertrand Russell, 1872-1970, Βρετανός φιλόσοφος

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας 

Η Απόφαση

   

Κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου της όπου δούλευε, η Κλαίρη, αναζητούσε μια διαφυγή. Ο θυμός και η οργή της, όμως, είχαν φυλακίσει την ψυχή της. Ένιωθε αποκλεισμένη και περιφρονημένη από μία συνάδελφο που κάποτε θεωρούσε φίλη. Δεν μπορούσε να εξηγήσει τον λόγο που εκείνη ήθελε να την απομακρύνει από τη ζωή της και το χειρότερο ήταν το γεγονός πως παράλληλα με αυτή τη συμπεριφορά και οι υπόλοιποι συνάδελφοι την απέφευγαν. Αντιλαμβανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά· υποψιαζόταν πως εκείνη που αποκαλούσε κάποτε «φίλη» έχει βάλει λόγια στους υπόλοιπους. Μπορεί να μην είχε αποδείξεις, αλλά το ένστικτό της δεν την είχε προδώσει ποτέ.

Ήθελε να φωνάξει μα το σιωπηλό της ουρλιαχτό φλεγόταν στο βλέμμα της. Πολλά «γιατί;» κατέκλυζαν συνεχώς το μυαλό της, αλλά μάταια περίμενε απάντηση. Η στενοχώρια και η απογοήτευση είχαν αντικαταστήσει πλέον τον θυμό της κι όσο περισσότερο το σκεφτόταν, τόσο πιο πολύ κατέληγε στο συμπέρασμα πως δεν είχε νόημα να διεκδικήσει ξανά μια τέτοιου είδους φιλία.

Έπρεπε να το αφήσει… Αν συνέχιζε να παλεύει θα είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά η ψυχή της, θα παραμέριζε κάθε τομέα της ζωής της (τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα) και θα έπαυε να πιστεύει στη φιλία.

Ο θυμός και η οργή επέστρεφαν αμέσως μετά από τέτοιου είδους σκέψεις και ο φαύλος κύκλος των συναισθημάτων συνεχιζόταν μέχρι που πήρε την τελική απόφαση. Να τα αφήσει όλα πίσω. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ένα βάρος να φεύγει σαν πεταλούδα από την πλάτη της. Πριν θεωρούσε τον εαυτό της μυρμήγκι και τώρα πια αισθανόταν τη δύναμη ενός γίγαντα μέσα της.

Alex Art