Το Προσωπείο

Alex Art

          Η δύση του ηλίου σηματοδοτεί και την πτώση της μάσκας που ασφυκτικά προσκολλάται στα πρόσωπα των ανθρώπων. Το δίχτυ των άστρων του ουρανού σαν απαλό κρεβάτι ξεκουράζει την προσποίηση και η μάσκα παράλληλα ανανεώνεται.

          Κι έτσι μόλις ξυπνήσει η χαραυγή πολλά πρόσωπα θα είναι έτοιμα να δεθούν για ακόμη μια μέρα με τη νέα εκδοχή της υποκρισίας αποτυπωμένη σε αυτή την ίδια μάσκα που έχει χιλιοφορεθεί.

          Φοβούνται, όμως, να την αποχωριστούν σαν να’ ναι φυλαχτό και τον αληθινό τους εαυτό τον βλέπει μόνο ο καθρέφτης και το σκοτάδι.

Alex Art

Γίνε ο άνθρωπος που θες να γίνεις!

Τι είναι αυτό που ψάχνεις, τι ζητάς;

Τι είναι για σένα απάτη; Τι με κοιτάς;

Απάντα!

Είμαι εδώ και σου μιλώ, μα δε βλέπω να έχεις διάθεση για κουβέντα.

Πάντα φυγόπονος, εαυτέ. Κάνει κρύο, δε παίρνεις κουβέρτα.

Κρύβεσαι απλώς κάτω από το κρεβάτι. Λες και στο σκοτάδι δεν είναι όλα το ίδιο.

Εσύ είσαι εσύ κι η πέτρα είναι πέτρα.

Ενώ στο φως, βλέπεις σχήματα στη πέτρα, βλέπεις σκιές. Εσύ πάλι στο φως δεν έχεις τσίπα.

Κρύψου κάτω απ’ το κρεβάτι και περίμενε. Περίμενε το θάνατο σου, το αιώνιο κρεβάτι-σκοτάδι-φως.

Εκεί θα είναι ένα, το φως το σκοτάδι κι οι σκιές.

Εκεί δε θα χρειάζεται να μιλάμε για να βλέπουμε τα ψέματα, πάνω από το στόμα που ανοιγοκλείνει, σαν πουλιά που βιάζονται να φύγουν από τη φτωχική φωλιά τους και να πάνε σε κόσμους μακρινούς.

Εκεί πλέον το ψέμα σου θα είναι αλήθεια και η αλήθεια μου θα είναι όνειρο που εγκλωβίστηκε στην ονειροπαγίδα.

Είμαι εδώ εαυτέ, ξύπνα κι ας το κρεβάτι, έλα, σε παρακαλώ. Σε παίρνω με το κακό, δεν απαντάς, σε παίρνω με το καλό, βαριέσαι. Μήπως τελικά πρέπει να χωρίσουμε τους δρόμους μας;

Ξέρω, λέω βλακείες κι εσύ με θες, μα είσαι μικρός ακόμα για να πεις τι θες, μόνο κλαις σα μωρό, που θέλει μια αγκαλιά. Μα η δικιά μου αγκαλιά θα σε ζεστάνει δίχως χέρια και το δικό μου φιλί θα πάρει όλες τις έγνοιες σου μονομιάς.

Τι γίνεται;

Ξυπνάς. Σηκώνεσαι. Έρχεσαι σε μένα. Ωχ, όχι, τώρα φοβάμαι εγώ, πήγαινε πάλι πίσω. Μετά δε θα έχω δικαιολογία για τις φοβίες μου.

-      - Όχι, έρχομαι και δε θα ξαναφύγω. Δεν έρχομαι να σε μαλώσω που δε με ξύπνησες πιο νωρίς. Ούτε καν που στο όνομα μου, στη δυσφήμιση του ονόματός μου, έπαιρνες εσύ επαίνους. Έρχομαι γιατί κατάλαβα πλέον τι θέλω. Θέλω να τα πάμε εμείς καλά. Και το ξέρω ότι θα πετύχουμε πολλά. Πολλά περισσότερα από τα όνειρα σου και τους φόβους μου μαζί.

-       - Ωραία και τώρα τι κάνουμε;

-    - Ένα-ένα. Ανυπόμονος, όπως πάντα, παθιασμένε εαυτέ μου. Τώρα ας συγχωρέσει ο ένας τον άλλον κι ας πάμε να κάνουμε κάτι δημιουργικό, όπως να γράψουμε ένα ποίημα ή να μαγειρέψουμε για τη μαμά μας. Κι από αύριο σκληρή δουλειά και με πολύ χαρά.

-      - Δίκιο έχεις, να δούμε αν θα γίνουν όλα όπως τα λέμε.

-      -Κι αλλιώς να γίνουν… θα γίνουν από το δικό μας χέρι.

                                                                                              Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

είναι-φαίνεσθαι 1-0

 Μπέη Ηρώ Σταυρούλα

Τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο και πολύπλοκα σε αυτή τη ζωή. Αρκεί το πώς τα σκέφτεται κανείς.

  Τι είναι το φαίνεσθαι και τι είναι το είναι; Το ένα, αυτό που φαίνεται, η εικόνα,  και το άλλο το μέσα, η ουσία που αποτελείτε. Ας πάρουμε έναν πίνακα ζωγραφικής. Η αρχική κι ακατέργαστη-ανεπιτήδευτη ύλη, η ουσία, είναι τα υλικά, τα χρώματα και το ξύλο, που έτσι όπως ενώνονται κι αλλάζουν σχήμα γίνεται η εικόνα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης. Άρα η εικόνα είναι η ουσία σε αυτή τη περίπτωση… Πολύπλοκο ε; Καθόλου. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Η κάθε εικόνα είναι αυτό που θέλει να δει ο καθείς.

   Ο καλλιτέχνης οραματίστηκε κάτι στο μυαλό του και το έκανε πράξη με τα υλικά που βρήκε κι ο θεατής με τη σειρά του είδε κάτι στο πίνακα και το έκανε στο μυαλό του πράξη και εικόνα με τα υλικά του μυαλού του. Τι είναι λοιπόν είναι και τι φαίνεσθαι στη συγκεκριμένη περίπτωση; Όλα είναι όπως τα δεις. Σε μια ζωή που ο καθένας πορεύεται με τις δικές του αισθήσεις και νόηση τίποτα δεν είναι φαίνεσθαι και το είναι… είναι υποκειμενικό.

  Το είναι μου, οι ιδέες μου, τα μάτια μου που βλέπουν αυτό που θέλουν, τα αυτιά μου που ακούν τη μελωδία που επέλεξαν όλα είναι το είναι κι είναι το φαίνεσθαι που καταλαβαίνω.  Δεν έχει νόημα να το σκεφτεί  κανείς παραπάνω… και να καεί ο εγκέφαλος του…απλώς να ζήσει τη ζωή με τους κανόνες τους δικούς του.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Στηρίζω το «εγώ» μου

Alex Art

Έχεις το δικαίωμα να στηρίζεις τον εαυτό σου και γι’ αυτό επιβάλλεται να αγαπάς και λίγο το «εγώ» σου. Είναι υπέροχο να βοηθάς, να ξέρεις να προσφέρεις μα η μεταμόρφωσή σου σε χαλί κάτω από τα πόδια ξένων είναι περιττή.

Αχ να’ ξερες, να καταλάβαινες τα μάτια της ζήλειας και του φθόνου πως σε κανιβαλίζουν… Μα πρέπει να το δεις ξεκάθαρα, οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν, είναι αυτό που θέλουν να νομίζεις ότι δείχνουν.

Της καθαρής ψυχής το βλέμμα δεν προβλέπει κακό οιωνό, δε βλέπει την μπόρα που είναι στο κατώφλι… μονάχα πέρα απ’ αυτήν κοιτά και περιμένει καρτερικά να φανεί η αλήθεια χωρίς ανταλλάγματα. 

Alex Art

Φαινεσθαι-είναι, 1-0

Nena_geo

   Ξέρεις μου πήρε καιρό να καταλάβω και να διαχωρίσω πλήρως αυτά τα δύο,έπρεπε βλέπεις να πάψω να βρίσκομαι στον κόσμο μου,εκεί που όλα είναι έτσι όπως φαίνονται.Και θα μου πεις η ίδια η έννοια των λέξεων είναι διαφορετική,από εκεί κρίνε..

   Δεν είναι αυτό, είναι ότι γνωρίζοντας κάποιους ανθρώπους, μένεις ασυνείδητα στην πρώτη εντύπωση,και κάπως έτσι δημιουργούνται οι λανθασμένες εντυπώσεις.

   Ξέρεις ο καθένας μας, προβάλλει αυτό που θέλει ο ίδιος να προβάλλει προς τους άλλους,και μόνο εαν τον γνωρίσεις καλύτερα θα καταλάβεις το πραγματικό του είναι.

  Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω όλο και περισσότερο την αξία του να είσαι οτι φαίνεσαι.Πόσο δύσκολο...αλλά οχι και ακατόρθωτο, μάλλον.

   Σκέψου, το φαίνεσθαι κραταει λίγο,κάποια στιγμή θα προδοθείς.Κάνε την δουλειά των άλλων πιο εύκολη,με το πρώτο ''χαίρεται''με την πρώτη κουβέντα,με την πρώτη συζήτηση δείξε απλά αυτό που είσαι.Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο σε διαβεβαιώ,απλά γίνε ο εαυτός σου. Και αν φοβάσαι πως το πραγματικό σου είναι, δεν θα γίνει αποδεκτό,κάνεις λάθος.Όλοι μας έχουμε εκεί έξω κάποιον που να μιλάει την ''δική μας γλώσσα''.

   Πρόσεχε όμως, το «να είσαι ο εαυτός σου» είναι κάτι που προτείνεται από όλα τα μεγάλα μυαλά,και σαρώνει στα τσαρτς των like γιατί υπονοεί ότι «δε χρειάζεται να κάνεις την οποιαδήποτε προσπάθεια, είσαι τέλειος έτσι κι αλλιώς». Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που έχει πει τέτοιο πράγμα. Αυτό που προτείνεται,είναι να βρεις τον εαυτό σου, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αυτοπραγμάτωση και η ολοκλήρωση του εαυτού, είναι κάτι που γίνεται με προσπάθεια, και οδηγεί στην καλύτερη δυνατή μορφή του εαυτού σου. Όταν γεννιέσαι,παραλαμβάνεις το χάος. Ο δρόμος της εύρεσης του εσωτερικού σου κόσμου δύσκολος, και όταν φτάσεις στον προορισμό, δύσκολα επιστρέφεις. Δύσκολα ναι, όχι όμως ακατόρθωτα, γι' αυτό μην επιλέγεις τον εύκολο δρόμο, σταμάτα να κουκουλώνεις αυτό που είσαι, απλά αν δεν σ' αρέσει ανέπλασέ το.

Nena_geo

Τα λέπια κάνε πούπουλα

Δε ξέρεις τι να κάνεις. Δεν υπάρχει περιθώριο να πας μπροστά ή να γυρίσεις πίσω. Έφτασες ως εδώ και τώρα πρέπει να κολυμπήσεις, μα γνωρίζεις ότι το μόνο που καταφέρνεις είναι να επιπλέεις, να παραμένεις στην επιφάνεια και να μη φτάσεις βυθό. Ποιο το νόημα;

 Γι αυτό άνοιξες τα μάτια σου, γι αυτό άρχισε να χτυπάει η καρδιά σου; Για να μείνεις στο ίδιο σημείο με κόπο; Όχι, ήρθες για να πετάξεις πιο ψηλά. Τα λέπια σου να αλλάξουν μορφή, να γίνουν πούπουλα. Το θέμα είναι ότι η εξελικτική αυτή πορεία απαιτεί εκατομμύρια χρόνια. Κι εσύ έχεις λίγες δεκάδες. Άδικο, το ξέρω. Είσαι μοναδικός και αξίζεις τα πάντα. Πώς να τα απαιτήσεις όμως; Ποιος θα σου τα δώσει; Θεός δεν υπάρχει. Ούτε θεός, ούτε διάολος. Υπάρχεις εσύ κι αυτό το ξέρεις καλά. Όχι όταν χτυπάς το δάχτυλο σου, όχι, αυτός ο πόνος είναι μηδαμινός. Το νιώθεις όταν πονάει η ψυχή σου. Και δεν είναι λίγες φορές. Υπάρχουν ένα σωρό αιτίες που σε κάνουν να υποφέρεις.

Γιατί δε σε νιώθουν οι άλλοι, γιατί ο πόνος σου είναι τόσο μοναχικός; Επειδή έχουν τους δικούς τους πόνους κι οι άλλοι. Ποιος να σώσει ποιον; Είσαι μόνος. Μια απελπισία. Τώρα το ξέρεις καλά πως δε μπορεί κανείς να σε βοηθήσει, εκτός του εαυτού σου. Εκείνος είναι μέσα στο πετσί σου, βλέπει τα μάτια σου από την αντίθετη πλευρά και ακούει τη καρδιά σου από μέσα. Είναι, όμως, φίλος σου; Ή ήρθε κι αυτός για να σε παιδεύει; Εσύ είσαι η ευτυχία σου κι ο εαυτό σου βοηθός σου. Όλοι οι άλλοι τραβάνε το δρόμο και κουβαλάνε το σταυρό τους.

Δε σου ταιριάζουν όλοι και δε ταιριάζεις στους πάντες. Είναι όμως κι αυτοί που σου κολλάνε πιο πολύ. Αυτοί κι αν σε κάνουν να τυραννιέσαι. Πράξεις τους που δε κατανοείς, συναισθήματα σου που δε νιώθουν και θα έπρεπε… δε φταίνε οι άλλοι…

Οι άλλοι είναι τα μέσα προς την ευτυχία σου, είναι το αρχικό υλικό σου, μα εσύ κρατάς το σκεπάρνι για να δημιουργήσεις το ονειρικό σου άγαλμα της ελευθερίας. Ελευθερίας σου  από τον κακό εαυτό σου. Αυτός που σε πάει κάτω, που σε κάνει να πονάς τόσο που δεν αντέχεις ή μάλλον αντέχεις τόσο όσο να μην σταματήσεις να υποφέρεις σύντομα. ΣΤΟΠ

Ξύσε τα λέπια κι άρχισε να φροντίζεις τα πουπουλάκια σου να γίνουν φτερά.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Κάτι πολύ μικρά πράγματα

 Το ξέρουμε ότι η ζωή είναι στιγμές, αυτές την αποτελούν. Κι αν αυτές είναι όμορφες, τότε ζήσαμε μια όμορφη ζωή. Το ξέρουμε, αλλά ακόμα δε το εμπεδώσαμε! Φεύγοντας από Ελλάδα κι ερχόμενη Αγγλία, διαπίστωσα από τις πρώτες μέρες μια μεγάλη διαφορά στη συμπεριφορά των πολιτών του κάθε κράτους. 

  Στην Αγγλία λοιπόν, οι άνθρωποι περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, δίνουν ακόμα και τη σειρά τους αν χρειαστεί, λένε παρακαλώ, ευχαριστώ, συγγνώμη. Σε φωνάζουν love, αγάπη δηλαδή και χαμογελούν εύκολα. Είναι όλα οργανωμένα, όλα είναι στη θέση τους ή θα γίνουν σωστά στο προσεχές μέλλον. Προσέχουν πάρα πολύ την υγεία και την ασφάλεια. Δίνουν νομικές κι όχι μόνο συμβουλές τζάμπα κι υπάρχει πολύ εθελοντισμός. Κανείς δε θα βρεθεί αβοήθητος. Ένιωσα περίεργα. Ένιωσα ξαφνικά απολίτιστη. Αλλά πιο πολύ ένιωσα τόσο όμορφα που δε χρειαζόταν να κρατάω αμυντική στάση συνέχεια, να αγχώνομαι να μη μου πάρει κανείς την ουρά ή να φοβάμαι ότι κανείς δε θα με βοηθήσει να δω, πως πρέπει να γίνει το καθετί. Έπειτα άρχισα να λέω κι εγώ συνέχεια αυτά τα μικρά διαμάντια, ευχαριστώ, παρακαλώ κλπ. Χαμογελούσα που τα έλεγα. Και τα έλεγαν και σε μένα. Και μου φέρονταν σαν άνθρωπο. Κι εμένα και το Νιγηριανό και τον Άραβα και τον γύφτο και τον παράλυτο και τον παππού, τον πλούσιο, το φτωχό. Όλοι είναι άνθρωποι εδώ. Είμαι προστατευμένη σε ένα υγειές περιβάλλον κι είμαι ήρεμη μέσα μου. Στην Ελλάδα  πάλι είναι ένα τελείως τοξικό περιβάλλον, άγχος καθημερινά.

   Όσο περνούσε ο καιρός άρχισα να βλέπω τα τρελά μεθύσια του Σαββάτου και πόσο κόσμο έχει που υποφέρει από ψυχολογικά και τρέλα. Κόσμο που μιλάει μόνος του, που είναι εθισμένος στο τζόγο και στο ποτό. Κι αναρωτήθηκα, τι τους κάνει δυστυχισμένους σε ένα τόσο οργανωμένο κράτος; Πολλοί μετανάστες κι άλλοι Άγγλοι πολίτες που χρειάζονται βοήθεια πληρώνονται από το κράτος  και τους νοικιάζει και σπίτι. Παρόλα αυτά τα χρήματα τους τα δίνουν στο τζόγο και στο ποτό. Δε μπορούσα να το χωνέψω αυτό. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως σε οποιοδήποτε περιβάλλον, ανοργάνωτο ή υπερβολικά οργανωμένο, ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν το θελήσει αυτός. Όταν θελήσει να βάλει ποιότητα στη ζωή του. Για μένα ποιότητα είναι ένα μείγμα πολλών μικρών πραγμάτων. Λέξεις που βγαίνουν από την ψυχή, όχι επειδή έτσι είθισται. Λέξεις ευγνωμοσύνης, μετάνοιας κι αγάπης. Αληθινές σχέσεις κι όμορφες με σεβασμό κι εκτίμηση για τον άλλον. Φροντίδα του κράτος για τον πολίτη και φροντίδα του κράτους από τον πολίτη. Η κοινωνία σε αλληλεπίδραση κι αλληλοβοήθεια. Όχι ατομικότητα και εγωισμός. Αλτρουισμός και χαρά. Κι όλα θα γίνουν.

  Βέβαια ακούω στις ειδήσεις όλο για δολοφονίες, εγκλήματα και πόλεμο. Το κακό έχει σοβαρό προβάδισμα… Αλλά τα συναισθήματα έχουν γεωμετρική αύξηση, γι αυτό ελπίζω ακόμα. Γιατί όταν ο καθένας από εμάς κάνει την επανάσταση μέσα του, βελτιώσει την καθημερινότητα του προσέχοντας τις λεπτομέρειες (που όμως τις βιώνουμε άπειρες φορές και δεν είναι πλέον λεπτομέρειες) κι έτσι είναι ευτυχισμένος,  πιο όμορφος και υγιής θα γίνει κι ο κόσμος μας. Με μικρές όμορφες στιγμές, με υπέροχες ζωές.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα