Οὕτως ἡμᾶς λογιζέσθω ἄνθρωπος

            Είμαι άνθρωπος, ένας ακόμη πειρασμός του κόσμου που Σκέφτηκες να πλάσεις… Ακόμη βαθειά μέσα μου ο λόγος δεν έχει φανεί, η αιτία που η Δημιουργία είχε ως ολοκλήρωση τον άνθρωπο. Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν μόνοι μας επινοήσαμε μία ακόμη ημέρα στη Γένεση, έτσι απλά για να επιβάλουμε την ύπαρξή μας. Δεν ξέρω… φοβάμαι να απαντήσω για έναν ολόκληρο κόσμο, αν είμαστε τόσο εγωιστές.

Το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών… μα γεμίζω αμφιβολίες γι’ αυτό, άλλωστε είναι πολύ άκομψο για έναν Θεό να υπάρχει στο αίμα, στον πόνο, στην ωμή βία και να επιτρέπει την αθρόα ύπαρξή τους. Αναρωτιέμαι αν οι λέξεις έχουν άλλη σημασία για Κάποιον που δεν ανήκει στη φθορά. Ίσως…

Μα κάπως έτσι φτάσαμε στην ειδωλολατρία, αμφισβητώντας, και φυσικά μπερδευτήκαμε γιατί είναι παράξενη ψευδαίσθηση να υποθέτεις πως η ομορφιά είναι καλοσύνη και αγιότητα, σε έμψυχα και άψυχα.

Ακολουθήσαμε έτσι με τον ίδιο τρόπο τα είδωλα της καθημερινότητάς μας σε πολιτική, θρησκεία, τέχνη και όποια ενότητα μπορείτε ακόμη να βάλετε, είναι ανοιχτή έκφραση η λατρεία βλέπετε σε πολλούς από εμάς και το ακόμη πιο περίεργο είναι πως δεν αναρωτηθήκαμε για πιο λόγο το κάνουμε. Ίσως βέβαια και κάποιοι να αναρωτήθηκαν, μα τότε γνώρισαν τον μεγαλύτερο πειρασμό και από εμάς τους ίδιους, ο οποίος οδηγεί στις μεγάλες συμφορές, ο πειρασμός των λέξεων «όλοι έτσι κάνουν».

Η συμφορά της εποχής μας είναι ότι έχουμε βαλθεί να προσωποποιούμε τα πράγματα, το Θεό στους ιερείς, τον πόνο με τους εχθρούς μας κ.ο.κ… που μας οδηγεί όμως αυτό; Στην κατάλυση των πάντων, αυτή είναι η αλήθεια, γιατί κάθε τι που ντύνουμε με την ανθρώπινη υφή έχει ελαττώματα, αμφισβήτηση κι ένα μοιραίο τέλος. Δεν έχουμε μάθει να αφήνουμε τα πράγματα δίχως εξήγηση, απλά να τα βιώνουμε και να κρατάμε μέσα μας φυλαχτό τα συναισθήματα που μας προσφέρουν. Ίσως τότε να δούμε πως και η ύπαρξη ενός Θεού να στηρίζεται μοναχά σε συναίσθημα, γι αυτό και πανταχού παρών, λόγω της αισθαντικής ψυχής που διαθέτουμε… Και αυτή τη στιγμή δεν είναι που προσπαθώ να μιλήσω για θεολογικά ή κοινωνικοπολιτικά ζήτημα, άλλωστε ένας πειρασμός αυτού του κόσμου όπως είπαμε και στην αρχή, δεν είναι ποτέ αρμόδιος γι αυτό. Το μόνο που προσφέρω είναι απλά μια συμβουλή, μην προσπαθείτε να εξηγήσετε ότι νιώθετε, δεν υπάρχουν για όλα λέξεις. Για να φανταστείτε, υπάρχουν ορισμένες φορές που όλα όσα θέλω να γράψω δεν μπορούν να πάρουν τη μορφή που ζητώ στο χαρτί, και θα ήταν πιο εύκολο για εμένα να ανοίξω μία από τις φλέβες του πνεύματος μπροστά στο χαρτί και να μείνω απλά θεατής. Οι λέξεις είναι δύναμη και ερώτηση, η ψυχή απάντηση και συνύπαρξη με Θεό, συναισθήματα κι απαντήσεις.

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

Αγάπησέ με…

Αυτή η ανεξήγητη δύναμη του κόσμου να ξεχνά πότε θα πάψει; Ξύπνησαν θυμωμένες ημέρες και η ειρήνη αυτού του κόσμου γι άλλη μια φορά αγνοείται… Ο κόσμος, οι παρουσίες με ονόματα που συντροφεύουν τις στιγμές του έρωτα, της φιλίας, της προσφοράς, του πόνου. Ένας κατάλογος ονομάτων με λίγη καθώς φαίνεται σημασία για την εποχή μας, καθώς οι άνθρωποι βαλθήκαμε να παγιδεύσουμε τον εαυτό μας σ’ ένα παιχνίδι αναισθησίας.

Και αν για εσένα μιλώ…

Μη ζητάς να σε νιώσουν εκείνοι που αγκάλιασες τρυφερά ένα βραδύ κι έπειτα χάθηκαν, ήταν η στιγμή που ήθελαν να σκεπάσεις τους φόβους τους, συγχώρεσέ τους.

Μη ζητάς να σε νιώσουν εκείνοι που πρόσφερες κάθε κόκκο της δικής σου ζωικής κλεψύδρας κι έπειτα γύρισαν την πλάτη λέγοντας πως είσαι λίγος, ήταν η στιγμή που ήθελαν να διδαχθούν την αγάπη, συγχώρεσέ τους.

Μη ζητάς να σε νιώσουν εκείνοι που μοίρασες τον άρτο της ψυχής σου κι έπειτα έφυγαν πεινασμένοι με το μίσος τους, ήταν η στιγμή που ήθελαν να χορτάσουν όλες τους τις αδυναμίες μα δεν μπορούσαν, συγχώρεσέ τους.

Μη ζητάς να σε νιώσουν εκείνοι που δρόσιζες στον καύσο του πόνου τους και μόλις γεύτηκαν ίαση σε αγνόησαν, ήταν η στιγμή που ήθελαν απλά να ξαποστάσουν, συγχώρεσέ τους.

Μη ζητάς να σε νιώσουν εκείνοι που αγαπάς και να μείνουν πλάι σου μέχρι το τέλος, η αγάπη είναι ελευθερία.

Μη ζητάς… Μη ζητάς… Αν σταματήσεις να ζητάς τότε θα βρεις και την ευτυχία.

Για το τέλος εύχομαι εκείνοι που με σκέπασαν, μου δίδαξαν την αγάπη, μου πρόσφεραν κάθε κόκκο της δικής τους ζωικής κλεψύδρας, μου μοίρασαν τον άρτο της ψυχής τους, με δρόσισαν στον καύσο του πόνου και στην ουσία με αγάπησαν, να με συγχωρέσουν γιατί έμαθα… πως οι φόβοι είναι οι λέξεις και οι πράξεις που «δωρίζεις» στις ψυχές των άλλων ανθρώπων από αδυναμία.

Γι αυτό λοιπόν ας πάψουμε να ξεχνάμε και αυτή η δύναμη ας δοθεί στην αγάπη, η οποία είναι η μεγαλύτερη ανάγκη της σημερινής εποχής…

Αγάπησε με… Σ’ αγαπάω…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης

Νομίζω πως ακόμη και τώρα, αυτή τη στιγμή μου οφείλεις μια ιστορία…

Εκείνη που δεν πρόλαβες να μου πεις, μονάχα με αποχαιρέτησες λέγοντας, «αγόρι μου μην σταματήσεις ποτέ να κελαϊδείς…».

Σ’ εκείνο το κρεβάτι είδα να καταρρέει ένα κομμάτι της παιδικής μου αθωότητας, δεν είχα πια να πιστεύω στο Άγιο Βασίλη, δεν με ένοιαζε, είχα ανάγκη πιότερο να πιστέψω πως υπάρχεις εσύ.

-          «Παππού, τι είναι ο χρόνος, τι είναι ο χρόνος παππού». Δεν μου έδινες ούτε μία απάντηση, ήταν κάτι ο χρόνος που δεν χρειαζόσουν πια.

Για εμένα πάλι έμελλε ο χρόνος να είναι η μαθητική μου πορεία πέραν του σχολείου, πέραν της σχολής… Η μαθητική πορεία που έχει κάθε ζωή και σ’ εσένα αποτυπώθηκε στα ροζιασμένα χέρια σου.

Μακάρι να ήσουν εδώ, γιατί για εμένα δεν είναι ντροπή να ρωτώ τους στοχαστικούς… Πάντοτε οι συμβουλές σου ήταν απλές, ότι ακριβώς χρειάζεται ένα παιδί, απλότητα.

            Θυμάμαι διαρκώς να σε ρωτώ μιας και ήσουν εκείνος που άκουγες, και ξέρεις πως κι εγώ από εσένα έμαθα ν’ ακούω…

-          «Παππού τι είναι ο κόσμος, ξέρεις τι είναι ο κόσμος παππού;»

-          «Ο κόσμος παιδί μου είναι ευωδιές που αναδύει η ψυχή μας, αν μυρίζεις γιασεμί ή αγιόκλημα πλησίασε τον άνθρωπο, αν μυρίζεις δηλητήριο να προσπερνάς μα πάντοτε με αγάπη».

Αγάπη… αυτή που πρόσφερες σε όλους με τον δικό σου τρόπο.

Αυτή η αγάπη είναι η αληθινή υστεροφημία παππού… Δεν σε ξεχνώ, αν με ακούς…

-          «Παππού τι είναι το όνειρο, ξέρεις τι είναι το όνειρο παππού;»

-          «Αυτό που σε κάνει να είσαι πάντα νέος αγόρι μου… αυτό που με κάνει να ξέρω πως θα πετάξεις!»

-          «Μα δεν πετάω παππού…»

-          «Εγώ σ’ έχω δει αγόρι μου, όλα τα παιδάκια έχουνε φτερά! Απλά σαν μεγαλώσεις μην αφήσεις τη ζωή να στα κόψει, γέλασε τη και φύγε μακριά…»

Στην μνήμη του Ιωάννη… Στον παππού που μεγάλωσε εμένα και τα όνειρά μου…

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας