Κάτι πολύ μικρά πράγματα

 Το ξέρουμε ότι η ζωή είναι στιγμές, αυτές την αποτελούν. Κι αν αυτές είναι όμορφες, τότε ζήσαμε μια όμορφη ζωή. Το ξέρουμε, αλλά ακόμα δε το εμπεδώσαμε! Φεύγοντας από Ελλάδα κι ερχόμενη Αγγλία, διαπίστωσα από τις πρώτες μέρες μια μεγάλη διαφορά στη συμπεριφορά των πολιτών του κάθε κράτους. 

  Στην Αγγλία λοιπόν, οι άνθρωποι περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, δίνουν ακόμα και τη σειρά τους αν χρειαστεί, λένε παρακαλώ, ευχαριστώ, συγγνώμη. Σε φωνάζουν love, αγάπη δηλαδή και χαμογελούν εύκολα. Είναι όλα οργανωμένα, όλα είναι στη θέση τους ή θα γίνουν σωστά στο προσεχές μέλλον. Προσέχουν πάρα πολύ την υγεία και την ασφάλεια. Δίνουν νομικές κι όχι μόνο συμβουλές τζάμπα κι υπάρχει πολύ εθελοντισμός. Κανείς δε θα βρεθεί αβοήθητος. Ένιωσα περίεργα. Ένιωσα ξαφνικά απολίτιστη. Αλλά πιο πολύ ένιωσα τόσο όμορφα που δε χρειαζόταν να κρατάω αμυντική στάση συνέχεια, να αγχώνομαι να μη μου πάρει κανείς την ουρά ή να φοβάμαι ότι κανείς δε θα με βοηθήσει να δω, πως πρέπει να γίνει το καθετί. Έπειτα άρχισα να λέω κι εγώ συνέχεια αυτά τα μικρά διαμάντια, ευχαριστώ, παρακαλώ κλπ. Χαμογελούσα που τα έλεγα. Και τα έλεγαν και σε μένα. Και μου φέρονταν σαν άνθρωπο. Κι εμένα και το Νιγηριανό και τον Άραβα και τον γύφτο και τον παράλυτο και τον παππού, τον πλούσιο, το φτωχό. Όλοι είναι άνθρωποι εδώ. Είμαι προστατευμένη σε ένα υγειές περιβάλλον κι είμαι ήρεμη μέσα μου. Στην Ελλάδα  πάλι είναι ένα τελείως τοξικό περιβάλλον, άγχος καθημερινά.

   Όσο περνούσε ο καιρός άρχισα να βλέπω τα τρελά μεθύσια του Σαββάτου και πόσο κόσμο έχει που υποφέρει από ψυχολογικά και τρέλα. Κόσμο που μιλάει μόνος του, που είναι εθισμένος στο τζόγο και στο ποτό. Κι αναρωτήθηκα, τι τους κάνει δυστυχισμένους σε ένα τόσο οργανωμένο κράτος; Πολλοί μετανάστες κι άλλοι Άγγλοι πολίτες που χρειάζονται βοήθεια πληρώνονται από το κράτος  και τους νοικιάζει και σπίτι. Παρόλα αυτά τα χρήματα τους τα δίνουν στο τζόγο και στο ποτό. Δε μπορούσα να το χωνέψω αυτό. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως σε οποιοδήποτε περιβάλλον, ανοργάνωτο ή υπερβολικά οργανωμένο, ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν το θελήσει αυτός. Όταν θελήσει να βάλει ποιότητα στη ζωή του. Για μένα ποιότητα είναι ένα μείγμα πολλών μικρών πραγμάτων. Λέξεις που βγαίνουν από την ψυχή, όχι επειδή έτσι είθισται. Λέξεις ευγνωμοσύνης, μετάνοιας κι αγάπης. Αληθινές σχέσεις κι όμορφες με σεβασμό κι εκτίμηση για τον άλλον. Φροντίδα του κράτος για τον πολίτη και φροντίδα του κράτους από τον πολίτη. Η κοινωνία σε αλληλεπίδραση κι αλληλοβοήθεια. Όχι ατομικότητα και εγωισμός. Αλτρουισμός και χαρά. Κι όλα θα γίνουν.

  Βέβαια ακούω στις ειδήσεις όλο για δολοφονίες, εγκλήματα και πόλεμο. Το κακό έχει σοβαρό προβάδισμα… Αλλά τα συναισθήματα έχουν γεωμετρική αύξηση, γι αυτό ελπίζω ακόμα. Γιατί όταν ο καθένας από εμάς κάνει την επανάσταση μέσα του, βελτιώσει την καθημερινότητα του προσέχοντας τις λεπτομέρειες (που όμως τις βιώνουμε άπειρες φορές και δεν είναι πλέον λεπτομέρειες) κι έτσι είναι ευτυχισμένος,  πιο όμορφος και υγιής θα γίνει κι ο κόσμος μας. Με μικρές όμορφες στιγμές, με υπέροχες ζωές.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα