Ο πιο γλυκός ήχος είναι αυτός της γυναίκας που
αγαπάμε.
Η μεγαλύτερη κάθαρση της ζωής μου ήταν τα
βήματα στη βροχή, καθώς είναι τόσο όμορφο να βλέπεις έναν Θεό να κλαίει μαζί
σου… Είναι οι στιγμές που φυλλομετράς τη ζωή σου και λογαριάζεις θυσίες,
πράξεις, εγωισμούς και έρωτες. Ο κόσμος γύρω σου στολισμένος, εύθυμος, μα κάτι
μέσα σου μελαγχολεί, μάλλον κάτι υπάρχει ακόμη που δεν έχεις πει για τη ζωή
σου. Ανακαλείς στη μνήμη σου ένα – ένα τα χείλη που φίλησες, τα πρόσωπα που
άγγιξες και αναρωτιέσαι αν βρέθηκε κανείς να μοιραστεί τη πνοή που σου χάρισε ο
Θεός ή η φύση, ότι αισθάνεται κανείς.
Διστάζεις για την εικόνα που πρόσφερες στην
κάθε σχέση σου, τι υπήρξες για εκείνον τον άνθρωπο που κράτησες το χέρι του και
του είπες μαζί… μα έπειτα οι δρόμοι σας δεν είχαν την ίδια κατεύθυνση. Σημασία όμως
έχει να αγάπησες… Γνωρίζεις καλά πως η ψυχή σου είναι ανυπεράσπιστη και την
προστατεύεις να μην πληγωθεί, όμως είναι αυτό που η ίδια επιθυμεί; Οι πληγές
είναι ένα ακόμη μονοπάτι που πρέπει να διαβείς, αν θέλεις να γνωρίσεις τον
εαυτό σου.
…Μία γυναίκα είναι το ισχυρό όπλο ενός παραδείσου,
ικανή να δωρίσει τον εαυτό της στο θαύμα της αγνότητας και της ομορφιάς. Ένα
πλάσμα αδιάβατο και ερωτικό με χίλια πρόσωπα που μάταια προσπαθείς να
αναγνώσεις. Την θαυμάζεις, την επιθυμείς και δεν νομίζω πως πρόκειται να την
αγνοήσεις ποτέ αν έχεις μάθει να ακούς τη σιωπή της. Κάθε γυναίκα έχει το
μοναδικό άρωμα της ψυχής της, το οποίο θα συναντήσεις στο βλέμμα της. Σε κάθε
γυναίκα οφείλεις σεβασμό, ευγένεια, προσφορά… σε μία γυναίκα οφείλεις την
αιωνιότητα που έχασε για να γεννηθεί.
Ναι, πράγματι αυτές είναι οι αλληγορίες του
έρωτα… για τις οποίες κανείς δεν μιλά ή κανείς πια δεν ενδιαφέρεται. Ποτέ δεν
έχει σημασία όμως να ακολουθείς το πλήθος, αρκεί εσύ να ξέρεις που βαδίζεις και
το πλήθος θα υποχωρήσει στο διάβα σου.
Και κάτι ακόμη… Με σβηστό το φως κάθε γυναίκα
όμοια δεν είναι αν αγαπάς.
Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου