Κεφάλαιο 1: Προβλήματα

Έλα τώρα... Όλοι έχουμε προβλήματα... κι εγώ κι εσύ και όλοι μας. Κάπου, κάποιος είχε πει πως οι φυσιολογικοί άνθρωποι έχουν προβλήματα, οι έξυπνοι τα λύνουν. Άρα οκ...τουλάχιστον όλοι μας είμαστε νορμάλ. Έξυπνοι όμως; Αυτό είναι το θέμα μας... οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα λύνουν καν. Παραπονιούνται και μιζεριάζουν και γκρινιάζουν και παραιτούνται...και...και...! 

Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, αυτό να θυμάσαι...κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε χαζός. Στο χέρι σου είναι να κάνεις τα δύσκολα άπλα! Δεν μπορώ να σου πω στα σίγουρα ότι θα το λύσεις αμέσως, μπορώ όμως να σου πω στα σίγουρα πως εάν δεν προσπαθήσεις θα παραμείνει άλυτο. Αυτό θες; 

Μη ξεχνάς...το εύκολο είναι βαρετό, το δύσκολο είναι πρόκληση. Σκέψου όταν καταφέρεις και το λύσεις...μόνο η ικανοποίηση που θα νιώσεις...η ανακούφιση βρε παιδάκι μου! 

Τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον άνθρωπο. Εδώ περπάτησε στο φεγγάρι...

Nena_geo

Γυναίκα δίχως παραμύθι…

Κράτησε το χέρι μου και πες μου, αντέχεις τον παράδεισο; Η κόλαση πάντα ήταν η εύκολη οδός, συνήθιζες πιο εύκολα τον πόνο από την ευτυχία… Γιατί; Η σάρκα σου πάντα μια φλεγόμενη κιβωτός που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να σώσει την ζωή, την όποια ζωή κυμάτιζε αόριστα μέσα σου… Δινόσουν σε εραστές κλητήρες της παρθενόμορφης ψυχή σου, γιατί;
Σε κοιτάζω εδώ και χρόνια σαν να ‘ναι χθες που σε γνώρισα, δεν ξέρω πιο παραμύθι σε έντυσε και δεν θέλω να σε αποχωριστώ στιγμή από το νου, ο οποίος σε φυγαδεύει κάθε φορά μακριά από την οποιαδήποτε φθορά. Όχι εσένα δεν θα σε φθείρει κανείς… Έχεις εδώ και χρόνια το ίδιο πρόσωπο, το ίδιο απαλό δέρμα, το ίδιο χαμόγελο, μην κοιτάζεις τους καθρέφτες σου, μονάχα ένας καθρέφτης λέει την αλήθεια εκείνος της ψυχής μας.Θυμάμαι την σχέση μας, ξέρεις πόσες λέξεις μοιραστήκαμε; Εκατομμύρια λέξεις… και όμως ποτέ όλες αυτές μαζί δεν έκαναν μία περίληψη των όσων ζήσαμε.Αγρυπνίες, ένταση, έρωτας, γαλήνη, συναισθήματα, συναισθήματα κι αν προσπαθήσεις ποτέ να κρατήσεις κάποιες στιγμές, θα δεις πως θα ‘ρθουν κι άλλες να σε κατακλύζουν γιατί τις αδίκησες. Δεν μιλώ πια για τύχη, στη ζωή η τύχη είναι για τους ανυπεράσπιστους Θεούς. Όλα στη ζωή έχουν ένα σκοπό, που αργά η γρήγορα μας γίνεται γνωστός…Άσε το κουβάρι της ιστορίας να πέσει από τα χέρια σου, «μια φορά κι έναν καιρό ήρθες στη ζωή μου και…».

Η αγάπη είναι σαν μια κλεψύδρα, με την καρδιά να γεμίζει καθώς το μυαλό αδειάζει.
Jules Renard, 1864-1910, Γάλλος συγγραφέας

Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας

Οδός Επιλογών

«Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του»

Jean-Paul Sartre, 1905-1980, Γάλλος φιλόσοφος

Πολλά όνειρα κι ευχές έχεις κάνει… λάθη πολλά και πάθη που μετάνιωσες ή όχι στην πορεία της ζωής σου…κι ευχαριστείς ή καταριέσαι τη μοίρα που σου δόθηκε, κατηγορείς ή δοξάζεις τους γονείς σου για όσα σου στέρησαν ή όσα σου προσέφεραν με όλη την ψυχή τους…

Κοιτάς τη διασταύρωση, μα πού να πας; Αριστερά ή δεξιά; Αναρωτιέσαι ο άγνωστος δρόμος σε ποια ξένη χώρα θα σε πάει. Θα σε βγάλει σε έναν βάλτο γεμάτο ψέματα, αδικίες, φωνές, μιζέρια και κακίες ή άραγε σε μία ουτοπία; Ζωή να ζεις δίχως να παίρνεις ρίσκα, να περπατάς εκ του ασφαλούς στο πεζοδρόμιο των πράξεών σου, δίχως ταξίδια, όλων των ειδών τις εμπειρίες…

Μα για ποια ζωή μου λες πως θες να κατακτήσεις; Την ανύπαρκτη; Αυτή που έχεις μονάχα στη φαντασία; Ίσως να μην ξέρεις ποιο μονοπάτι να διαλέξεις, μα όποια κι αν είναι η τελική επιλογή σου έχε το νου και την καρδιά μαζί σου, σπουδαίους οδηγούς του μυστηρίου…

Alex Art