Τρέξε

Γράφω πάλι από ανάγκη. Τι νομίζεις ότι είναι, αγάπη; Χα, χα. Ανάγκη είναι, τίποτα άλλο. Όλα είναι ανάγκη. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Ζούμε από ανάγκη, όχι επειδή το επιλέξαμε, απλώς κάποιος μας έφερε στη ζωή. Τρώμε γιατί πεινάμε. Κλαίμε γιατί πονάμε. Ερχόμαστε κοντά στους ανθρώπους και φεύγουμε μακριά.  Έτσι, γιατί το έχουμε ανάγκη. Και δε θέλω καν να πω κάτι σημαντικό, ούτε κάτι που ενδιαφέρει κανένα. Απλώς έχω ανάγκη να βγάλω τα σωθικά μου, που με ανακατεύουν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Να κράξω σα πουλί, να χλιμιντρίσω σαν άλογο και να κουλουριαστώ έπειτα σα γάτα. Γι αυτά που μου συμβαίνουν ή δε μου συμβαίνουν. Γι αυτά που θέλησα και γι αυτά που μίσησα. Δάκρυ γενικά δε μου περισσεύει, ούτε καν σπασμός μυών. Ένα κεφάλι ανέκφραστο πατικώνει το λαιμό μου. Ένα κεφάλι που μέσα έχει ένα γλιστερό κρέας που λέγεται μυαλό. Αυτό, τι ανάγκη είχε να εμφανιστεί στο ανθρώπινο σώμα; Ίσα για να μας βασανίζει; Μόνο η καρδιά αρκούσε. Ή τουλάχιστον να μην υπήρχε καρδιά. Να ήταν μόνο μια λογική μηχανή το σώμα. Τότε όλα θα ήταν αυτό που θα ήταν. Ενώ τώρα τι είναι;  Μια ατσούμπαλη τραμπάλα που τη μια γέρνει στο γκρεμό και την άλλη στον ήλιο που καίει. Τα λέω απαισιόδοξα; Η ανάγκη μου τα φταίει, όχι εγώ. Μου είπε κάποιος μέσα στο κεφάλι μου ότι είσαι κουτός. Ναι εσύ που διαβάζεις. Μη θυμώνεις. Είσαι κουτός, επειδή αναλώνεσαι στη σκέψη. Θέλει πράξη η ανάγκη να εκπληρωθεί. Δε θα μπορέσεις ποτέ να μην έχεις ανάγκη - θα υπάρχει, τότε, η ανάγκη αποχή της ανάγκης- αλλά θα μπορέσεις να την εκπληρώσεις.

Γράφω πάλι από ανάγκη. Ανάγκη να πω ότι όλα θα πάνε καλά. Κι ας μη το πολύ πιστεύετε. Προσπαθώ ακόμα κι εγώ να το πιστέψω. Αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί αν δεν πάνε τότε θα πάνε καλά από την ανάποδη. Γυρνάω το κακό ανάποδα και βλέπω καλό. Ξέρω, μιλάω περιττά και γράφω για να γράφω, αλλά θα πω και κάτι για να κλείσει αυτό το γράμμα. Περπάτα. Κινήσου. Φύγε και ξέφυγε. Όταν θα τρέξεις δε θα δεις καν, ότι ο θάνατος σε πλησιάζει. Θα είσαι ήδη στο παράδεισο.

                                                                                     Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Και τελικά τι είναι ευτυχία;

  Ήμασταν τυχερά παιδιά, παίζαμε στις αλάνες. Πρέπει να ήμασταν και η τελευταία γενιά. Μετά «εξελίχθηκε» ο κόσμος, η τεχνολογία… Καθώς μεγαλώναμε ψάχναμε την ευτυχία με μανία, σε δύσκολα σοκάκια. Και τελικά δεν ήταν σοκάκι. Δεν ήταν κρυμμένη σε δύσβατα μονοπάτια. Καθόταν στη μία πλευρά της τραμπάλας στο κέντρο της αλάνας. Περίμενε εμάς να ισορροπήσουμε από την άλλη πλευρά. Και τελικά τι είναι ευτυχία;

 Είναι εκείνες οι στιγμές που τις δίνεις σημασία, που εκτιμάς και με μια αγκαλιά τις κάνεις πιο δυνατές. Κι είναι κι εκείνες οι πιο δύσκολες-κουραστικές που τις απαλύνεις με μια πιο δυνατή αγκαλιά.

Είναι η μυρωδιά του-της στα σεντόνια, είναι η ευγενική κουβέντα του περαστικού στο δρόμο καθώς σε αφήνει να περάσεις πρώτος.

Είναι τα πέντε λεπτά ρέγκε το πρωί λίγο πριν φύγει για δουλειά, ενώ πίνει το καφέ που έφτιαξες με αγάπη.

Είναι η εκτίμηση των μελών της ομάδας σου. Είναι το «δε πειράζει» όταν κάποιος προσπαθεί να καταφέρει κάτι πατώντας σε. 

Είναι το «ευχαριστώ για ό, τι μου δίνεις» κι είναι το «συγγνώμη δε κατάλαβα ότι σε πειράζει».

Είναι  ο αστείος τρόπος που προφέρει τις λέξεις και πάντα σε κάνει να χαμογελάς και ας το ακούς συνέχεια.

Είναι το φαγητό που έκανε για μεσημεριανό η μητέρα σου για χιλιοστή-τρίτη φορά.

Είναι η αγκαλιά, το φιλί, η βόλτα στο πάρκο.

Είναι η βόλτα για ψώνια με την κολλητή σου κι όχι τα ψώνια στα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης.

Είναι το τραγούδι των πουλιών κι ας μη το ακούς, γιατί είσαι μέσα στα τσιμέντα. Ξέρεις ότι υπάρχει ακόμα κάπου. Είναι ένα παιδί στην Αφρική, στην Ασία, στην Αμερική, στην Ωκεανία, που το ακούει και σφυρίζει και παίζει μαζί του χαρούμενο κι ας μην έχει τίποτα που να του ανήκει από υλικά αγαθά.

Είναι μια ματιά συνεννόησης δύο ατόμων που μόνο αυτοί ξέρουν τι σημαίνει, ανάμεσα σε εκατό άτομα που τους περιτριγυρίζουν.

 Είναι ένας και δύο και τρεις χοροί στο μαγαζί, στο δρόμο, στο σπίτι και στη δουλεία.

Είναι οι τρίχες που έχει στο στήθος του κι είναι η καμπύλες του σώματός της.

Είναι το άκουσμα των νερών, είναι το παιχνίδι του αέρα.

Είναι ο τσακωμός και η συμφιλίωση αμέσως μετά.

Είναι τόσα πολλά και μικρά. Αρκεί να τα προσέξεις. Αλλιώς θα περάσει η ζωή σου με τόση ευτυχία παραμελημένη. Με τόσο κόπο που δε καταλήγει πουθενά. Και είναι κρίμα!

Η ευτυχία σου δεν είναι και τόσο δύσκολη. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια και προπαντός την καρδιά σου.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Το Προσωπείο

Alex Art

          Η δύση του ηλίου σηματοδοτεί και την πτώση της μάσκας που ασφυκτικά προσκολλάται στα πρόσωπα των ανθρώπων. Το δίχτυ των άστρων του ουρανού σαν απαλό κρεβάτι ξεκουράζει την προσποίηση και η μάσκα παράλληλα ανανεώνεται.

          Κι έτσι μόλις ξυπνήσει η χαραυγή πολλά πρόσωπα θα είναι έτοιμα να δεθούν για ακόμη μια μέρα με τη νέα εκδοχή της υποκρισίας αποτυπωμένη σε αυτή την ίδια μάσκα που έχει χιλιοφορεθεί.

          Φοβούνται, όμως, να την αποχωριστούν σαν να’ ναι φυλαχτό και τον αληθινό τους εαυτό τον βλέπει μόνο ο καθρέφτης και το σκοτάδι.

Alex Art

Γίνε ο άνθρωπος που θες να γίνεις!

Τι είναι αυτό που ψάχνεις, τι ζητάς;

Τι είναι για σένα απάτη; Τι με κοιτάς;

Απάντα!

Είμαι εδώ και σου μιλώ, μα δε βλέπω να έχεις διάθεση για κουβέντα.

Πάντα φυγόπονος, εαυτέ. Κάνει κρύο, δε παίρνεις κουβέρτα.

Κρύβεσαι απλώς κάτω από το κρεβάτι. Λες και στο σκοτάδι δεν είναι όλα το ίδιο.

Εσύ είσαι εσύ κι η πέτρα είναι πέτρα.

Ενώ στο φως, βλέπεις σχήματα στη πέτρα, βλέπεις σκιές. Εσύ πάλι στο φως δεν έχεις τσίπα.

Κρύψου κάτω απ’ το κρεβάτι και περίμενε. Περίμενε το θάνατο σου, το αιώνιο κρεβάτι-σκοτάδι-φως.

Εκεί θα είναι ένα, το φως το σκοτάδι κι οι σκιές.

Εκεί δε θα χρειάζεται να μιλάμε για να βλέπουμε τα ψέματα, πάνω από το στόμα που ανοιγοκλείνει, σαν πουλιά που βιάζονται να φύγουν από τη φτωχική φωλιά τους και να πάνε σε κόσμους μακρινούς.

Εκεί πλέον το ψέμα σου θα είναι αλήθεια και η αλήθεια μου θα είναι όνειρο που εγκλωβίστηκε στην ονειροπαγίδα.

Είμαι εδώ εαυτέ, ξύπνα κι ας το κρεβάτι, έλα, σε παρακαλώ. Σε παίρνω με το κακό, δεν απαντάς, σε παίρνω με το καλό, βαριέσαι. Μήπως τελικά πρέπει να χωρίσουμε τους δρόμους μας;

Ξέρω, λέω βλακείες κι εσύ με θες, μα είσαι μικρός ακόμα για να πεις τι θες, μόνο κλαις σα μωρό, που θέλει μια αγκαλιά. Μα η δικιά μου αγκαλιά θα σε ζεστάνει δίχως χέρια και το δικό μου φιλί θα πάρει όλες τις έγνοιες σου μονομιάς.

Τι γίνεται;

Ξυπνάς. Σηκώνεσαι. Έρχεσαι σε μένα. Ωχ, όχι, τώρα φοβάμαι εγώ, πήγαινε πάλι πίσω. Μετά δε θα έχω δικαιολογία για τις φοβίες μου.

-      - Όχι, έρχομαι και δε θα ξαναφύγω. Δεν έρχομαι να σε μαλώσω που δε με ξύπνησες πιο νωρίς. Ούτε καν που στο όνομα μου, στη δυσφήμιση του ονόματός μου, έπαιρνες εσύ επαίνους. Έρχομαι γιατί κατάλαβα πλέον τι θέλω. Θέλω να τα πάμε εμείς καλά. Και το ξέρω ότι θα πετύχουμε πολλά. Πολλά περισσότερα από τα όνειρα σου και τους φόβους μου μαζί.

-       - Ωραία και τώρα τι κάνουμε;

-    - Ένα-ένα. Ανυπόμονος, όπως πάντα, παθιασμένε εαυτέ μου. Τώρα ας συγχωρέσει ο ένας τον άλλον κι ας πάμε να κάνουμε κάτι δημιουργικό, όπως να γράψουμε ένα ποίημα ή να μαγειρέψουμε για τη μαμά μας. Κι από αύριο σκληρή δουλειά και με πολύ χαρά.

-      - Δίκιο έχεις, να δούμε αν θα γίνουν όλα όπως τα λέμε.

-      -Κι αλλιώς να γίνουν… θα γίνουν από το δικό μας χέρι.

                                                                                              Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

είναι-φαίνεσθαι 1-0

 Μπέη Ηρώ Σταυρούλα

Τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο και πολύπλοκα σε αυτή τη ζωή. Αρκεί το πώς τα σκέφτεται κανείς.

  Τι είναι το φαίνεσθαι και τι είναι το είναι; Το ένα, αυτό που φαίνεται, η εικόνα,  και το άλλο το μέσα, η ουσία που αποτελείτε. Ας πάρουμε έναν πίνακα ζωγραφικής. Η αρχική κι ακατέργαστη-ανεπιτήδευτη ύλη, η ουσία, είναι τα υλικά, τα χρώματα και το ξύλο, που έτσι όπως ενώνονται κι αλλάζουν σχήμα γίνεται η εικόνα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης. Άρα η εικόνα είναι η ουσία σε αυτή τη περίπτωση… Πολύπλοκο ε; Καθόλου. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Η κάθε εικόνα είναι αυτό που θέλει να δει ο καθείς.

   Ο καλλιτέχνης οραματίστηκε κάτι στο μυαλό του και το έκανε πράξη με τα υλικά που βρήκε κι ο θεατής με τη σειρά του είδε κάτι στο πίνακα και το έκανε στο μυαλό του πράξη και εικόνα με τα υλικά του μυαλού του. Τι είναι λοιπόν είναι και τι φαίνεσθαι στη συγκεκριμένη περίπτωση; Όλα είναι όπως τα δεις. Σε μια ζωή που ο καθένας πορεύεται με τις δικές του αισθήσεις και νόηση τίποτα δεν είναι φαίνεσθαι και το είναι… είναι υποκειμενικό.

  Το είναι μου, οι ιδέες μου, τα μάτια μου που βλέπουν αυτό που θέλουν, τα αυτιά μου που ακούν τη μελωδία που επέλεξαν όλα είναι το είναι κι είναι το φαίνεσθαι που καταλαβαίνω.  Δεν έχει νόημα να το σκεφτεί  κανείς παραπάνω… και να καεί ο εγκέφαλος του…απλώς να ζήσει τη ζωή με τους κανόνες τους δικούς του.

Μπέη Ηρώ-Σταυρούλα

Στηρίζω το «εγώ» μου

Alex Art

Έχεις το δικαίωμα να στηρίζεις τον εαυτό σου και γι’ αυτό επιβάλλεται να αγαπάς και λίγο το «εγώ» σου. Είναι υπέροχο να βοηθάς, να ξέρεις να προσφέρεις μα η μεταμόρφωσή σου σε χαλί κάτω από τα πόδια ξένων είναι περιττή.

Αχ να’ ξερες, να καταλάβαινες τα μάτια της ζήλειας και του φθόνου πως σε κανιβαλίζουν… Μα πρέπει να το δεις ξεκάθαρα, οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν, είναι αυτό που θέλουν να νομίζεις ότι δείχνουν.

Της καθαρής ψυχής το βλέμμα δεν προβλέπει κακό οιωνό, δε βλέπει την μπόρα που είναι στο κατώφλι… μονάχα πέρα απ’ αυτήν κοιτά και περιμένει καρτερικά να φανεί η αλήθεια χωρίς ανταλλάγματα. 

Alex Art

Φαινεσθαι-είναι, 1-0

Nena_geo

   Ξέρεις μου πήρε καιρό να καταλάβω και να διαχωρίσω πλήρως αυτά τα δύο,έπρεπε βλέπεις να πάψω να βρίσκομαι στον κόσμο μου,εκεί που όλα είναι έτσι όπως φαίνονται.Και θα μου πεις η ίδια η έννοια των λέξεων είναι διαφορετική,από εκεί κρίνε..

   Δεν είναι αυτό, είναι ότι γνωρίζοντας κάποιους ανθρώπους, μένεις ασυνείδητα στην πρώτη εντύπωση,και κάπως έτσι δημιουργούνται οι λανθασμένες εντυπώσεις.

   Ξέρεις ο καθένας μας, προβάλλει αυτό που θέλει ο ίδιος να προβάλλει προς τους άλλους,και μόνο εαν τον γνωρίσεις καλύτερα θα καταλάβεις το πραγματικό του είναι.

  Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω όλο και περισσότερο την αξία του να είσαι οτι φαίνεσαι.Πόσο δύσκολο...αλλά οχι και ακατόρθωτο, μάλλον.

   Σκέψου, το φαίνεσθαι κραταει λίγο,κάποια στιγμή θα προδοθείς.Κάνε την δουλειά των άλλων πιο εύκολη,με το πρώτο ''χαίρεται''με την πρώτη κουβέντα,με την πρώτη συζήτηση δείξε απλά αυτό που είσαι.Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο σε διαβεβαιώ,απλά γίνε ο εαυτός σου. Και αν φοβάσαι πως το πραγματικό σου είναι, δεν θα γίνει αποδεκτό,κάνεις λάθος.Όλοι μας έχουμε εκεί έξω κάποιον που να μιλάει την ''δική μας γλώσσα''.

   Πρόσεχε όμως, το «να είσαι ο εαυτός σου» είναι κάτι που προτείνεται από όλα τα μεγάλα μυαλά,και σαρώνει στα τσαρτς των like γιατί υπονοεί ότι «δε χρειάζεται να κάνεις την οποιαδήποτε προσπάθεια, είσαι τέλειος έτσι κι αλλιώς». Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που έχει πει τέτοιο πράγμα. Αυτό που προτείνεται,είναι να βρεις τον εαυτό σου, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αυτοπραγμάτωση και η ολοκλήρωση του εαυτού, είναι κάτι που γίνεται με προσπάθεια, και οδηγεί στην καλύτερη δυνατή μορφή του εαυτού σου. Όταν γεννιέσαι,παραλαμβάνεις το χάος. Ο δρόμος της εύρεσης του εσωτερικού σου κόσμου δύσκολος, και όταν φτάσεις στον προορισμό, δύσκολα επιστρέφεις. Δύσκολα ναι, όχι όμως ακατόρθωτα, γι' αυτό μην επιλέγεις τον εύκολο δρόμο, σταμάτα να κουκουλώνεις αυτό που είσαι, απλά αν δεν σ' αρέσει ανέπλασέ το.

Nena_geo