Νομίζω πως ακόμη και τώρα, αυτή τη
στιγμή μου οφείλεις μια ιστορία…
Εκείνη
που δεν πρόλαβες να μου πεις, μονάχα με αποχαιρέτησες λέγοντας, «αγόρι μου μην
σταματήσεις ποτέ να κελαϊδείς…».
Σ’
εκείνο το κρεβάτι είδα να καταρρέει ένα κομμάτι της παιδικής μου αθωότητας, δεν
είχα πια να πιστεύω στο Άγιο Βασίλη, δεν με ένοιαζε, είχα ανάγκη πιότερο να
πιστέψω πως υπάρχεις εσύ.
-
«Παππού, τι είναι ο χρόνος, τι είναι ο
χρόνος παππού». Δεν μου έδινες ούτε μία απάντηση, ήταν κάτι ο χρόνος που δεν
χρειαζόσουν πια.
Για
εμένα πάλι έμελλε ο χρόνος να είναι η μαθητική μου πορεία πέραν του σχολείου,
πέραν της σχολής… Η μαθητική πορεία που έχει κάθε ζωή και σ’ εσένα αποτυπώθηκε
στα ροζιασμένα χέρια σου.
Μακάρι
να ήσουν εδώ, γιατί για εμένα δεν είναι ντροπή να ρωτώ τους στοχαστικούς…
Πάντοτε οι συμβουλές σου ήταν απλές, ότι ακριβώς χρειάζεται ένα παιδί,
απλότητα.
Θυμάμαι διαρκώς να σε ρωτώ μιας και
ήσουν εκείνος που άκουγες, και ξέρεις πως κι εγώ από εσένα έμαθα ν’ ακούω…
-
«Παππού τι είναι ο κόσμος, ξέρεις τι
είναι ο κόσμος παππού;»
-
«Ο κόσμος παιδί μου είναι ευωδιές που
αναδύει η ψυχή μας, αν μυρίζεις γιασεμί ή αγιόκλημα πλησίασε τον άνθρωπο, αν
μυρίζεις δηλητήριο να προσπερνάς μα πάντοτε με αγάπη».
Αγάπη…
αυτή που πρόσφερες σε όλους με τον δικό σου τρόπο.
Αυτή
η αγάπη είναι η αληθινή υστεροφημία παππού… Δεν σε ξεχνώ, αν με ακούς…
-
«Παππού τι είναι το όνειρο, ξέρεις τι
είναι το όνειρο παππού;»
-
«Αυτό που σε κάνει να είσαι πάντα νέος αγόρι
μου… αυτό που με κάνει να ξέρω πως θα πετάξεις!»
-
«Μα δεν πετάω παππού…»
-
«Εγώ σ’ έχω δει αγόρι μου, όλα τα
παιδάκια έχουνε φτερά! Απλά σαν μεγαλώσεις μην αφήσεις τη ζωή να στα κόψει, γέλασε τη και φύγε μακριά…»
Στην
μνήμη του Ιωάννη… Στον παππού που μεγάλωσε εμένα και τα όνειρά μου…
Παναγιώτης
Θεοτόκης Λάκκας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου