Γυναίκα δίχως παραμύθι…

Κράτησε το χέρι μου και πες μου, αντέχεις τον παράδεισο; Η κόλαση πάντα ήταν η εύκολη οδός, συνήθιζες πιο εύκολα τον πόνο από την ευτυχία… Γιατί; Η σάρκα σου πάντα μια φλεγόμενη κιβωτός που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να σώσει την ζωή, την όποια ζωή κυμάτιζε αόριστα μέσα σου… Δινόσουν σε εραστές κλητήρες της παρθενόμορφης ψυχή σου, γιατί;
Σε κοιτάζω εδώ και χρόνια σαν να ‘ναι χθες που σε γνώρισα, δεν ξέρω πιο παραμύθι σε έντυσε και δεν θέλω να σε αποχωριστώ στιγμή από το νου, ο οποίος σε φυγαδεύει κάθε φορά μακριά από την οποιαδήποτε φθορά. Όχι εσένα δεν θα σε φθείρει κανείς… Έχεις εδώ και χρόνια το ίδιο πρόσωπο, το ίδιο απαλό δέρμα, το ίδιο χαμόγελο, μην κοιτάζεις τους καθρέφτες σου, μονάχα ένας καθρέφτης λέει την αλήθεια εκείνος της ψυχής μας.Θυμάμαι την σχέση μας, ξέρεις πόσες λέξεις μοιραστήκαμε; Εκατομμύρια λέξεις… και όμως ποτέ όλες αυτές μαζί δεν έκαναν μία περίληψη των όσων ζήσαμε.Αγρυπνίες, ένταση, έρωτας, γαλήνη, συναισθήματα, συναισθήματα κι αν προσπαθήσεις ποτέ να κρατήσεις κάποιες στιγμές, θα δεις πως θα ‘ρθουν κι άλλες να σε κατακλύζουν γιατί τις αδίκησες. Δεν μιλώ πια για τύχη, στη ζωή η τύχη είναι για τους ανυπεράσπιστους Θεούς. Όλα στη ζωή έχουν ένα σκοπό, που αργά η γρήγορα μας γίνεται γνωστός…Άσε το κουβάρι της ιστορίας να πέσει από τα χέρια σου, «μια φορά κι έναν καιρό ήρθες στη ζωή μου και…».

Η αγάπη είναι σαν μια κλεψύδρα, με την καρδιά να γεμίζει καθώς το μυαλό αδειάζει.
Jules Renard, 1864-1910, Γάλλος συγγραφέας

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας