Είσαι ήδη στον πάτο.
Δώσε αν θες ξανά και
ξανά όπλο στο χέρι του, ξέρεις ότι θα το πάρει και θα φιλήσει το δικό σου χέρι.
Η ζούγκλα μέσα στις καρδιές μας ποτέ δε ξεθωριάζει. Απλά βυθίζεται και
περιμένει υπομονετικά να αναδυθεί ξανά μέσα από αφρούς, σαν την Αφροδίτη, μόνο
που οι αφροί είναι μαύροι και τοξικοί. Κρότοι κάνουν τα αυτιά μας να ματώνουν
και το αέριο θολώνει τα μάτια μας. Δώσε μαχαίρι, καλά και σφαίρα, αφού τόσο
πολύ σε εξιτάρει. Ούτως ή άλλως αυτά είναι απλά το μέσο. Μέσο μπορεί να είναι
απλά μια σκληρή ιδέα ή κουβέντα δε χρειάζεται πυρηνική βόμβα… όμως βοηθάνε λίγο
παραπάνω όλα αυτά τα μέσα, όλα σε βοηθάνε εσένα. Και ποιος είσαι εσύ; Είσαι η
ζήλεια, είσαι η υπεροψία, είσαι η δίψα κι είσαι το μίσος. Ζηλεύεις το
διαφορετικό γιατί δημιουργεί διαφορά κι ίσως βρεθείς από κάτω, όχι-όχι εσύ
είσαι πάντα από πάνω, δε θα αφήσεις κανένα να στο στερήσει αυτό, διψάς για
δύναμη και στο τέλος μισείς που τίποτα δε σε γεμίζει. Έτσι ξεσπάς. Όχι, δε θα
το ζήσεις μόνος σου αυτό! Θα το μοιράσεις και στον υπόλοιπο κόσμο, μπας και
μειωθεί μέσα σου η μαυρίλα. Αλλά ξέρεις αυτό είναι ατέρμονη λούπα. Αν δεν παραμένει
το ίδιο, το πολύ να αυξηθεί… Και πάλι σε χαροποιεί γιατί υπάρχουν κι άλλοι που
υποφέρουν, κι ας μην ησυχάζεις στο τέλος εσύ. Κατέκτησες δύναμη και χρήμα, καλά
το χρήμα δεν είναι παρά λίγο ακόμα δύναμη. Τώρα πρέπει να διατηρήσεις αυτή τη
δύναμη. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα, δε μπορείς να τους ξεφορτωθείς, θα
συμμαχήσεις αν χρειαστεί. Θα παίξεις καλά το ρόλο σου, θα μοιραστείς σε άλλα
δύο κομμάτια μέσα σου. Θα κομματιαστείς μέχρι τα κομμάτια να είναι σε πάχος
κόκκου άμμου. Τότε θα είναι πιο εύκολο να ξεγλιστράς από το περιβάλλον, να
παίρνεις κάθε μορφή. Αν ήσουν ένας σταθερός χαρακτήρας θα έσπαγες στα εμπόδια.
Τώρα μπορώ να σου δώσω συγχαρητήρια, είσαι άξιος να λέγεσαι πολιτικός και να
κυβερνάς αυτόν τον κόσμο. Μπορείς να έχεις χρήμα και δόξα, γυναίκες και
κυριαρχία στον λαό που πείθεται ότι είσαι αυτός που δείχνεις ή δε μπορεί να
κάνει κι αλλιώς. Γιατί; Γιατί αξίζεις ένα ακόμα μπράβο που κατάφερες να
σφάζονται μεταξύ τους και να μη μπορούν να δουν πως η δύναμη είναι στην ένωση.
Είσαι δυνατός, είσαι δυνατός… σε ηρεμεί κάπως αυτό; Αλήθεια σου λέω, νοιάζομαι
για σένα, θέλω η ψυχή σου να αποδεσμευτεί από τα δεσμά που έβαλες μόνος σου
γύρω σου και μέσα σου, μα δε με βοηθάς κι εσύ.
Πονάς πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε παρακάτω. Τόσοι επίπονοι
θάνατοι τόσες κατεστραμμένες ζωές, δε μπούχτισες ακόμα; Μπορείς να σωθείς, αλλά
εσύ νιώθεις πως οι άλλοι υποφέρουν μόνο, κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου. ΌΧΙ!
Όλοι υποφέρουμε, εσύ, εγώ κι ο υπόλοιπος κόσμος που μάχεται για τη ζωή και την
ψυχή του. Υπάρχει σίγουρα μια άλλη ζωή, η φυσική μας έχει διδάξει το δίπολο, τα
αντίθετα. Αν υπάρχει αυτός ο κόσμος, σίγουρα θα υπάρχει κι ένας αντίθετος του.
Εκεί που ο καθένας θα τα έχει καλά με τον εσωτερικό του κόσμο κι έτσι όλοι θα
τα έχουν καλά με τους άλλους. Εκεί που η διαφωνία θα έγκειται στο ποιος θα
βοηθήσει κι όχι ποιος θα πάρει κάτι. Εκεί που οι ιδέες κι όλες οι φωνές θα
ακούγονται με την ίδια προσοχή και θα δέχονται τον ίδιο σεβασμό. Εκεί που το
σώμα δε θα δεσμεύει και δε θα κλείνει μέσα του τη νόηση. Εκεί που τα λόγια αυτά
δε θα χρειάζονται και δε θα περνιούνται για ουτοπικά και παιδιάστικα από
πολλούς.
Με κατανόηση η αδερφή σου
Ηρώ.
Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου