Άρωμα Γυναίκας

Ο πιο γλυκός ήχος είναι αυτός της γυναίκας που αγαπάμε.

Jean de La Bruyère, 1645-1696, Γάλλος συγγραφέας

Η μεγαλύτερη κάθαρση της ζωής μου ήταν τα βήματα στη βροχή, καθώς είναι τόσο όμορφο να βλέπεις έναν Θεό να κλαίει μαζί σου… Είναι οι στιγμές που φυλλομετράς τη ζωή σου και λογαριάζεις θυσίες, πράξεις, εγωισμούς και έρωτες. Ο κόσμος γύρω σου στολισμένος, εύθυμος, μα κάτι μέσα σου μελαγχολεί, μάλλον κάτι υπάρχει ακόμη που δεν έχεις πει για τη ζωή σου. Ανακαλείς στη μνήμη σου ένα – ένα τα χείλη που φίλησες, τα πρόσωπα που άγγιξες και αναρωτιέσαι αν βρέθηκε κανείς να μοιραστεί τη πνοή που σου χάρισε ο Θεός ή η φύση, ότι αισθάνεται κανείς.

Διστάζεις για την εικόνα που πρόσφερες στην κάθε σχέση σου, τι υπήρξες για εκείνον τον άνθρωπο που κράτησες το χέρι του και του είπες μαζί… μα έπειτα οι δρόμοι σας δεν είχαν την ίδια κατεύθυνση. Σημασία όμως έχει να αγάπησες… Γνωρίζεις καλά πως η ψυχή σου είναι ανυπεράσπιστη και την προστατεύεις να μην πληγωθεί, όμως είναι αυτό που η ίδια επιθυμεί; Οι πληγές είναι ένα ακόμη μονοπάτι που πρέπει να διαβείς, αν θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου.  

…Μία γυναίκα είναι το ισχυρό όπλο ενός παραδείσου, ικανή να δωρίσει τον εαυτό της στο θαύμα της αγνότητας και της ομορφιάς. Ένα πλάσμα αδιάβατο και ερωτικό με χίλια πρόσωπα που μάταια προσπαθείς να αναγνώσεις. Την θαυμάζεις, την επιθυμείς και δεν νομίζω πως πρόκειται να την αγνοήσεις ποτέ αν έχεις μάθει να ακούς τη σιωπή της. Κάθε γυναίκα έχει το μοναδικό άρωμα της ψυχής της, το οποίο θα συναντήσεις στο βλέμμα της. Σε κάθε γυναίκα οφείλεις σεβασμό, ευγένεια, προσφορά… σε μία γυναίκα οφείλεις την αιωνιότητα που έχασε για να γεννηθεί.

Ναι, πράγματι αυτές είναι οι αλληγορίες του έρωτα… για τις οποίες κανείς δεν μιλά ή κανείς πια δεν ενδιαφέρεται. Ποτέ δεν έχει σημασία όμως να ακολουθείς το πλήθος, αρκεί εσύ να ξέρεις που βαδίζεις και το πλήθος θα υποχωρήσει στο διάβα σου.

Και κάτι ακόμη… Με σβηστό το φως κάθε γυναίκα όμοια δεν είναι αν αγαπάς.

Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας

Η Φυλακή της Αδράνειας

Των ανθρώπων η αλήθεια είναι σαν τα παραμύθια. Συνεχώς λαχταρούν να ακούνε ιστορίες, αλλά και να τις εξιστορούν. Τόσα λόγια μαγεμένα, τόσες μεθυσμένες λέξεις… άμα θες θα τα πιστέψεις.

Οι ουτοπικές καταστάσεις γοητεύουν το μυαλό, κλέβουν την καρδιά, υποδηλώνουν την ψυχή κι έτσι επιλέγουμε να μένουμε κλειδωμένοι στον ψηλό πύργο της προσδοκίας. 

Ζούμε μέσα από τα μάτια ενός ονείρου σε μια μυστική οδό. Ποτίζουμε στον κήπο τους σπόρους της επιθυμίας με ελπίδες και επαναπαυόμαστε στις υποσχέσεις του καιρού για μια καλή σοδιά. Κι έπειτα απλώς περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί χωρίς καμιά παρέμβαση, σαν θεατές ενός κακοδουλεμένου έργου με πρωταγωνιστές την αδράνεια και το παραμύθι που ποτέ δεν θα ανταποκριθεί στην πραγματικότητα… 

Alex Art

Η φούσκα των καταναλωτών

 

Καθημερινά κυριαρχεί στις ζωές μας βομβαρδισμός προϊόντων που επιδιώκουν να κατακτήσουν μια θέση αναγκαιότητας στο μυαλό μας, στο υποσυνείδητό μας. Δημιουργείται μια πλασματική ανάγκη καθώς είμαστε μαγεμένοι από την ονειρεμένη αποτελεσματικότητα που υπόσχονται όσα διαφημίζονται.

Βραχιολάκια που θεραπεύουν και φέρνουν την ισορροπία, χάπια που αδυνατίζουν, κρέμες που συσφίγγουν, κρέμες αντιγήρανσης και ποικίλα προϊόντα ακόμη που μας διαβεβαιώνουν για τα «καταπληκτικά» τους αποτελέσματα.

Ζούμε σε μια φούσκα που δημιουργεί το μυαλό μας για να μας μεταχειρίζεται, γινόμαστε σκλάβοι της κατανάλωσης και το αστείο είναι πως το απολαμβάνουμε. Διψάμε για τη συνεχή εμφάνιση νέας απάτης, νέων ψευτο-αναγκών, νέων υλικών αγαθών.

Προϊόντα τα οποία είμαστε πεπεισμένοι πως θα μας παρέχουν βελτίωση στην υγεία μας, στη ψυχική και σωματική μας ισορροπία. Η γέννηση της ανάγκης για πίστη σε κάτι που θα μας παρέχει κάθε είδους βοήθεια και θα μας γλιτώσει από το κακό.

Ένα παράδειγμα από μια ελληνική ταινία θα ήθελα να σας παραθέσω για το τέλος. «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς» με τον Κώστα Βουτσά. Όσοι την έχουν δει θα θυμούνται τα χάπια που τον μετέτρεπαν από φοβητσιάρη σε «superman». Μόλις κατάπινε ένα από αυτά τα χάπια (που δεν ήταν κάτι παραπάνω από απλές ασπιρίνες) άρχισε να νιώθει μια εσωτερική δύναμη που τον ωθούσε να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσε ποτέ. 

Η αίσθηση του αήττητου...

Alex Art

Εάλω η Πόλις

Αν είσαι αληθινός βασιλιάς γνωρίζεις πότε το τέλος έρχεται να σε βρει, αν το συναντήσεις βαπτίζεσαι από τους ανθρώπους θαρραλέος, αν το νικήσεις ονομάζεσαι ήρωας και σε επευφημούν, όσο για να λιποτακτήσεις μη το σκέφτεσαι καν αν θέλεις βασιλιάς να λέγεσαι… Η Πόλις σε χρειάζεται βασιλέα, ή μήπως να σε αποκαλώ Άνθρωπε, με το άλφα αυτό που μεγαλώνει όσο μεγαλύτερη ταπεινότητα δείχνεις. Η αυτοκρατορία της ηθικής γκρεμίζεται από ειδωλολάτρες που βρήκαν νέους Θεούς πρόθυμα να λατρέψουν, Χρήμα αποκάλεσαν τον ένα, Βία αποκάλεσαν τον δεύτερο και την αγία τριάδα τους συμπληρώνει ο δυνατότερος, Εγώ, έτσι τον αποκάλεσαν. Βασιλέα - Άνθρωπε δεν χρειάζεται άλλους μαρμαρωμένους η ιστορία… Τρέξε στις πύλες της Πόλις και κλείσε έξω τους νέους σταυροφόρους της πλάνης, τους νέους Οθωμανούς της υποταγής. Ανέβα στα τείχη και ύψωσε το λάβαρο της αγάπης και ζήτησε από τους κατοίκους αυτής της Πόλις να ασπαστούν όχι εσένα, όχι καμιά νέα θρησκεία, αλλά την ιδέα της ευημερίας ενός κόσμου. Πάλεψε όσο μπορείς για κάθε παιδί αυτής της Πόλις που γεννάει τώρα τα όνειρά του, για κάθε ηλικιωμένου που ζητάει ήσυχες μέρες ως τον ουρανό. Πάλεψε για τις γυναίκες που κρατούν ως μητέρες της γονιμότητας τα θεμέλια της οικογένειας, της πνευματικότητας και τις κοπέλες του ερωτισμού και της ρομαντικής χροιάς αυτής της Πόλις. Πάλεψε για τους άνδρες που οραματίζονται αυτάρκειά συναισθημάτων και πλούτο ψυχής στην καθημερινότητά τους, για τα αγόρια που δειλά βαδίζουν στα θέλω της ενηλικίωσης. Ξέρεις πως η προστασία αυτών των ανθρώπων είναι το μέλλον, η αγνότητα και η αγάπη είναι ο νέος ναός που σ’ εκλιπαρώ οφείλεις να χτίσεις.

Βασιλέα – Άνθρωπε σε ορκίζω να μη φωνάξεις «Εάλω η Πόλις» μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος σου. Όλοι θα σταθούμε δίπλα σου σαν όμοιοί σου Βασιλείς, σαν όμοιοι άνθρωποι, απλά σε χρειαζόμαστε, γιατί τα ορθά πρότυπα πρέπει να στέκουν ψηλά, όχι σε χρυσελεφάντινους θώκους  και πολυθρόνες των χιλίων ανέσεων, μα ψηλά στην καρδιά του κάθε κατοίκου αυτής της Πόλις.

Ειρήνη υμίν... 

Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας