Άνθρωπος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.

Nena_geo

...Και καθώς περπατούσα στο δρόμο,είδα ένα παιδί να ρίχνει ένα κέρμα σε ζητιάνο . Καθώς καθόμουν στο λεωφορείο, έναν αλλοδαπό να προσφέρει την θέση του σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. Κάθως ψώνιζα στο σούπερ μάρκετ, τον υπεύθυνο να βοηθαει μια γυναίκα με τις σακούλες. Κάθως ανέβαινα προς το αμφιθέατρο, την καθηγήτρια να ταϊζει τα αδέσποτα σκυλιά της σχολής. Η ανθρωπιά δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε φύλο, ούτε εθνικότητα.

''Στον δέκατο ένατο αιώνα το πρόβλημα ήταν ότι πέθανε ο Θεός. Στον εικοστό αιώνα το πρόβλημα είναι ότι πέθανε ο άνθρωπος'' είχε πει ο Φρομ Έριχ.

Δεν θέλω να συμφωνήσω. Πόσο χαίρομαι όταν βλεπω γύρω μου ανθρώπους να μην χάνουν την ανθρωπιά τους. Σήμερα, οι περισσότεροι προσπαθούν με τον τρόπο τους να πλασάρουν έναν κόσμο γεμάτο σκαρταδούρα, αδιαφορία, εξαπάτηση και συμφεροντολογία. Κι όμως δεν έχουν χαθεί οι άνθρωποι -με όλη τη σημασία της λέξης- ή τουλαχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Μικρά και καθημερινά πράγματα φροντίζουν να μου το υπενθυμίζουν, παρατήρησέ τα κι εσύ και θα πειστείς, είμαι βέβαιη. Αυτά τα μικρά και καθημερινά πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς και να ελπίζεις πως τίποτα δεν έχει χαθεί, που σου δίνουν το κίνητρο να κάνεις και εσύ την κίνησή σου,να βοηθήσεις κάποιον που σε έχει ανάγκη. Και όταν λάβεις το χαμογελο του ''ευχαριστώ'', πίστεψε με θα νιώσεις την ευτυχία!

Ναι, άνθρωπος δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής σου πρέπει να προσπαθείς να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος και μη ξεχνάς πως, για να πάρεις, πρώτα πρέπει να δώσεις και άσε τους άλλους να ζουν στη μιζέρια τους και στη μοναξιά τους ,εσύ τουλάχιστον θα έχεις πετύχει αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο για κάποιους άλλους και θα νιώθεις ευτυχής.

Nena_geo

Ωδή σε σένα που πονάς: Ο Πολιτικός

Πονάς και πονάω κι εγώ μαζί σου, έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος, με ένα αόρατο σχοινί δεμένος. Πονάς. Ναι πονάς, παραδέξου το. Δεν θα φανείς χειρότερος σε κανέναν.

Είσαι ήδη στον πάτο.

 Δώσε αν θες ξανά και ξανά όπλο στο χέρι του, ξέρεις ότι θα το πάρει και θα φιλήσει το δικό σου χέρι. Η ζούγκλα μέσα στις καρδιές μας ποτέ δε ξεθωριάζει. Απλά βυθίζεται και περιμένει υπομονετικά να αναδυθεί ξανά μέσα από αφρούς, σαν την Αφροδίτη, μόνο που οι αφροί είναι μαύροι και τοξικοί. Κρότοι κάνουν τα αυτιά μας να ματώνουν και το αέριο θολώνει τα μάτια μας. Δώσε μαχαίρι, καλά και σφαίρα, αφού τόσο πολύ σε εξιτάρει. Ούτως ή άλλως αυτά είναι απλά το μέσο. Μέσο μπορεί να είναι απλά μια σκληρή ιδέα ή κουβέντα δε χρειάζεται πυρηνική βόμβα… όμως βοηθάνε λίγο παραπάνω όλα αυτά τα μέσα, όλα σε βοηθάνε εσένα. Και ποιος είσαι εσύ; Είσαι η ζήλεια, είσαι η υπεροψία, είσαι η δίψα κι είσαι το μίσος. Ζηλεύεις το διαφορετικό γιατί δημιουργεί διαφορά κι ίσως βρεθείς από κάτω, όχι-όχι εσύ είσαι πάντα από πάνω, δε θα αφήσεις κανένα να στο στερήσει αυτό, διψάς για δύναμη και στο τέλος μισείς που τίποτα δε σε γεμίζει. Έτσι ξεσπάς. Όχι, δε θα το ζήσεις μόνος σου αυτό! Θα το μοιράσεις και στον υπόλοιπο κόσμο, μπας και μειωθεί μέσα σου η μαυρίλα. Αλλά ξέρεις αυτό είναι ατέρμονη λούπα. Αν δεν παραμένει το ίδιο, το πολύ να αυξηθεί… Και πάλι σε χαροποιεί γιατί υπάρχουν κι άλλοι που υποφέρουν, κι ας μην ησυχάζεις στο τέλος εσύ. Κατέκτησες δύναμη και χρήμα, καλά το χρήμα δεν είναι παρά λίγο ακόμα δύναμη. Τώρα πρέπει να διατηρήσεις αυτή τη δύναμη. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα, δε μπορείς να τους ξεφορτωθείς, θα συμμαχήσεις αν χρειαστεί. Θα παίξεις καλά το ρόλο σου, θα μοιραστείς σε άλλα δύο κομμάτια μέσα σου. Θα κομματιαστείς μέχρι τα κομμάτια να είναι σε πάχος κόκκου άμμου. Τότε θα είναι πιο εύκολο να ξεγλιστράς από το περιβάλλον, να παίρνεις κάθε μορφή. Αν ήσουν ένας σταθερός χαρακτήρας θα έσπαγες στα εμπόδια. Τώρα μπορώ να σου δώσω συγχαρητήρια, είσαι άξιος να λέγεσαι πολιτικός και να κυβερνάς αυτόν τον κόσμο. Μπορείς να έχεις χρήμα και δόξα, γυναίκες και κυριαρχία στον λαό που πείθεται ότι είσαι αυτός που δείχνεις ή δε μπορεί να κάνει κι αλλιώς. Γιατί; Γιατί αξίζεις ένα ακόμα μπράβο που κατάφερες να σφάζονται μεταξύ τους και να μη μπορούν να δουν πως η δύναμη είναι στην ένωση. Είσαι δυνατός, είσαι δυνατός… σε ηρεμεί κάπως αυτό; Αλήθεια σου λέω, νοιάζομαι για σένα, θέλω η ψυχή σου να αποδεσμευτεί από τα δεσμά που έβαλες μόνος σου γύρω σου και μέσα σου, μα δε με βοηθάς κι εσύ.  Πονάς πρέπει να το παραδεχτείς για να πάμε παρακάτω. Τόσοι επίπονοι θάνατοι τόσες κατεστραμμένες ζωές, δε μπούχτισες ακόμα; Μπορείς να σωθείς, αλλά εσύ νιώθεις πως οι άλλοι υποφέρουν μόνο, κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου. ΌΧΙ! Όλοι υποφέρουμε, εσύ, εγώ κι ο υπόλοιπος κόσμος που μάχεται για τη ζωή και την ψυχή του. Υπάρχει σίγουρα μια άλλη ζωή, η φυσική μας έχει διδάξει το δίπολο, τα αντίθετα. Αν υπάρχει αυτός ο κόσμος, σίγουρα θα υπάρχει κι ένας αντίθετος του. Εκεί που ο καθένας θα τα έχει καλά με τον εσωτερικό του κόσμο κι έτσι όλοι θα τα έχουν καλά με τους άλλους. Εκεί που η διαφωνία θα έγκειται στο ποιος θα βοηθήσει κι όχι ποιος θα πάρει κάτι. Εκεί που οι ιδέες κι όλες οι φωνές θα ακούγονται με την ίδια προσοχή και θα δέχονται τον ίδιο σεβασμό. Εκεί που το σώμα δε θα δεσμεύει και δε θα κλείνει μέσα του τη νόηση. Εκεί που τα λόγια αυτά δε θα χρειάζονται και δε θα περνιούνται για ουτοπικά και παιδιάστικα από πολλούς.

Με κατανόηση η αδερφή σου  Ηρώ.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Αέναη κίνηση

Και λίγο πριν τα δάχτυλα μου πατήσουν τα πλήκτρα του λάπτοπ έμεινα ακίνητη. Σκέφτηκα μια έξυπνη ιδέα για να αρχίσω την ιστορία μου και να ‘μαι.  Όμως η λέξη «ακίνητη» είναι μια λέξη παρεξηγημένη. Τι θα πει έμεινα ακίνητη… σε ένα σώμα και ένα πνεύμα που στέλνει συνεχώς δονήσεις προς τόσες κατευθύνσεις και είναι πάνω σε ένα κρεβάτι, που στηρίζεται σε ένα κτήριο, που στηρίζεται στη γη, που πάντα κινείται, πως είναι εφικτό εγώ να μένω ακίνητη; Οπότε οι λέξεις ακινησία και κίνηση είναι μεταφορικές.

Είναι μεγάλοι ή μικρότεροι περίοδοι στη ζωή όλων που νιώθουμε στάσιμοι, πως όλα κινούνται χωρίς κανένα διάλειμμα κι εμείς μένουμε εκεί στο ίδιο σημείο να παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Οι ταχύτητες είναι τρελές. Ο χρόνος αν και μια έννοια εξίσου μεταφορική δε παύει να υπάρχει και να αγχώνει. «Τι κάνω στη ζωή μου;», « Τι πέτυχα;» « Τι έχτισα;» «Τι έζησα;» Αυτά τα ερωτήματα είναι ή που κινητοποιούν ή που αδρανοποιούν τη θέληση. Γιατί αν υπάρχει η θέληση όλα γίνονται και δε σηκώνω κουβέντα σε αυτό. Μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας μόνος του. Όμως όλο αυτό το άγχος που υπάρχει στην κοινωνία απορροφά τόση γόνιμη ενέργεια και την κάνει μιζέρια.

Βλέπω γύρω μου, γνωρίζω τον κόσμο κι αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οι άνθρωποι πάντα κινούνται. Το πρόβλημα όμως είναι ότι γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. Ότι πρώτον δε ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να πάνε και ανακυκλώνονται και δεύτερον ότι γίνονται όλο και πιο πολύ ατομικιστές. Σίγουρα το να τα έχεις καλά με το εγώ σου βοηθάει το σύνολο, όμως άλλο να διορθώνεσαι κι άλλο να μάχεσαι μόνιμα τον εαυτό σου για να αποδείξεις ότι αξίζεις ή ότι δεν αξίζεις.

Αυτό είναι η αρχή της ακινησίας, μια έννοια μεταφορική που λέγαμε. Ο πληθυσμός της γής πλέον αποτελείται από άτομα που κάνουν συνεχείς στροφές γύρω από το εγώ τους και ποτέ δεν νιώθουν πλήρεις κι ας ακουμπάει το σημείο εκκίνησης το σημείο τερματισμού. Γιατί δεν έχει σημασία μόνο η πορεία αλλά και τι αποκόμισες από αυτή. Αν περπατήσεις μια πανέμορφη διαδρομή στο δάσος με δεμένα τα μάτια, το μόνο που θα κάνεις είναι να κατηγορείς τους πάντες που σκόνταφτες στις πέτρες και στις ρίζες δέντρων και τον εαυτό σου που δεν ήσουν άξιος να τα αποφύγεις. Μα πώς να είσαι άξιος όταν ξεκινάς με λιγότερα εφόδια όπως το να έχεις όραση.

Εδώ έρχεται το κομβικό σημείο που έχει να κάνει με τις αισθήσεις.  Η ζωή είναι ένας δρόμος με αφετηρία το σημείο Α (το σπέρμα στη κοιλιά-εσύ) και το Β (το νεκρό σώμα στη γη-εσύ). Όμως τίποτα δεν έχει αξία σε αυτή τη διαδρομή, σε αυτό το ταξίδι, αν δεν έχουμε όλες τις κεραίες των αισθήσεων καθαρές. Να τονίσω ότι το παράδειγμα με το δάσος και τον άνθρωπο χωρίς όραση δεν έχει να κάνει με τύφλωση σωματική αλλά πνευματική. Οι αισθήσεις μας είναι τα δώρα μας. Αυτές μας κάνουν να νιώσουμε το ταξίδι και να διασκεδάσουμε τη διαδρομή. Όλοι εφοδιαστήκαμε με δώρα από τη φύση μένει να τα αξιοποιήσουμε. Να έχουμε ανοιχτά τα μάτια την καρδιά και το μυαλό.

Το σίγουρο είναι ότι ο χρόνος δε θα σταματήσει για σένα και μόνο… όπως το ίδιο σίγουρο είναι ότι δεν είναι απαραίτητο να ακολουθήσεις τα χρονικά μεγέθη άλλων ανθρώπων. Μείνε ο εαυτός σου πίστεψε σε αυτόν και είμαι σίγουρη πως ο χρόνος σου στη γη δε πήγε χαμένος. Keep walking!

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Ο Κύκλος του Μαθητή

Και όλο έλεγα πως είμαι έτοιμος… Έτοιμος να αντιμετωπίσω τα πάντα. Περίεργο πως συμβαίνει και η ζωή βρίσκει τον τρόπο να σου μάθει περισσότερα, να σου δείξει πόσο τραγικά αυτοδίδακτος είσαι στην επιβίωση. Προχωράς ασταμάτητα με πείσμα, πιστεύοντας πως έχεις στην πλάτη σου τα χρόνια του Οδυσσέα αναζητώντας την Ιθάκη, και παρ’ όλα αυτά κοιτάς και είσαι καρφωμένος στο ίδιο νεκρό σημείο. Ποιους Θεούς να εξευμενίσεις; Σε τι απέμεινε ζωντανή η πίστη σου, απάντησέ μου… Βουβός… Βουβός κινηματογράφος, αυτό βλέπουμε σήμερα στους δρόμους… Φωνές, κραυγές, οχλαγωγία φαιδρότητας, οι οποίες σιωπούν μ’ ένα μυστήριο τρόπο κι εσύ συνεχίζεις σαν μην συμβαίνει τίποτα… Απλά που και που σταματάς, σηκώνεις τα μάτια και τα χέρια ψηλά και φωνάζεις «πονάω, μ’ ακούει κανείς;». Οι σχέσεις σου απέδειξαν και με το παραπάνω, πως στην πρώτη ευκαιρία μιας διαφήμισης του «διαφορετικού» σε εγκαταλείπουν, και το περίεργο είναι πως καταλήγουν χειρότερα, τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται μετά από καιρό… Μα ποιους ισχυρισμούς να πιστέψεις. Γενικότερα δεν θυμάμαι ποτέ στον εαυτό μου να έχω αναρτήσει πωλητήριο, δεν ξέρω όμως πως συμβαίνει στο τέλος να τρέχω να μαζέψω τα κομμάτια που πωλήθηκαν από τους άλλους δίχως καν να το ξέρω..! Περίεργα πράγματα, ίσως βέβαια πολλές καταστάσεις της ζωής να τις αποφεύγαμε αν απλά θέλαμε να δούμε τα σημάδια που μας δίνονται… Θυμάμαι σαν ήμουν παιδί να αγναντεύω το βαθύ τοπίο της θάλασσας και ήταν σαν να έκλεβα μία ματιά από τα χρόνια που έρχονται… Δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα ήταν έτσι, σαν ήμουν παιδί ήμουν πιο απαισιόδοξος..! Υπερβολές, αισιόδοξος ήμουν με δόσεις μιας ουτοπίας που κάπου, κάποιος, κάποτε άγγιξε και πίστεψα πως μπορώ κι εγώ… Και αν θέλετε να ξέρετε αυτή είναι μία πίστη που δεν έχασα, και παλεύω ακόμη… Ίσως γιατί αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλάζουμε αντιλήψεις και μαθαίνουμε να ζούμε με τον ηθικό κώδικά της αγάπης… Οι άνθρωποι που με πλήγωσαν προχωρούν, είναι σειρά μου λοιπόν να προχωρήσω και να βρω τους ανθρώπους πουα θα με αγαπήσουν, μα κυρίως θα αγαπήσω… Αυτός είναι ο κύκλος της μαθητείας μου!

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Άνθρωποι Απάνθρωποι

Σε έναν κόσμο όπου όλοι πιστεύουν στο ψέμα,

σε μια γη που όλοι πατάνε σε μια λίμνη γεμάτη αίμα

και κυνηγούν τις ψυχές των αθώων ανθρώπων,

βουλιάζουν στον βούρκο.

Πιστεύουν στην ασχήμια,

Θεός τους η ίδια η μιζέρια και η δυστυχία

που καθημερινά αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους.

Πιόνια της κακίας, ψυχές λερωμένες με λάσπη,

με μοναδικό σκοπό την εξάπλωση του χάους.

Ξυπνήστε! Ζήστε!

Πού πήγαν οι καλόψυχοι και χαρούμενοι άνθρωποι;

Έτσι απλά χαθήκαν; Αμαυρωθήκαν…

Ξυπνήστε! Χαρείτε!

Ακόμα οι ψυχές σας μπορούνε να σωθούν.

Τις άσχημες σκέψεις διώξτε μακριά,

ζήστε ανθρώπινα για μια φορά…

Alex Art