Τα λέπια κάνε πούπουλα

Δε ξέρεις τι να κάνεις. Δεν υπάρχει περιθώριο να πας μπροστά ή να γυρίσεις πίσω. Έφτασες ως εδώ και τώρα πρέπει να κολυμπήσεις, μα γνωρίζεις ότι το μόνο που καταφέρνεις είναι να επιπλέεις, να παραμένεις στην επιφάνεια και να μη φτάσεις βυθό. Ποιο το νόημα;

 Γι αυτό άνοιξες τα μάτια σου, γι αυτό άρχισε να χτυπάει η καρδιά σου; Για να μείνεις στο ίδιο σημείο με κόπο; Όχι, ήρθες για να πετάξεις πιο ψηλά. Τα λέπια σου να αλλάξουν μορφή, να γίνουν πούπουλα. Το θέμα είναι ότι η εξελικτική αυτή πορεία απαιτεί εκατομμύρια χρόνια. Κι εσύ έχεις λίγες δεκάδες. Άδικο, το ξέρω. Είσαι μοναδικός και αξίζεις τα πάντα. Πώς να τα απαιτήσεις όμως; Ποιος θα σου τα δώσει; Θεός δεν υπάρχει. Ούτε θεός, ούτε διάολος. Υπάρχεις εσύ κι αυτό το ξέρεις καλά. Όχι όταν χτυπάς το δάχτυλο σου, όχι, αυτός ο πόνος είναι μηδαμινός. Το νιώθεις όταν πονάει η ψυχή σου. Και δεν είναι λίγες φορές. Υπάρχουν ένα σωρό αιτίες που σε κάνουν να υποφέρεις.

Γιατί δε σε νιώθουν οι άλλοι, γιατί ο πόνος σου είναι τόσο μοναχικός; Επειδή έχουν τους δικούς τους πόνους κι οι άλλοι. Ποιος να σώσει ποιον; Είσαι μόνος. Μια απελπισία. Τώρα το ξέρεις καλά πως δε μπορεί κανείς να σε βοηθήσει, εκτός του εαυτού σου. Εκείνος είναι μέσα στο πετσί σου, βλέπει τα μάτια σου από την αντίθετη πλευρά και ακούει τη καρδιά σου από μέσα. Είναι, όμως, φίλος σου; Ή ήρθε κι αυτός για να σε παιδεύει; Εσύ είσαι η ευτυχία σου κι ο εαυτό σου βοηθός σου. Όλοι οι άλλοι τραβάνε το δρόμο και κουβαλάνε το σταυρό τους.

Δε σου ταιριάζουν όλοι και δε ταιριάζεις στους πάντες. Είναι όμως κι αυτοί που σου κολλάνε πιο πολύ. Αυτοί κι αν σε κάνουν να τυραννιέσαι. Πράξεις τους που δε κατανοείς, συναισθήματα σου που δε νιώθουν και θα έπρεπε… δε φταίνε οι άλλοι…

Οι άλλοι είναι τα μέσα προς την ευτυχία σου, είναι το αρχικό υλικό σου, μα εσύ κρατάς το σκεπάρνι για να δημιουργήσεις το ονειρικό σου άγαλμα της ελευθερίας. Ελευθερίας σου  από τον κακό εαυτό σου. Αυτός που σε πάει κάτω, που σε κάνει να πονάς τόσο που δεν αντέχεις ή μάλλον αντέχεις τόσο όσο να μην σταματήσεις να υποφέρεις σύντομα. ΣΤΟΠ

Ξύσε τα λέπια κι άρχισε να φροντίζεις τα πουπουλάκια σου να γίνουν φτερά.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Κάτι πολύ μικρά πράγματα

 Το ξέρουμε ότι η ζωή είναι στιγμές, αυτές την αποτελούν. Κι αν αυτές είναι όμορφες, τότε ζήσαμε μια όμορφη ζωή. Το ξέρουμε, αλλά ακόμα δε το εμπεδώσαμε! Φεύγοντας από Ελλάδα κι ερχόμενη Αγγλία, διαπίστωσα από τις πρώτες μέρες μια μεγάλη διαφορά στη συμπεριφορά των πολιτών του κάθε κράτους. 

  Στην Αγγλία λοιπόν, οι άνθρωποι περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, δίνουν ακόμα και τη σειρά τους αν χρειαστεί, λένε παρακαλώ, ευχαριστώ, συγγνώμη. Σε φωνάζουν love, αγάπη δηλαδή και χαμογελούν εύκολα. Είναι όλα οργανωμένα, όλα είναι στη θέση τους ή θα γίνουν σωστά στο προσεχές μέλλον. Προσέχουν πάρα πολύ την υγεία και την ασφάλεια. Δίνουν νομικές κι όχι μόνο συμβουλές τζάμπα κι υπάρχει πολύ εθελοντισμός. Κανείς δε θα βρεθεί αβοήθητος. Ένιωσα περίεργα. Ένιωσα ξαφνικά απολίτιστη. Αλλά πιο πολύ ένιωσα τόσο όμορφα που δε χρειαζόταν να κρατάω αμυντική στάση συνέχεια, να αγχώνομαι να μη μου πάρει κανείς την ουρά ή να φοβάμαι ότι κανείς δε θα με βοηθήσει να δω, πως πρέπει να γίνει το καθετί. Έπειτα άρχισα να λέω κι εγώ συνέχεια αυτά τα μικρά διαμάντια, ευχαριστώ, παρακαλώ κλπ. Χαμογελούσα που τα έλεγα. Και τα έλεγαν και σε μένα. Και μου φέρονταν σαν άνθρωπο. Κι εμένα και το Νιγηριανό και τον Άραβα και τον γύφτο και τον παράλυτο και τον παππού, τον πλούσιο, το φτωχό. Όλοι είναι άνθρωποι εδώ. Είμαι προστατευμένη σε ένα υγειές περιβάλλον κι είμαι ήρεμη μέσα μου. Στην Ελλάδα  πάλι είναι ένα τελείως τοξικό περιβάλλον, άγχος καθημερινά.

   Όσο περνούσε ο καιρός άρχισα να βλέπω τα τρελά μεθύσια του Σαββάτου και πόσο κόσμο έχει που υποφέρει από ψυχολογικά και τρέλα. Κόσμο που μιλάει μόνος του, που είναι εθισμένος στο τζόγο και στο ποτό. Κι αναρωτήθηκα, τι τους κάνει δυστυχισμένους σε ένα τόσο οργανωμένο κράτος; Πολλοί μετανάστες κι άλλοι Άγγλοι πολίτες που χρειάζονται βοήθεια πληρώνονται από το κράτος  και τους νοικιάζει και σπίτι. Παρόλα αυτά τα χρήματα τους τα δίνουν στο τζόγο και στο ποτό. Δε μπορούσα να το χωνέψω αυτό. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως σε οποιοδήποτε περιβάλλον, ανοργάνωτο ή υπερβολικά οργανωμένο, ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν το θελήσει αυτός. Όταν θελήσει να βάλει ποιότητα στη ζωή του. Για μένα ποιότητα είναι ένα μείγμα πολλών μικρών πραγμάτων. Λέξεις που βγαίνουν από την ψυχή, όχι επειδή έτσι είθισται. Λέξεις ευγνωμοσύνης, μετάνοιας κι αγάπης. Αληθινές σχέσεις κι όμορφες με σεβασμό κι εκτίμηση για τον άλλον. Φροντίδα του κράτος για τον πολίτη και φροντίδα του κράτους από τον πολίτη. Η κοινωνία σε αλληλεπίδραση κι αλληλοβοήθεια. Όχι ατομικότητα και εγωισμός. Αλτρουισμός και χαρά. Κι όλα θα γίνουν.

  Βέβαια ακούω στις ειδήσεις όλο για δολοφονίες, εγκλήματα και πόλεμο. Το κακό έχει σοβαρό προβάδισμα… Αλλά τα συναισθήματα έχουν γεωμετρική αύξηση, γι αυτό ελπίζω ακόμα. Γιατί όταν ο καθένας από εμάς κάνει την επανάσταση μέσα του, βελτιώσει την καθημερινότητα του προσέχοντας τις λεπτομέρειες (που όμως τις βιώνουμε άπειρες φορές και δεν είναι πλέον λεπτομέρειες) κι έτσι είναι ευτυχισμένος,  πιο όμορφος και υγιής θα γίνει κι ο κόσμος μας. Με μικρές όμορφες στιγμές, με υπέροχες ζωές.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Γράφω

Γράφω για μένα,

γράφω για τη πένα.

Γράφω για σένα,

μήπως με θες.

Γράφω γι αυτόν,

γι αυτήν, γι αυτές.

Γράφω για πράξεις αληθινές,

που δεν έγιναν ποτέ.

Γράφω για το χτες,

γράφω για το μέλλον,

οδηγός, και βιολοντσέλο

παίζει από πίσω.

Γράφω για να κρύψω,

γράφω για να κρυφτώ.

Κι ίσως να φανερωθώ,

Γράφω γι αυτό.

Γράφω για τ’ ανείπωτο,

Γράφω το υπαρκτό,

και όλα πάνε στο καλό.

Γράφω για το κακό,

Που θέλω να ξορκίσω.

Θέλω να τ’ αφήσω…

Μα δε μπορώ.

Γι αυτό γράφω,

για να ξεχαστώ.

Γράφω για να μου θυμίσω,

Ότι αξίζω ή ότι μένω πίσω.

Γράφω για το θεό μου,

για το διάβολό μου.

Γράφω για τη μέρα τη νύχτα,

Γράφω για τη Πίζα,

που δεν ίσιωσε ποτέ.

Κι έγινε τέχνη.

Γράφω για το τέλειο,

που έγινε ψεύτης.

Γράφω για το λίγο,

Που έγινε πολύ.

Και το πολύ που έμεινε εκεί.

Γράφω για ένα πουλί

Θέλω να τραγουδήσει,

Μα μόνο προσπαθεί.

Γράφω για τη ζωή…

Μα τι ζω;

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Το κλειδί της ζωής

Alex Art

Τριγύρω στης ψυχής τα μονοπάτια κοιτάζω αριστερά, κοιτάζω δεξιά,

αναγνωρίζω πράγματα οικεία από το παρελθόν και το παρόν κυνηγημένα.

Συνεχίζω, προχωρώ κι ένα κλειδί μπροστά από το παπούτσι μου ξαπλωμένο, ψυχρό.

Με δισταγμό τα χέρια το αγκαλιάζουν και με ακόμη μεγαλύτερο

τολμά να θορυβήσει το μπαούλο από το οποίο είχε αποδράσει.

Ο ήχος του μπαούλου που ανοίγει άρχισε ξαφνικά, από το πουθενά,

να ψιθυρίζει εμπειρίες, γεγονότα, λάθη, σφάλματα πολλά.

Αφουγκράστηκα την επερχόμενη σιωπή.

Μα όλες αυτές οι εμπειρίες, τα γεγονότα και τα λάθη

είναι που συνέθεσαν τη δική μου ψυχή.

Τα κύματα της δημιουργίας μιας ζωής.

Alex Art

Αν νιώθεις την ανάγκη να είσαι ενάντια σε κάτι

Ενάντια όχι στη μετακίνηση και μετανάστευση, αλλά στην στασιμότητα και οπισθοχώρηση.

Ενάντια όχι μόνο στην Ε.Ε. κλπ αλλά σε κάθε είδος καταπίεσης και προσπάθειας να πατήσει ο ένας άνθρωπος πάνω σε άλλον

Ενάντια όχι στους Εβραίους ή τους Ρομά, αλλά στη διάκριση βάση καταγωγής

Ενάντια όχι στο ευρώ, αλλά σε κάθε χρήμα που το βάζουν κάποιοι πάνω από άνθρωπο

Ενάντια όχι στην Ελλάδα αν είσαι Γερμανός η στη Γερμανία αν είσαι Έλληνας αλλά στην εκμετάλλευση προσώπων καταστάσεων για σκοπούς

Ενάντια όχι σε αναρχικό ή αστυνομικό, αλλά στη βία

Ενάντια  στις σημαδεμένες λέξεις, ναι στην ουσία,  όχι στη ταμπέλα και στην επιφάνια

Ενάντια όχι στη θρησκευτική πεποίθηση, αλλά στη θρησκευτική αποχαύνωση και υποκίνηση

Ενάντια όχι στην ιστορία, αλλά στη χρησιμοποίηση της ως εργαλείο φανατισμού

Ενάντια όχι στην ιδέα, αλλά στη σημαία

Ενάντια όχι στη πατρίδα, αλλά στον εθνικισμό

Ενάντια όχι στη γυμναστική, αλλά στο φούσκωμα με αέρα μυαλού και σώματος

Ενάντια όχι στο χρώμα, αλλά στη τύφλωση

Ενάντια όχι στο σχήμα, αλλά στη τετράγωνη λογική δίχως συναίσθημα

Ενάντια όχι στο συναίσθημα, αλλά στην πώρωση που προκαλούν μερικοί με το συναίσθημα, όντας παγωμένο το μυαλό

Ενάντια όχι στη νουθεσία, αλλά στη νομοθεσία όταν ο νόμος δεν είναι για να εξυπηρετεί αλλά για να βολεύει μόνο μια μικρή μερίδα ανθρώπων

Ενάντια όχι στη γνώση, αλλά στο κοτσομπολιό

Ενάντια όχι στη πατρίδα, αλλά στα σύνορα

Ενάντια όχι στα δέντρα, αλλά στα χαρτιά που δημιουργούνται και δημιουργούν τυπικότητα και γραφειοκρατία

Ενάντια στην κωλυσιεργία και την ανεργία και την αεργία και τη σκλαβιά

Ενάντια όχι στη φωτιά, αλλά στην ανεξέλεγκτη πυρκαγιά

Ενάντια όχι στο νερό, στο χείμαρρο

Ενάντια όχι στη διαφορετικότητα, μα στην ακραία ηλιθιότητα

Ενάντια όχι στη μοναδικότητα, μα στη πίστη της ανωτερότητας

Ενάντια όχι στα ταξίδια, μα στη φυγή των προβλημάτων σου

Ενάντια όχι στη προσφορά βοήθειας, μα στο φόβο του ότι είσαι από κάτω

Ενάντια στο μίσος και το θράσος

Ενάντια όχι στη φωνή, μα στο κράξιμο

Ενάντια όχι στη ματιά, μα στο μάτιασμα

Ενάντια όχι στο θαυμασμό, μα στη θεοποίηση

Ενάντια όχι στο σταθερό, μα στη ρουτίνα

Ενάντια όχι στο όλον, μα ούτε στο μέρος που στερείται, απλά βοηθήστε.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Το Ταξίδι

Σκοτάδι. Πνοή κι η ψυχή ξεγλιστρά.

Βρίσκει το δρόμο για το φώς ξανά.

Το ταξίδι ξεκινά κι εσύ φωνάζεις δυνατά.

Θέλω να δω, να ζω, να νιώσω.

Θέλω να πιω και να ξεδώσω.

Σε όσα φοβάμαι να ενδώσω, να ξεκλειδώσω

Πόρτες ερμητικά κλειστές.

Θέλω γέλια και χαρές, περιπέτειες τρελές.

Θέλω, θέλω, θέλω.

Κι όμως ξεχνώ τι θέλω.

Είναι ο δρόμος κι όχι ο προορισμός,

Είναι κι ο κόπος κι ο χωρισμός.

Είναι η στάση για θαυμασμό.

Κι εκεί που νομίζεις ότι πας, ένας παράδρομος σε ξεγελά.

Γύρνα ξανά και δες τι έχεις,

Από τι θες να απέχεις κι όχι που πας κι αν κοντεύεις.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Χαμαιλέοντες

Alex Art

        Όσος καιρός και να περάσει, όσους ανθρώπους κι αν γνωρίσω, όσες ιστορίες κι αν ακούσω ποτέ δε θα το συνηθίσω.

Σαν χαμαιλέοντες τα άτομα προσαρμόζονται σε κάθε είδους κατάσταση, όμως υπάρχει διαφορά σημαντική. Οι χαμαιλέοντες προσαρμόζονται για την επιβίωση, οι άνθρωποι για να επιτύχουν κάθε τους σκοπό με οποιαδήποτε μέσα διαθέτουν και οι περισσότεροι με αθέμιτα. Τι λυπηρό… τι τραγικό…

        Όλοι λένε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, μα πώς; Πώς περιμένουμε να γίνει καλύτερη η κοινωνία μας αν ο καθένας μεμονωμένα παρασιτεί σε βάρος της ανάπτυξής της; Πώς να κάνουμε ένα βήμα προς την κορυφή σαν λαός όταν ο πυρήνας σαπίζει σιγά – σιγά αντί να ανθίζει; 

     Αν βάλει ο καθένας από εμάς το δικό του κοπιαστικό λιθαράκι, τότε ίσως ανεβούμε ένα-ένα τα σκαλοπάτια της σκάλας που οδηγεί προς το καλύτερο.

Alex Art