Ωδή σε σένα που πονάς:Ο Εθισμένος

Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν θα φανείς χειρότερος σε κανέναν. Είσαι ήδη στον πάτο.

Κι όταν λέμε πάτο το εννοούμε! Είσαι στο πάτο εκείνου του πηγαδιού που έπεσες, γιατί δε πήγαινε άλλο.  Προτίμησες να αυτοκτονήσεις. Μα ούτως ή άλλως είχες χάσει τη ζωή σου καιρό πριν. Επιβίωνες μόνο για να αναπληρώνεις το κενό της ψυχής σου. Στο λέω το έκανες με λάθος τρόπο. Ξέρω δεν υπάρχει ένα λάθος κι ένα σωστό, εξαρτάται από τον καθένα. Μα αν ήθελες μια καλή ζωή, ε τότε να ξυπνάς μόνο για να πιεις ή να πάρεις τη δόση σου ή να παίξεις έως το βράδυ τυχερά παιχνίδια, δεν ήταν και πολύ ο σωστός τρόπος να ζήσεις μια καλή ζωή. Αν το καλή εμπεριέχει δράση, διαφορετικές εμπειρίες, φιλίες, χαμόγελα, ταξίδια, οικογένεια κλπ., ναι δεν ήταν σωστός τρόπος. Δεν είμαι εδώ για να σε κατακρίνω, είμαι εδώ για να σε καταλάβω και να σε βοηθήσω να με βοηθήσεις. Όλα είναι ενωμένα με ένα αόρατο σχοινί σε αυτό τον κόσμο. Νομίζεις δε με επηρεάζει εμένα, αν εσύ είσαι εθισμένος στο τζόγο και χάνεις μια περιουσία συν τη ζωή σου; Σκέψου αυτό. Τι ευτυχία έχω εγώ σε ένα κόσμο από δυστυχισμένους, με ποιον θα μοιραστώ τη χαρά μου; Και πες πως είναι μειοψηφία οι δυστυχισμένοι… γιατί έτσι θέλει να δείχνει ο καθένας- στον εαυτό του προπάντων- ότι μόνο οι άλλοι είναι δυστυχισμένοι ή ότι όλα πάνε καλά… πες πως είναι μειοψηφία, σκέψου αν τις χιλιάδες ευρώ, δολάρια, λίρες που σπαταλάς στο ποτό, το τζόγο, τα ναρκωτικά, τα έδινες σε μια κοινωνία που τα έχει ανάγκη, είτε για σίτιση, είτε για σπουδές, είτε για οτιδήποτε. Δε θα ήταν μια καλή αλλαγή αυτό, δεν θα επηρέαζε και μένα κι εκείνον; Και ναι πες πως ο καθένας είναι άξιος της μοίρας του και για εσένα είναι σπατάλη να στα τρώνε τα λεφτά σου άλλοι από το να τα ξοδεύεις όπως θες εσύ. Δεν με επηρεάζεις όταν ξερνάς στα πεζοδρόμιο που πατώ; Δε με επηρεάζεις όταν από τα νεύρα σου που έχασες πάλι χτυπάς το παιδί μας, εμένα; Δε με επηρεάζει όταν το παιδί της γειτονιάς μας μαθαίνει από εσένα για έναν άλλο κόσμο, αυτόν των ναρκωτικών;  Μη λες λοιπόν πως είναι η ζωή σου κι ότι θέλεις την κάνεις. Δε μπορώ να σε πείσω εγώ να αλλάξεις αν δεν το θες, όμως πονάς, πρέπει να το παραδεχτείς για να πας παρακάτω. Κάποια άσχημα είχε η ζωή σου και κατέληξες στον εθισμό σου, αλλά γιατί να μην πας παρακάτω και να δημιουργήσεις εσύ κάποια όμορφα αντίθετα και να βιώσεις επιτέλους κάτι όμορφο κάτι που σου αξίζει, γιατί σου αξίζει. Μπορείς να το έχεις αν θες. Θες;  Ή είναι πιο εύκολο το μονοπάτι που διάλεξες; Καλά σίγουρα είναι πιο εύκολα όλα όταν είσαι απλά χώμα.

Με αγωνία να μην είσαι κι εσύ απλά ένα χώμα εν ζωή, η αδερφή σου Ηρώ

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ωδή σε σένα που πονάς: Ο Μόνος

Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν θα φανείς χειρότερος σε κανέναν. Είσαι ήδη στον πάτο.

Είσαι στο δωμάτιο σου και βρίζεις και μιλάς μόνος σου. Μιλάς και φωνάζεις, μα ποιος σε ακούει; Έχουν φύγει όλοι. Εσύ συνεχίζεις να κάνεις αυτό που ξέρεις, να κατηγορείς τους άλλους, τις καταστάσεις, τη μοίρα σου. Μα πες μου αλήθεια; Δε σκέφτηκες ποτέ ότι εσύ είσαι υπαίτιος της κατάντιας σου; Ποιος ελέγχει τη μοίρα σου, ο θεός; Και τις μοίρες όλων των άλλων; Τότε γιατί κάποιοι άλλοι έχουν καλύτερη μοίρα από εσένα; Τι, υπάρχει ένας τροχός της τύχης και τον γυρίζει ο θεός και σε σένα έτυχε κάτι άθλιο και σε κάποιον άλλο το τέλειο; Δε νομίζω να πιστεύεις αυτό. Από την άλλη αν πιστεύεις στο θεό, το να έχεις αυτή την άθλια ζωή σημαίνει πως σε τιμωρεί για να μάθεις κάτι. Το μαθαίνεις ή κάνεις τα ίδια λάθη ξανά και ξανά και δέχεσαι την ίδια τιμωρία έως ότου να πεθάνεις; Δε πιστεύω στο θεό μα στη φύση σίγουρα. Οι νόμοι της είναι φανεροί σε εμάς. Δε θέλω να αναλωθώ στο τι μπορεί να είναι ο θεός και γιατί να δρα έτσι, αυτό το αφήνω σε εσάς που έχετε μια ζωή να χαραμίσετε. Εγώ από την άλλη βλέπω τη φύση, την παρατηρώ και διαπιστώνω πως όλα είναι στο χέρι μας. Όχι με την έννοια ότι μπορούμε να κάνουμε ότι γουστάρουμε σε αυτό το σύμπαν, μα ότι το πώς θα το βιώνουμε, θα το νιώθουμε, είναι καθαρότατα στο χέρι μας.

Είσαι μόνος και πονάς, πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε παρακάτω. Θυμάσαι τότε που είχες φέρει κάποιον να μείνει στο σπίτι σου για χρήματα και έφυγε στον ένα μήνα; Δεν ήθελες να σε εκμεταλλευτεί, να σε περνάει για χαζό. Ούτε εκείνη η γκόμενα που έμεινε μαζί σου μια βδομάδα και πολύ άντεξε. Δεν ήθελες να σε κάνει ότι θέλει κι αντιδρούσες υπερβολικά. Θυμάσαι όταν πρωτοήρθες σε αυτήν την ξένη χώρα-πόλη; Δε σου άρεσε ο κόσμος τον έβλεπες εχθρικό, κλειστό στις δημόσιες σχέσεις, φιλάργυρο, όλοι ήθελαν να σου φάνε τα χρήματα. Και χίλια άλλα δύο. Μα δε σκέφτηκες ποτέ ότι όλοι αυτοί είχαν βρει τη ροή τους και περνούσαν καλά κι εσύ έμενες απέξω, πως ίσως εσύ ήσουν εχθρικός γιατί φοβόσουν την αποδοκιμασία, ήσουν τσιγκούνης γιατί νόμιζες ότι ήθελαν να πάρουν κάτι από εσένα και τέλος έμεινες μόνος; Δε θέλω να σε κάνω να νιώσεις χειρότερα, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση στα προβλήματα σου από το να τα αντιμετωπίσεις. Να δεις καθαρά τις καταστάσεις της ζωής σου και να εντοπίσεις που έκανες εσύ λάθη. Κανείς δεν είναι άγιος, όλοι άνθρωποι είναι! Κάποιο ναι, ήθελαν να πάρουν κάτι από εσένα, κάποιοι φοβόντουσαν όπως εσύ να ανοιχτούν, μα το να τα βρουν με τη ζωή τους είναι δικιά τους δουλειά. Επικεντρώσου μια φορά σε σένα και στη ζωή σου. Είναι στα χέρια σου γαμώ το, σταμάτα να κλαίγεσαι, να βρίζεις, να βλαστημάς το θεό και τη μοίρα σου. Σταμάτα να μιλάς μόνος σου αν είναι μόνο να κλαίγεσαι, αν είναι για να κοιτάξεις στη ψυχή σου τότε συνέχισε. Και θα σου πω κάτι να χαρείς. Είμαι κι εγώ μόνη κι ο καθένας. Μόνοι γεννιόμαστε και μόνοι πεθαίνουμε, αλλά κοίτα μαγεία υπάρχει και το ενδιάμεσο… Έχεις χρόνος για να ζήσεις μαζί με άλλους, να βιώσεις κάτι μαζί με μια άλλη ψυχή ή και καλύτερα με πολλές άλλες, μα δεν είναι και άπλετος γι αυτό ξεκίνα τώρα την αλλαγή μέσα σου. ΜΠΟΡΕΙΣ!!! ΘΕΣ;;; ή είναι πιο εύκολο το μονοπάτι που έχεις ήδη διαλέξει; Από εμένα πάρε ένα χαμόγελο και τα λέμε ίσως σε μια άλλη ζωή…ή και όχι…

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ψάρια στη γυάλα

Alex Art

Σαν ψάρια μέσα στη γυάλα πολλοί θέλουν να ζούνε, τους απασχολεί μονάχα η τροφή και τον εγκλωβισμό τον θεωρούνε θείο δώρο. Περπατάνε στη σκιά του φόβου με τα μάτια κλειστά και αρνούνται πεισματικά να τα ανοίξουν.

Μπροστά τους απλώνεται ένα χέρι σωτηρίας μα εκείνοι προτιμούν τη μεριά του σκότους. Aφήνουν τα νήματά τους να τα χειρίζονται άλλοι και γίνονται μαριονέτες έτοιμες για την επόμενη παράσταση. Τα λόγια τους τα μαθαίνουν καλά, μα πέρα από αυτά δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη μνήμη τους... Κενό, όπως κενή είναι η βουτηγμένη στο σκοτάδι ψυχή τους. 

Alex Art

Ωδή σε σένα που πονάς: Ο ψεύτης

Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν θα φανείς χειρότερος σε κανέναν. Είσαι ήδη στον πάτο.

Ναι πες μου ένα ψέμα παραπάνω. Πες μου πως δεν πονάς πως ούτε εγώ, πως ο κόσμος διέπεται από ειλικρίνεια, σεβασμό, αγάπη και χαρά. Μόνο να είναι αυτό το ψέμα το τελευταίο. Βαρέθηκα να ψάχνω την αλήθεια, να ψάχνω το γιατί πίσω από το τι μου κάνεις. Ξέρω είμαι ο μόνος φταίχτης που σε πιστεύω. Θέλω να σε πιστεύω, δεν υπάρχει το «με ξεγέλασες». Θέλω να πιστέψω πως αν σου φερθώ σωστά θα το εκτιμήσεις και σε μένα τουλάχιστον θα είσαι πιο ειλικρινής. Μα πώς να είσαι. Εδώ δεν είσαι ειλικρινής με σένα, με τα συναισθήματα και τους φόβους σου. Γιατί μόνο ο φόβος κάνει το ψέμα να έχει αξία. Αν δε φοβάσαι γι αυτό που κάνεις και που λες δε θα έχεις ανάγκη οι  άλλοι να πιστέψουν κάτι διαφορετικό.

Ναι, ίσως σε βοηθάει να επιβιώσεις στη ζωή. Είσαι κι εσύ που λες ψέματα για να συνεχίσεις να δουλεύεις  και να έχεις χρήματα να ζήσεις ή να ζήσεις την οικογένεια σου. Είσαι κι εσύ που ένα ψεύτικο όνομα θα σου δώσει το διαβατήριο για μια άλλη χώρα λίγο λιγότερα χειρότερη από τη δικιά σου η τη δικιά σου κατάσταση στη πρώτη χώρα σου. Είσαι κι εσύ που δε μπορείς να παραδεχτείς όλα αυτά τα ντροπιαστικά γεγονότα της ζωής σου, δε θες να είναι αυτή η ζωή σου !Είσαι κι εσύ που θες απεγνωσμένα τη προσοχή των άλλων ή την αποδοχή τους. Ζούμε σε κοινωνία, λογικό να μη θες να είσαι στο περιθώριο ή κι αν είσαι, να θέλεις την αποδοχή του περιθωρίου τουλάχιστον. Ναι ίσως υπάρχουν άπειροι λόγοι για να πεις ψέματα. Μα σε γεμίζει αυτό;

 Κι αν σου κάνει λίγο πιο εύκολη τη ζωή σου, σκέφτηκες ποτέ αν όλοι εμείς οι ψεύτες κι αυτοί που δε θέλουμε να δούμε την αλήθεια ενωνόμασταν (και ουσιαστικά βλέπαμε ότι είμαστε τόσοι όσοι οι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο) και αλλάζαμε τη τακτική μας δεν θα υπήρχε λόγος να λέμε ψέματα. Μη λες ότι είσαι καλύτερα έτσι με αυτό τον τρόπο ζωής. Είναι πιεστικό και κουραστικό και πονάς, πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε παρακάτω.

Θα σου πω κι εγώ ένα όμορφο ψέμα «Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μαγικά και να μη χρειάζεται να προσπαθείς να τον κάνεις καλύτερο με ψεύτικα λόγια. » Αλλά είναι ψέμα, θέλει μόχθο η αλλαγή, εσύ διαλέγεις  ποιος πόνος είναι χειρότερος.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ωδή σε σένα που πονάς: Ο βίαιος

Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν θα φανείς χειρότερος σε κανέναν. Είσαι ήδη στον πάτο. 

Θυμάσαι τότε που όλα ήταν ονειρικά στη σχέση μας; Τότε σκέφτηκες πως δεν υπάρχει το τέλειο σε αυτή τη ζωή κι άρχισες να πιστεύεις πως σε κοροϊδεύω, πως παίζω με άλλους, πως άλλοι άντρες σε απειλούν, πως άλλες γυναίκες σε απειλούν. Ίσως αυτό ήταν απλά μια αφορμή που το υποσυνείδητο έδινε εντολές στο μυαλό σου για να καταφέρεις να ξεσπάσεις κάπου. Κι εσύ ξέσπασες κι εγώ έσπασα σε χίλια κομμάτια. Ούτε τα παιδιά που ήταν μπροστά δε σε σταμάτησαν. Οι ψυχές και τα σώματα τους έχουν κι αυτά τα σημάδια σου. Σημάδια που θα συνεχιστούν στο άπειρο. Όπως ο στρατιωτικός  πατέρας σου  σε έμαθε να είσαι δυνατός σε έμαθε και να είσαι σκληρός, έτσι κι εσύ το έμαθες καλά στα παιδιά σου. 

Θυμάσαι πόσες φορές μου υποσχέθηκες να μη το ξανακάνεις; Ούτε εγώ! Δεν έχει σημασία όλα ξεχνιούνται με το χρόνο απλά σε κάποια απαιτείται χρόνος που ξεπερνάει μια ζωή.

Το παρελθόν δημιουργεί το μέλλον και το παρόν είναι κάπου εκεί ενδιάμεσα θολό. Αν μπορέσεις να βάλεις τα γυαλιά  μου, θα δεις το παρόν και την αξία του. Βάλε το σε σλόου μόσιον και προσπάθησε να το ελέγξεις, αυτή η λούπα μπορεί να σταματήσει. Αλλά θέλει κόπο και ιδρώτα. Θα πονέσεις για να πας κόντρα στο υποσυνείδητο σου, αλλά ούτως ή άλλως δε πονάς και τώρα; Πονάς πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε παρακάτω. Τόσες ψυχές φοβισμένες, εξευτελισμένες, πόσες ακόμα; Είναι στη παλάμη του χεριού σου η δύναμη. Όχι δεν είσαι δυνατός όταν η παλάμη σου ακουμπάει με φόρα το μάγουλο μου. Η δύναμη σου υπάρχει, απλά πρέπει να ελέγξεις τη φόρα της. Ακούμπα μαλακά το μάγουλο μου και υποσχέσου στη ψυχή σου πως θα της φερθείς καλύτερα από εδώ και πέρα. Μη νοιάζεσαι για μένα αυτό είναι δικιά μου σκληρή δουλεία. Εγώ πρέπει να ξεπεράσω τους δικούς μου πόνους. Εσύ πρέπει τους δικούς σου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε να συνυπάρχουμε. Οι πράξεις μου κι οι πράξεις σου επηρεάζουν τους πάντες και τα πάντα. Είναι φυσική. Γι αυτό παιδί μου ελπίζω αυτό που βλέπω στο μέλλον σου να είναι ο φόβος μου και να μην είναι η πραγματικότητα. Μην γίνεις ίδιος ο πατέρας σου γίνε ο εαυτό σου κι αυτός ο εαυτός είναι στα χέρια σου σε κανενός άλλου.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Γκρεμίζοντας τα Είδωλα

Οι ώρες για τον κόσμο αυτό χτυπούν νευρικά  και αμήχανα οι μέρες γλιστρούν στα ημερολόγια, με τα ξεθωριασμένα πρόσωπα των αγίων να γυρεύουν μία κάποια ασυλία ύπαρξης στις ψυχές των ανθρώπων. Όμως αυτοί οι άνθρωποι της εποχής, έγιναν αμετανόητοι εργάτες σε θιάσους υποψήφιων σωτήρων του κόσμου… Υπνωτισμένοι από την ανάγκη τους να πιστέψουν στη μοναδικότητάς τους παρασύρονται στα δίχτυα «θεών επί της γης», και ο αναλφαβητισμός τους το «μάνα εξ ουρανού», καθώς γίνεται το πορτραίτο που ο κάθε πλαστός Θεός ζωγραφίζει  τους νέους ψαράδες-μαθητές της διαθήκης…

Αλήθεια αυτή η ανάγκη μας να πιστέψουμε στην οδό της τίμησις του εαυτού μας που μπορεί να μας οδηγήσει;

Αυτό που γνωρίζω είναι πως η γνώση, αποτελεί την μόνη αληθινή ασπίδα προστασίας απέναντι στις ψευδαισθήσεις του σήμερα. Διαβάζοντας μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις τα πρόσωπα των ειδώλων που διαφημίζουν τον εαυτό τους για Θεό και δεν είναι λίγοι αυτοί πιστέψτε με… Πόσοι από εμάς άλλωστε δεν βρεθήκαμε στην αμήχανη εκείνη στιγμή που μπρος στα μάτια μας γκρεμίζονταν τα είδωλα στα οποία είχαμε πιστέψει και πόσοι από εμάς δεν ακούμε τον ήχο αυτό μέχρι και τώρα που ανακαλούμε τις μνήμες του παρελθόντος. Η σημασία όλων αυτών είναι όμως αν μάθαμε, ή εύκολα η ανάγκη μας έκανε απλά να αντικαταστήσουμε τους εικονικούς μας θεούς, με άλλους. Ξέρετε η πλήρης έλλειψη της πίστης είναι σαν την μοναξιά, δύσκολα αντέχεται…

Συνειδητοποιώ πως κράτησε για πολλά χρόνια η νύχτα στο κόσμο αυτό, κι έτσι πολλοί πίστεψαν το σκοτάδι για φως, μα όταν ξημερώσει στ’ αλήθεια, τι θα συμβεί άραγε;… Τι θα συμβεί μόλις το φως γκρεμίσει τις οφθαλμαπάτες μας και μαζί όλα τα είδωλα;

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

Άβουλη ψυχή

           

Alex Art

Βουλιάζεις στη θάλασσα γεμάτη αίμα ξένο,

κοιτάς τριγύρω από μια σανίδα σωτηρίας να πιαστείς

και προσπαθείς, προσπαθείς…

Να κάνεις τι;

Έπεσες στην παγίδα που λες ότι σου στήσαν άλλοι,

αλλά ξεκάθαρα, το ξέρω πως, δεν μπορείς να δεις.

Ν’ αντισταθείς κατάφερες μόνο για λίγο,

χωρίς προσήλωση, χωρίς καμιά ντροπή.

Δεν άντεξες, φοβήθηκες  των ξένων την ποινή,

να ξαναδεί κανείς πια μέσα σου δεν θα μπορέσει

μια καθαρή, σαν διάφανο νερό, ψυχή.

Δεν ντράπηκες ποτέ σου να προδώσεις

τη χώρα σου, τον άνθρωπο που μένει δίπλα, όλους αυτούς που αγαπάς

και ξαφνικά, το θράσος αποκτάς

στα μάτια όλους, σαν να μην έγινε τίποτα, κοιτάς.

Το βλέμμα σου δηλώνει φόβο και οργή για τη ζωή,

μα τι ντροπή…

τόσο για σένα, όσο και για τη γεμάτη φθόνο

και μαύρη σαν κάρβουνο δική σου άβουλη ψυχή.

Alex Art