http://blogotexnes.wordpress.com/

Οι Blogoτέχνες μεταφέρονται στη νέα τους διαδικτυακή στέγη!

Νέα άτομα και νέα πράγματα έρχονται να στολίσουν

 την παρέα μας σύντομα 

γι' αυτό μείνετε συντονισμένοι!!!

Προς το παρόν μπορείτε να βρείτε εκεί όλα τα άρθρα 

της Blogoτεχνοπαρέας μας 

που συνεχώς πληθαίνει!

http://blogotexnes.wordpress.com/

Σας περιμένουμε!

Το παιδί και το μπαλόνι

Γύρισε από το σχολείο μία ακόμη ημέρα θλιμμένος, πέταξε την τσάντα στην άκρη του διαδρόμου, ανέβηκε τη σκάλα τρέχοντας και έκλεισε δυνατά την πόρτα πίσω του. Το δωμάτιο στους τοίχους γεμάτο ζωγραφιές, παιχνίδια βρίσκονται σκόρπια δεξιά και αριστερά, τα ρούχα του πεταμένα εδώ κι εκεί, η ψυχή του είχε μεταδώσει τα συναισθήματά της στο χώρο εδώ και καιρό, μάταια η μητέρα του προσπαθούσε να βάλει μία τάξη.

Βρίσκεται εξαντλημένος, ακουμπά το σώμα του στην πόρτα και αναστενάζει. Ακούει την πόρτα να χτυπά, σκέφτεται να μην απαντήσει, μα το χτύπημα γίνεται πιο δυνατό.

«Όχι» απαντά με έντονο ύφος, γνωρίζει και ο ίδιος πως φέρεται κάπως απότομα τελευταία, αλλά από τότε που έχασε το μπαλόνι του νιώθει κενός, δεν τον νοιάζουν και πολλά πράγματα. Ακόμη και στο τραπέζι την ώρα του φαγητού, ακούει σιωπηλά τους γονείς του να μιλούν κι εκείνος περιεργάζεται με το πιρούνι κάθε λεπτομέρεια  από ό, τι βρίσκεται μέσα στο πιάτο του, και στο τέλος δεν τρώει παρά μόνο δύο τρεις μπουκιές. Η μητέρα του κάθε λίγο τον χαϊδεύει στα μαλλιά και του λέει να μην στεναχωριέται, μα πως είναι δυνατόν να το λέει αυτό, δεν καταλαβαίνει… Του λένε διαρκώς οι γονείς του πως θα του πάρουν άλλο μπαλόνι, πόσο εύκολα οι μεγάλοι τελικά προσαρμόζονται στην απώλεια, τους γίνεται συνήθεια μάλλον.

            Εκείνος όμως δεν μπορεί, δεν θέλει να προσαρμοστεί σε αυτή την απώλεια, θέλει μόνο το γαλάζιο του μπαλόνι να έρθει πίσω, αυτό το μπαλόνι του ήταν κάτι παραπάνω από φίλος, ήταν το σύμβολο της φιλίας, της αθωότητας, των ονείρων του. Είχε αποδόσει τόσα πολλά σε αυτό το μπαλόνι, ήταν ένα κομμάτι της ψυχής του και αυτό χάθηκε… Δεν θα συγχωρέσει ποτέ τον εαυτό του που δεν το κράταγε ακόμη πιο σφιχτά μέσα στα χέρια του, εξαιτίας του χάθηκε ο φίλος του, και αυτός τον κοιτούσε ανήμπορος να φεύγει. Είναι σκληρό να βλέπεις ότι αγαπάς περισσότερο να φεύγει και να ξέρεις πως δεν έχεις την δύναμη αυτό να το αλλάξεις…

            Κάθε βράδυ η προσευχή του δυνάμωνε στο Θεό, να μπορέσει το μπαλόνι του να βρει το δρόμο της επιστροφής, να γίνει ένα θαύμα και πάντα άφηνε αναμμένο ένα μικρό φως να μπορεί ο φίλος του να βρει το σπίτι σαν θα επιστρέφει τη νύχτα από τον άγνωστο κόσμο. Ο ύπνος του ανήσυχος, οι εφιάλτες ήταν συχνοί και έντονοι. Ξυπνούσε μέσα στη νύχτα ιδρωμένος έχοντας δει το μπαλόνι του να περιπλανιέται μόνο του και να παθαίνει κάτι κακό, ένας κεραυνός ψηλά στον ουρανό, ένα χτύπημα από αυτοκίνητο, μόνο κακά όνειρα, μόνο κακές σκέψεις, που να είναι έλεγε και έκλαιγε βουβά να μην τον ακούσουν οι γονείς του από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόντουσαν. Ήθελε το μπαλόνι του εδώ και τώρα.

            Σηκώθηκε γρήγορα από το κρεβάτι του, έβαλε το μπουφάν του και άνοιξε την πόρτα από το δωμάτιό του, κοίταξε προσεκτικά και έπειτα ανάλαφρα πατούσε σαν μικρό πουλί ώσπου βρέθηκε στον διάδρομο λίγο πριν την εξώπορτα. Εκεί κοντοστάθηκε, δεν ήξερε πως είναι ο κόσμος εκεί έξω το βράδυ, και μόλις έκανε αυτή τη σκέψη ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του, σκέφτηκε το μπαλόνι του, πόσο άσχημα θα μπορούσε να περνάει μόνο του εκεί έξω, ενώ εκείνος βρισκόταν στην ασφάλεια του σπιτιού του. Αποφασίζει να ανοίξει την εξώπορτα.

            Κοιτάζει το σκοτάδι, καταπίνει αργά κάθε φόβο του, ξέρει πως όταν θέλουμε κάτι πολύ στη ζωή μας το διεκδικούμε με όποια θυσία. Γνωρίζει πως αισθάνεται κανείς όταν χάνει κάτι που αγαπά τόσο πολύ, πως η απώλεια όποια κι αν είναι αυτή, μικρή μεγάλη, έχει τη δύναμη να καθορίζει τη στάση απέναντι στη ζωή… Κάνει ένα βήμα εμπρός, τότε ένα χέρι τον ακουμπά στο ώμο, με μιας νιώθει το σώμα του να μουδιάζει και να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Ο πατέρας του τον κοιτά με ένα μικρό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του ,τον ρωτά.

«Που πας;»…

«Να βρω ότι αγαπώ μπαμπά».

Τότε ο πατέρας του κράτησε το χέρι…

«Πάμε μαζί γιέ μου» είναι σημαντικό να βρίσκεις την αγάπη, όσο διαφορετική κι αν είναι σκέφτεται και αγκαλιάζει το παιδί του σφιχτά.

«Το μπαλόνι σου είναι εκεί έξω, και θα το βρούμε».

«Σ’ αγαπώ μπαμπά»

«Κι εγώ σ’ αγαπώ γιέ μου, και η μαμά σου σ’ αγαπά».


Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

August mouth

Lighting jump start

motor heart

channel through

the black old sea

waves of cold void lullaby

drink some tea

then end my life

smile again

that northern smile

never biting on your pain

drink your fill and smile again

try again

devide the skyflesh sovereign..

Θοδωρής Ζήσης

Εγωκεντρισμός

  Οι λέξεις παίρνουν το νόημα που εμείς οι άνθρωποι τις δίνουμε… και μην είστε τόσο σίγουροι πως τη λέξη τραπέζι την έχουν όλοι ακριβώς ίδια εικόνα στο μυαλό τους. Άλλα συναισθήματα για τον καθένα. Ή τη λέξη κόκκινο. Έτσι κι εγώ νομίζω ότι έχει παρεξηγηθεί η λέξη εγώ κι εγωκεντρισμός.

 Σε όλους φαντάζει κάτι κακό. Πως ο άνθρωπος που τον έχει δε νοιάζεται για τίποτα που δεν αφορά εκείνον, που δε στρέφεται γύρω από αυτόν. Χα, συγγνώμη, αλλά αν μπορούσατε να δείτε το λάθος αυτής της πρότασης δε θα υπήρχε κανείς που να μισούσε τους εγωκεντρικούς ανθρώπους. Κι αυτό, γιατί ναι! Όλα γυρίζουν γύρω μου και γύρω στο δικό σου εγώ ή το δικό του. Όλοι είναι εγωκεντρικοί ή θα έπρεπε να είναι. Αυτός ο κόσμος, μας αρέσει η όχι, είναι μια αλληλεπίδραση. Τέλειες μονάδες που ενώνονται και δημιουργούν. Ο κακός εγωκεντρισμός για εμένα είναι όταν οι μονάδες δε συνειδητοποιούν πως το τέλειο δεν είναι ένας κανόνας, είναι τέλειο το εγώ σου, το εγώ μου και το εγώ του… αρκεί να αρχίσουμε να το ψάχνουμε. Να το κατανοούμε και να το εξελίσσουμε. Η στάση δε πάει και πολύ σε αυτό τον κόσμο, τουλάχιστον η μεγάλης διάρκειας. 

  Ίσως αυτοί που διαβάσουν κείμενα μου ή ακούνε τα λόγια μου, τα βρούνε εγωκεντρικά. Ε, ναι! Είναι. Ε και; Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Δε μου αρέσουν οι υποκριτές. Όλοι μιλάνε με βάση αυτό που είναι μέσα τους. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν πρώτο πρόσωπο στο λόγο, αλλά αυτό εννοείτε. Μπορεί να μιλάνε για ένα κοινωνικό φαινόμενο ή καιρικό ακόμα… αλλά και πάλι μιλάνε αυτοί… με τα εγώ τους, τις αντιλήψεις και συναισθήματα τους. Μιλάνε για τον κόσμο όπως τον βλέπουν αυτοί. Ίσως κουράσει όλο αυτό με τα πρόσωπα αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κατανοηθεί πως όλα γυρίζουνε γύρω από όλα. Δε μπορείς να βγάλεις τον εαυτό σου απ’ έξω. Καλώς ή κακώς. Καλώς κατ’ εμέ. Ε ναι, για μένα θα μιλήσω… μπορώ να μπω εγώ στη θέση τη δική σου; Θα προσπαθήσω..αλλά αν δε ξέρεις κι εσύ καλά ποιος είσαι, πως θα ξέρω εγώ;

 Γι αυτό σκέφτομαι και γι αυτό γράφω, για να κατανοήσω πρώτα εμένα. Δεν είναι τυχαίο που ξεκίνησα γράφοντας ημερολόγιο. Αλλά αυτή είναι η αρχή, κατανοώ εμένα για να κατανοήσω εσένα που μου φαίνεσαι ξένος, διαφορετικός, παράξενος, γελοίος, κακός, υπερβολικά καλός. Συγγνώμη αναγνώστη αν νιώθεις παραγκωνισμένος, αλλά αν δε γράψω με την ένταση που θα νιώσω για κάτι που έχω βιώσει είμαι σίγουρη πως στα μισά τους «βιβλίου» θα τα έχεις παρατήσει.

Από ΕΜΕΝΑ γεια, τα ξαναλέμε σύντομα.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Φορά αντίθετη

Το ουρλιαχτό του λύκου, το πύρινο ποτάμι,

ο θάνατος των δέντρων και των γιασεμιών

οι ώρες οι εσπερινές που τα τραγούδια δεν τις πνίγουν

οι ώρες που τα ακονισμένα δάχτυλα σου τρυπούν,

τρυπούν το ίδιο τον ήλιο, τον ήλιο που κλείνουν τα στήθια μου

όλα αυτά που ντροπιάζονται μπροστά στα μάτια σου.

Eίμαι για πάντα, ζω πλάι σου για πάντα και γελάς με τις μελανιές

στα πόδια μου από τις πέτρες στα βουνά που ανεβαίνουμε,

από τα μεταλλικά κρεβάτια που αναποδογυρίζουμε γιατί θέλουμε

να κοιμηθούμε στα κλαδιά, να παίζουμε ο ένας με την ουρά του άλλου.

Είμαι μαζί σου τώρα που ταξιδεύεις, γεύομαι τον αέρα και κλείνω στο

κορμί μου το βουητό των γραμμών και της Ντηζελομηχανής.

Διάβασέ μου σε παρακαλώ την πιο σκληρή και πιο χυδαία γραμμή της

ιστορίας την ώρα που οι εφτά χιλιάδες μέρες σου ανοίγουν

την κόκκινη πύλη τους.  Ω! και με αυτή σου τη φωνή διάβασέ μου τη να την γράψω παντού και να την φωνάζω παντού, με τη φωνή σου αυτή μίλα μόνο. Αυτή λέω τώρα τραγούδι. Αυτή για καλό ταξίδι.

Θοδωρής Ζήσης

Ο ταξιδευτής

Ο ταξιδευτής δε ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να σαλπάρει.

Πρώτα ταξίδευε η καρδιά του, έπειτα το μυαλό.

Είχε δει όλο τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής του!

Μετά μπουσούλισε στα νέα μονοπάτια που βρήκε κατά τύχη,

ίσως δρομάκια απελπισίας, ίσως τυχαίες-νέες γνωριμίες που του έστρεψαν το μυαλό σε άλλες μυρωδιές και γεύσεις.

Κι άνοιξαν τα σοκάκια, άνοιξαν πλατειά όπου έπρεπε να σηκωθεί και να περπατήσει.

Κι όσο γνώριζε το δρόμο τόσο έτρεχε, έτρεχε προς το φως.

Φυσική πορεία του ανθρώπου στα τέσσερα στα δύο και μετά τα φτερά.

Η γκλίτσα είναι για τους ψυχικά γέρους.

Ο ταξιδευτής καυχιέται για τα θαύματα που είδε με τα μάτια του, κτήρια-ανθρώπους-φύση…

Φυσικά και καυχιέται, γιατί τόλμησε όταν νόμιζε τον εαυτό του δειλό, γιατί έκανε βήμα προς το γκρεμό, μόνο να μη μείνει πίσω, κολλημένος σε δεσμά αόρατα κι ας του έλεγε η κοινωνία πως δεν είναι πρέπον.

Έπρεπε να κατηγορήσει τον εαυτό του για τη κατάντια του, να τρέξει στους δρόμους από φόβο για να τους περπατήσει έπειτα σπιθαμή προς σπιθαμή από άποψη.

Κι έτσι ο ταξιδευτής έχοντας διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα σε αόριστο χρόνο έκανε μια παύση. Κοίταξε γύρω του και μετά σε καθρέφτη και είπε «σ’ αγαπάω».

Μετά σταμάτησε να ταξιδεύει γιατί όλος ο κόσμος ήταν μέσα του.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Οι Άθλιοι…

          Θυμάμαι να διαβάζω την ιστορία και να ακούω με προσοχή τα χρόνια των διωγμών. Άνθρωποι με θολωμένη σκέψη, να στρέφονται εναντίον άλλων ανθρώπων οι οποίοι είχαν μία άλλη ιδεολογία, μία άλλη θρησκεία, ένα άλλο χρώμα δέρματος. Και ως δια μαγείας όσα χρόνια κι αν περνούν, η ιστορία αυτή γίνεται διαχρονική και η μάθηση από αυτή είναι πάντοτε ελλειπής. Και αν θυμάστε τον Διαφωτισμό σαν μια ανάσα, ο Διαχωρισμός είναι διαρκής τροφή… Έτσι πορεύεται ο κόσμος στον 21ο αιώνα, διαχωρισμένος και ευάλωτος από το φόβο, το μίσος και ο ρατσισμός είναι το φυσικό επακόλουθο όλων αυτών.

            Τα αίτια όλης αυτής της πορείας; Ο Θεός… όχι ο ίδιος, αλλά εκείνος που αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας. Αυτός ο Θεός του καθρέφτη λοιπόν διαστρεβλώνει την εικόνα και εμείς κατανοούμε την Θεότητα μονάχα ως κριτή, άρα κριτές θα γίνουμε. Η αγάπη;… Η μακροθυμία;… Η συγχώρεση;… Δεν φαίνονται πουθενά στο είδωλο αυτής της Θεότητας. Προσέξατε μήπως την αναφορά μου στο «είδωλο»; Ναι είναι η αλήθεια γίναμε μία επανάληψη της ιστορίας, οι «ειδωλολάτρες» και φυσικά όσοι θέλουν το κακό μας είναι οι «εικονομάχοι» μιας άλλης εποχής…

            Αυτό το οποίο συμβαίνει λοιπόν, είναι πως οδηγούμε την ιστορία πάντοτε στα μέτρα και τα σταθμά τα οποία βολέυουν την εγωκεντρική μας φύση και όσο συμβαίνει αυτό πάντοτε στον κόσμο θα υπάρχουν οι Άθλιοι. Εκείνοι οι υπηρέτες της αγάπης, της ειρήνης, της αδελφότητας, εκείνοι οι άνθρωποι της τέχνης, εκείνοι οι άνθρωποι του μόχθου, εκείνοι οι άνθρωποι εραστές της αλήθειας, εκείνοι που θα είναι αιώνια διωγμένοι.

            Κάθε πρωί που ξυπνώ κοιτάζω τον καθρέφτη και ψάχνω μέσα από το είδωλο του Θεού, να βρω τον Άθλιο της αγάπης, αυτόν έχω ανάγκη… Σε αυτόν ελπίζω…

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας