Κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου
της όπου δούλευε, η Κλαίρη, αναζητούσε μια διαφυγή. Ο θυμός και η οργή της,
όμως, είχαν φυλακίσει την ψυχή της. Ένιωθε αποκλεισμένη και περιφρονημένη από
μία συνάδελφο που κάποτε θεωρούσε φίλη. Δεν μπορούσε να εξηγήσει τον λόγο που
εκείνη ήθελε να την απομακρύνει από τη ζωή της και το χειρότερο ήταν το γεγονός
πως παράλληλα με αυτή τη συμπεριφορά και οι υπόλοιποι συνάδελφοι την απέφευγαν.
Αντιλαμβανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά· υποψιαζόταν πως εκείνη που αποκαλούσε
κάποτε «φίλη» έχει βάλει λόγια στους υπόλοιπους. Μπορεί να μην είχε αποδείξεις,
αλλά το ένστικτό της δεν την είχε προδώσει ποτέ.
Ήθελε να φωνάξει μα το σιωπηλό της ουρλιαχτό
φλεγόταν στο βλέμμα της. Πολλά «γιατί;» κατέκλυζαν συνεχώς το μυαλό της, αλλά
μάταια περίμενε απάντηση. Η στενοχώρια και η απογοήτευση είχαν αντικαταστήσει
πλέον τον θυμό της κι όσο περισσότερο το σκεφτόταν, τόσο πιο πολύ κατέληγε στο
συμπέρασμα πως δεν είχε νόημα να διεκδικήσει ξανά μια τέτοιου είδους φιλία.
Έπρεπε να το αφήσει… Αν συνέχιζε να παλεύει
θα είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά η ψυχή της, θα παραμέριζε κάθε τομέα της ζωής της
(τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα) και θα έπαυε να πιστεύει στη φιλία.
Ο θυμός και η οργή επέστρεφαν αμέσως μετά
από τέτοιου είδους σκέψεις και ο φαύλος κύκλος των συναισθημάτων συνεχιζόταν
μέχρι που πήρε την τελική απόφαση. Να τα αφήσει όλα πίσω. Εκείνη τη στιγμή
ένιωσε ένα βάρος να φεύγει σαν πεταλούδα από την πλάτη της. Πριν θεωρούσε τον
εαυτό της μυρμήγκι και τώρα πια αισθανόταν τη δύναμη ενός γίγαντα μέσα της.
Alex Art

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστούμε!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή